Η εξιλέωση του Ρονάλντο

By
Updated: November 15, 2017

Αν υπήρχε κάποιος από τους 22 ποδοσφαιριστές που παρατάχθηκαν στον αγωνιστικό χώρο του International Stadium της Γιοκοχάμα στις 30 Ιουνίου του 2002 ο οποίος είχε ένα έξτρα κίνητρο από τους υπόλοιπους για να κατακτήσει τη νίκη, αυτός δεν πρέπει ήταν άλλος από τον Ρονάλντο.




Τέσσερα χρόνια νωρίτερα το θρίλερ με την υγεία του που είχε αναστατώσει ολόκληρη την αποστολή της Βραζιλίας πριν τη σέντρα του τελικού με τη Γαλλία και τον είχε καταδικάσει σε μια αναιμική εμφάνιση δεν ήταν απλώς ένας από τους κύριους παράγοντες που οδήγησαν τη “Σελεσάο” στην ήττα, αλλά και η αρχή μιας πολύ δύσκολης περιόδου για τον ίδιο.

Λες και κάποιος πάτησε ξαφνικά ένα κουμπί και η τύχη του γύρισε την πλάτη, ακολούθησαν οι δυο απανωτοί τραυματισμοί, ο πρώτος σε αναμέτρηση της Ίντερ με τη Λέτσε το Νοέμβριο του 1999 και ο δεύτερος στην επανεμφάνιση του απέναντι στη Λάτσιο, πέντε μήνες αργότερα, που τον κράτησαν εκτός γηπέδων για σχεδόν δυο χρόνια, απειλώντας την καριέρα του με πρόωρο τέλος.

Παράλληλα, ο θόρυβος σχετικά με το τι πραγματικά συνέβη πριν την έναρξη του παιχνιδιού στο “Σεν Ντενί” μπορεί να είχε καταλαγιάσει, ωστόσο, κανένας ποδοσφαιριστής παγκόσμιας κλάσης δεν θα αποδεχόταν τόσο εύκολα το να μείνει στην ιστορία σαν ο αρνητικός πρωταγωνιστής ενός τελικού Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ειδικά όταν ήταν ο κορυφαίος παίκτης του τουρνουά μέχρι και τα ημιτελικά.

Ο τελικός του 2002, λοιπόν, ήταν η ευκαιρία του να εξιλεωθεί και να αποκαταστήσει το όνομα του ενάντια σε όσους, τέσσερα χρόνια νωρίτερα, με κακεντρέχεια ισχυρίστηκαν οτι λύγισε από την πίεση λίγο πριν το σπουδαιότερο παιχνίδι της καριέρας του. Η παρουσία του μέχρι εκείνο το σημείο της διοργάνωσης ήταν και πάλι εντυπωσιακή, μόνο που αυτή τη φορά ήταν αποφασισμένος να τελειώσει τη δουλειά δίνοντας μια τελευταία παράσταση. Μια παράσταση αντάξια του ονόματος του και του ταλέντου του. Και αυτό ακριβώς θα έκανε.




Απέναντι στη Γερμανία των Καν, Κλόζε και Μπάλακ (ο οποίος δεν αγωνίστηκε στον τελικό λόγω καρτών, όμως, δε γινόταν να μην τον αναφέρω καθώς ήταν από τους πρωταγωνιστές των Γερμανών στο τουρνουά), λοιπόν, οι Βραζιλιάνοι παρέταξαν τα δικά τους αστέρια, μεταξύ των οποίων ήταν οι Ριβάλντο και Ροναλντίνιο. Εκείνος όμως που θα έπαιρνε από το χέρι τη “σελεσάο” και θα την οδηγούσε στον τίτλο δεν ήταν άλλος από τον Ρονάλντο.

Βέβαια, ο τελικός δεν ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο για τον ίδιο, καθώς στο πρώτο ημίωρο έχασε δυο μεγάλες ευκαιρίες για να ανοίξει το σκορ, αμφότερες μετά από μπαλιές του Ροναλντίνιο. Στην εκπνοή του πρώτου μέρους νικήθηκε από τον Καν όταν βρέθηκε ξανά σε θέση βολής μετά από προσπάθεια του Ρομπέρτο Κάρλος. Έτσι, το πρώτο 45λεπτο βρήκε τις δυο φιναλίστ χωρίς γκολ και όλα έδειχναν οτι αν η Βραζιλια γνώριζε την ήττα εκείνος θα ήταν και πάλι ο μοιραίος της αναμέτρησης, όπως και στο Παρίσι.

Όμως, αυτή τη φορά τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Το δοκάρι του Νόιβιλ στο ξεκίνημα της επανάληψης έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την ομάδα του Λουίς Φελίπε Σκολάρι και τότε ήταν που ο αστέρας της Ίντερ (και προσεχώς της Ρεάλ Μαδρίτης, καθώς, την τελευταία ημέρα της μεταγραφικής περιόδου εκείνου του καλοκαιριού πωλήθηκε στη “Βασίλισσα”) έπιασε δουλειά. Ο άνθρωπος που είχε σκοράρει στα 5 από τα 6 προηγούμενα παιχνίδια της διοργάνωσης και βρισκόταν στην πρώτη θέση του πίνακα των σκόρερ με 6 γκολ, είχε κρατήσει το καλύτερο για το τέλος.

Στο 67ο λεπτό κυνήγησε μια χαμένη μπάλα μετά από δικό του λάθος και, αφού επανέκτησε την κατοχή, πάσαρε στον Ριβάλντο ο οποίος σούταρε εκτός περιοχής. Η ασταθής απόκρουση του Καν, ένα ασυνήθιστο λάθος για τον τερματοφύλακα της Μπάγερν ο οποίος ήταν εξαιρετικός καθόλη τη διάρκεια εκείνου του Μουντιάλ, έδωσε στο “φαινόμενο” την ευκαιρία να βάλει τη Βραζιλία μπροστά και εκείνος δεν την έχασε.




Το 1-0 ήταν γεγονός. Δώδεκα λεπτά αργότερα, μετά την παράλληλη πάσα του Κλέμπερσον στο ύψος της περιοχής ο Ριβάλντο άφησε αριστοτεχνικά τη μπάλα να περάσει κάτω από τα πόδια του για να καταλήξει στον Ρονάλντο, ο οποίος, πλάσαρε και πάλι εύστοχα φέρνοντας την ομάδα του αγκαλιά με τη νίκη. Στο χρόνο που απέμενε τίποτα δεν επρόκειτο να αλλάξει. Με τη συμπλήρωση 90 λεπτών ο Σκολάρι τον έκανε αλλαγή για να πάρει το γενναιόδωρο χειροκρότημα του κοινού και να αποχωρήσει σαν ήρωας από το τερέν, όπως του άξιζε. Η Βραζιλία ήταν πρωταθλήτρια κόσμου για 5η φορά στην ιστορία της και αμφιβάλλω αν υπήρχε Βραζιλιάνος πιο χαρούμενος από τον ίδιο.

Η τρίτη (και τελευταία) παρουσία του σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου ήταν η κορυφαία. Το ’94 απέναντι στην Ιταλία καθόταν στον πάγκο, καθώς, παραήταν μκρός για να πάρει ενεργό ρόλο στην ομάδα του Ρομάριο και του Μπεμπέτο. Το ’98 ήταν ωσεί παρών στον αγωνιστικό χώρο. Αυτός, όμως, ήταν ο δικός του τελικός.

Σ’ αυτό το Μουντιάλ δεν θα έπαιρνε το βραβείο του καλύτερου παίκτη -το οποίο κατέληξε στα χέρια του Όλιβερ Καν-, όμως, αυτό δεν τον ενδιέφερε καθόλου. Ήταν ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, ο παίκτης που έκρινε τον τελικό και, κυρίως, ήταν νικητής. Όχι σαν κομπάρσος, όπως συνέβη 8 χρόνια νωρίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά σαν ο απόλυτος πρωταγωνιστής.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *