Εκείνοι που κρέμασαν τα παπούτσια τους πρόωρα

By
Updated: May 21, 2016

Θα έλεγε κανείς οτι η συνηθισμένη ηλικία αποχώρησης των ποδοσφαιριστών από την ενεργό δράση κυμαίνεται μεταξύ 34 και 36 ετών- εκτός αν μιλάμε για το Ιταλικό πρωτάθλημα, όπου, στα 35 σου ξέρεις οτι έχεις ακόμα 3-4 χρόνια “καλής” μπάλας μπροστά σου, οπότε, έχεις κάθε λόγο να αισθάνεσαι έφηβος. Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις των παικτών που μας άφησαν λίγο ή και αρκετά νωρίτερα.

Σήμερα λοιπόν, θα ασχοληθούμε με τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές που -για τους δικούς του λόγους ο καθένας- αποφάσισαν να τερματίσουν πρόωρα την καριέρα τους, αν και, κατά γενική ομολογία, είχαν ακόμα πολλά να προσφέρουν στον βασιλιά των σπορ.

Κάποιοι απ’ αυτούς λύγισαν λόγω τραυματισμών, κάποιοι… κουράστηκαν να σηκώνουν κούπες, ενώ, ορισμένοι φαίνεται οτι βαρέθηκαν να παίζουν ποδόσφαιρο:

 

Λέντλεϊ Κινγκ

Το όνομα του θα μπορούσε κάλλιστα να συμπεριληφθεί στη λίστα με τους κορυφαίους παίκτες-σημαίες της σύγχρονης ποδοσφαιρικής ιστορίας. Γέννημα-θρέμμα της Τότεναμ, της οποίας διετέλεσε και αρχηγός, ο Κινγκ ανακοίνωσε την αποχώρηση του από την ενεργό δράση τον Ιούλιο του 2012, σε ηλικία 31 ετών.

Ο δυναμικός κεντρικός αμυντικός αποδέχτηκε οτι ήταν πλέον αδύνατον να συνεχίσει να παίζει ποδόσφαιρο λόγω του χρόνιου προβλήματος που αντιμετώπιζε με το γόνατο του και έτσι, κρέμασε πρόωρα τα παπούτσια του μετά από 16 χρόνια στο σύλλογο και 321 εμφανίσεις με την πρώτη ομάδα.

 

Ερίκ Καντονά

 

Απρόβλεπτος σε όλα του, ο “Βασιλιάς Έρικ” ξάφνιασε την ποδοσφαιρική κοινότητα με την απόφαση του να κρεμάσει τα παπούτσια του λίγες μέρες πριν κλείσει τα 30 του χρόνια, το Μάιο του 1997. Έχοντας οδηγήσει τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στην κατάκτηση δυο συνεχόμενων πρωταθλημάτων (και τεσσάρων συνολικά στα πέντε χρόνια που φόρεσε τη φανέλα της), το “τρομερό παιδί” του Γαλλικού ποδοσφαίρου έδωσε πρόωρο τέλος στην καριέρα του και πέρασε για πάντα στο πάνθεον των κορυφαίων παικτών της Πρέμιερ Λιγκ.

Το εντυπωσιακό είναι οτι αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Καντονά ανακοίνωσε την αποχώρηση του από την ενεργό δράση. Το Δεκέμβριο του 1991, όταν ακόμα αγωνιζόταν στη Γαλλική Νιμ, τιμωρήθηκε από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία με ποινή αποκλεισμού ενός μήνα επειδή πέταξε τη μπάλα στο διαιτητή κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού, ποινή η οποία διπλασιάστηκε στη συνέχεια, καθώς, στο τέλος της ακροαματικής διαδικασίας δε δίστασε να αποκαλέσει ένα προς ένα τα μέλη της επιτροπής “ηλίθιους”.

Μετά απ’ αυτό, ο Γάλλος αστέρας ανακοίνωσε οτι σταματάει το ποδόσφαιρο, απόφαση που ανακάλεσε στη συνέχεια για να συνεχίσει την καριέρα του στην Αγγλία.

 

Μάρκο Φαν Μπάστεν

Ένας από τους πληρέστερους επιθετικούς όλων των εποχών και από τους πιο άτυχους, επίσης. Σέντερ φορ σπάνιας κλάσης, ο “Άγιος Μάρκο” κέρδισε τρεις Χρυσές Μπάλες και πολλά ακόμα προσωπικά βραβεία, ενώ, αποτέλεσε σημαντικό μέλος της Μίλαν που κατέκτησε δυο συνεχόμενα Κύπελλα Πρωταθλητριών, αλλά και της εθνικής Ολλανδίας που πανηγύρισε το μοναδικό Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της ιστορίας της, το 1988.

Επίσημα αποχώρησε από την ενεργό δράση το 1995, σε ηλικία 31 ετών, όμως ουσιαστικά, η καριέρα του είχε ήδη τελειώσει δυο χρόνια νωρίτερα, καθώς, κατά τη διάρκεια των δυο τελευταίων σεζόν δεν αγωνίστηκε καθόλου.

 

Τζαστ Φοντέιν

Το όνομα του μπορεί να μη λέει τίποτα στους περισσότερους απο ‘μας, όμως, πρόκειται για έναν από τους κορυφαίους επιθετικούς της εποχής του. Ο Φοντέιν κατάφερε να πετύχει 13 γκολ στο Μουντιάλ του 1958 (επίδοση που αποτελεί ρεκόρ μέχρι σήμερα), ενώ, σκόραρε σχεδόν ένα γκολ ανά παιχνίδι κατά τη διάρκεια της καριέρας του, πριν κρεμάσει τα παπούτσια του σε ηλικία 29 ετών.

Γάλλος με μαροκινή καταγωγή, ο Φοντέιν έκανε σπουδαία καριέρα με τις φανέλες των Νις και Ρεμς με τις οποίες κέρδισε συνολικά τέσσερα πρωταθλήματα και δυο κύπελλα, πριν αποσυρθεί πρόωρα λόγω τραυματισμών.




Τζορτζ Μπεστ

Η αλήθεια είναι οτι τυπικά κρέμασε τα παπούτσια του σε ηλικά 38 ετών, όμως, ουσιαστικά αποσύρθηκε από την ενεργό δράση στα 28, όταν αποχώρησε από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Έκτοτε φόρεσε τη φανέλα σχεδόν είκοσι διαφορετικών ομάδων από την Ιρλανδία μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες, όμως, δεν κατάφερε ποτέ να βρει τον καλό του εαυτό.

Ο λόγος δεν ήταν άλλος από την εξωγηπεδική του ζωή, καθώς, ο Βορειοϊρλανδός δεν κατάφερε να κρατήσει την απαραίτητη ισορροπία ανάμεσα στα τρια μεγάλα πάθη του: Το ποδόσφαιρο, το ποτό και τις γυναίκες.

 

Χιντετόσι Νακάτα

Αναμφισβήτητα ο πιο αναγνωρίσιμος Ιάπωνας ποδοσφαιριστής της ιστορίας, και πιθανότατα, ο πιο ποιοτικός. Ο Νακάτα πέρασε μια αρκετά επιτυχημένη 8ετία στη Serie A, κατά τη διάρκεια της οποίας στέφθηκε πρωταθλητής Ιταλίας με τη Ρόμα, ενώ, πραγματοποιήσε 77 εμφανίσεις με την εθνική ομάδα της χώρας του, της οποίας αποτέλεσε αναντικατάστατο μέλος για σχεδόν δέκα χρόνια.

Ωστόσο, σε ηλικία 29 ετών βαρέθηκε να παίζει ποδόσφαιρο, καθώς, όπως δήλωσε ο ίδιος, είχε πάψει να απολαμβάνει το παιχνίδι και αποφάσισε να βρει νέα ενδιαφέροντα. Έτσι, μετά το Μουντιάλ του 2006 αποχώρησε από την ενεργό δράση για να ασχοληθεί με το… μόντελινγκ.

 

Μισέλ Πλατινί

Το μοναδικό πράγμα που δεν κατάφερε στην καριέρα του ήταν να κερδίσει το Μουντιάλ με την εθνική Γαλλίας. Όμως, είχε την τύχη να πανηγυρίσει την κατάκτηση του Euro 1984, ένα Κύπελλο Πρωταθλητριών, ένα Κύπελλο Κυπελλούχων, ένα Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ, ένα Διηπειρωτικό Κύπελλο, ένα πρωτάθλημα Γαλλίας και άλλα δυο στην Ιταλία. Σαν να μην έφταναν οι ομαδικές διακρίσεις, κέρδισε τρεις συνεχόμενες φορές τη Χρυσή Μπάλα, κάνοντας τον Πελέ να τον χαρακτηρίσει τον “κορυφαίο Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή της δεκαετίας του ’80”.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, φαίνεται πως κουράστηκε να πανηγυρίζει και ανακοίνωσε την αποχώρηση του από την ενεργό δράση το καλοκαίρι του 1987, στα 32 του χρόνια.

 

Μπράιαν Λάουντρουπ

Η επαγγελματική του πορεία διήρκησε 14 χρόνια και περιλάμβανε εννέα διαφορετικές ομάδες. Οι τίτλοι και οι προσωπικές διακρίσεις δεν του έλλειψαν (μεταξύ άλλων κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ και το πρωτάθλημα Ιταλίας με τη φανέλα της Μίλαν, καθώς και το Σούπερ Καπ Ευρώπης σαν παίκτης της Τσέλσι), όμως, κορυφαία στιγμή στην καριέρα του ήταν η παρουσία του στο Euro ’92 με την εθνική Δανίας, όπου στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης.

Χωρίς αμφιβολία, ένας από τους κορυφαίους Δανούς ποδοσφαιριστές της ιστορίας, κρέμασε τα παπούτσια του το 2000, σε ηλικία 31 ετών μετά από μια αρκετά καλή -για τον ίδιο, όχι για την ομάδα- σεζόν στον Άγιαξ, καθώς, τα προβλήματα τραυματισμών δεν του επέτρεψαν να συνεχίσει.

Συμπτωματικά, ο “Αίαντας” ήταν η τελευταία ομάδα στην καριέρα και του μεγαλύτερου αδερφού του, Μίκαελ, ο οποίος είχε αποσυρθεί από την ενεργό δράση δυο χρόνια νωρίτερα.

 

Φρανκ Ράικαρντ

Ένας από εκείνους που κατάφεραν να τελειώσουν την καριέρα τους με στυλ. Μετά από μια απόλυτα επιτυχημένη 5ετή παρουσία στη Μίλαν, κατά τη διάρκεια της οποίας κέρδισε το Κύπελλο Πρωταθλητριών, το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ, το Διηπειρωτικό Κύπελλο και το πρωτάθλημα Ιταλίας, όλα από δυο φορές, επέστρεψε στον Άγιαξ για μια δεύτερη και τελευταία θητεία.

Όντας ένας από τους λιγοστούς έμπειρους παίκτες σ’ εκείνη τη νεανική ομάδα που δημιούργησε ο Λούις Φαν Χάαλ, ο Ράικαρντ υπήρξε ακρογωνιαίος λίθος του σπουδαίου “Αίαντα” των ‘90s, ο οποίος, τη σεζόν 1994-95 κατέκτησε αήττητος το πρωτάθλημα Ολλανδίας, ενώ, κέρδισε και το Τσάμπιονς Λιγκ.

Μάλιστα, ο τελικός απέναντι στη Μίλαν, στα 32 του χρόνια, ήταν το τελευταίο παιχνίδι της -γεμάτης διακρίσεις- καριέρας του.

 

Πάτρικ Κλάιφερτ

Ο τελικός του 1995 ανάμεσα στον Άγιαξ και τη Μίλαν δεν έμεινε στην ιστορία μόνο ως το τελευταίο ματς του Φρανκ Ράικαρντ. Ήταν επίσης το παιχνίδι στο οποίο έβαλε την υπογραφή του ένας από τους κορυφαίους επιθετικούς εκείνης της εποχής, ο οποίος σε ηλικία μόλις 18 ετών, έδωσε με δικό του γκολ τον τίτλο στην ομάδα του Άμστερνταμ.

Έκτοτε, ο Πάτρικ Κλάιφερτ μας απασχόλησε για αρκετά χρόνια, καθώς, αγωνίστηκε σε αρκετές μεγάλες ομάδες, μεταξύ των οποίων οι Μίλαν, Μπαρτσελόνα και Βαλένθια, σκοράροντας περίπου 200 γκολ. Ωστόσο, το τέλος της καριέρας του ήταν πιο άδοξο απ’ οτι θα περίμενε κανείς, καθώς, αδυνατώντας να βρει τον καλό του εαυτό, ο Ολλανδός σέντερ φορ αποσύρθηκε το καλοκαίρι του 2008, μετά από μια σεζόν με λιγοστές συμμετοχές στη Γαλλική Λιλ. Ήταν μολις 32 ετών.

 

Ντιντιέ Ντεσάμπ

Οι ποδοσφαιριστές που μπορούν να υπερηφανευτούν οτι έχουν κερδίσει τα πάντα στην καριέρα τους, τόσο σε επίπεδο συλλόγων, όσο και εθνικών ομάδων είναι λίγοι, και σίγουρα, ο Ντιντιέ Ντεσάμπ είναι ένας απ’ αυτούς.

Αμυντικός μέσος με εξαιρετική αντίληψη του παιχνιδιού, το γεγονός οτι ασχολήθηκε με την προπονητική μετά την αποχώρηση του από την ενεργό δράση δεν προκάλεσε καμία εντύπωση, καθώς, επρόκειτο για παίκτη ο οποίος ήξερε πως να χρησιμοποιήσει το μυαλό του για να κυριαρχήσει στη μεσαία γραμμή. Δεν είναι τυχαίο το οτι διετέλεσε αρχηγός της εθνικής Γαλλίας που κέρδισε τόσο το Μουντιάλ του 1998, όσο και το Euro 2000.

Μάλιστα, το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000 ήταν ουσιαστικά η τελευταία μεγάλη διοργάνωση της καριέρας του, καθώς, ένα χρόνο αργότερα, στα 32 του, έχοντας ολοκληρώσει μια όχι και τόσο εντυπωσιακή σεζόν στο “Μεστάγια” με τη φανέλα της Βαλένθια, ανακοίνωσε την απόφαση του να σταματήσει την καριέρα του σαν ποδοσφαιριστής.

 

Δείτε επίσης:

Δέκα “πιστοί στρατιώτες” που δεν άλλαξαν ποτέ φανέλα

Οι γυρολόγοι των γηπέδων




One Comment

  1. Vagelis

    November 23, 2016 at 10:13 am

    Demis Nikolaidis?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *