Οι μεγάλοι που δεν κέρδισαν ποτέ Τσάμπιονς Λιγκ

By
Updated: March 5, 2016

Ένα όνειρο που έχουν όλοι οι νεαροί ποδοσφαιριστές πριν γίνουν επαγγελματίες είναι αναμφίβολα η κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ. Βέβαια, στους περισσότερους δε δίνεται ποτέ η ευκαιρία να το διεκδικήσουν στα σοβαρά -για να μην πω οτι δεν έχουν καν τη δυνατότητα να αγωνιστούν σε αυτό ούτε μια φορά κατά τη διάρκεια της καριέρας τους.

Από την άλλη πλευρά υπάρχει ένα γκρουπ ποδοσφαιριστών που έχουν την ευλογία όχι μόνο να ζήσουν αυτή τη συναρπαστική εμπειρία, αλλά είναι αρκετά τυχεροί ώστε να κυνηγήσουν το τρόπαιο και να το κερδίσουν τουλάχιστον μια φορά.

Κάπου ανάμεσα σ’ αυτά τα δυο γκρουπ λοιπόν υπάρχει και ένα τρίτο, το οποίο περιλαμβάνει τους…”καταραμένους” της υπόθεσης. Εκείνους που αισθάνθηκαν αρκετά τυχεροί ώστε να φτάσουν μέχρι την πηγή, αλλά πάνω που ήταν έτοιμοι να πιουν νερό κάποιος άλλος εμφανίστηκε, τους άρπαξε την κανάτα μέσα απ’ τα χέρια και τους άφησε με το παράπονο.

Ορισμένοι απ’ αυτούς μάλιστα βρέθηκαν τόσες φορές μια ανάσα από το κύπελλο φτάνοντας ξανά και ξανά στα ημιτελικά και τον τελικό της διοργάνωσης που είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς οτι τελικά δε στέφθηκαν ποτέ πρωταθλητές Ευρώπης.

Σήμερα λοιπόν θα δούμε τους 11 κορυφαίους ποδοσφαιριστές που παρότι βρέθηκαν κοντά, δεν κατάφεραν ποτέ να σηκώσουν την “κούπα με τα μεγάλα αυτιά”.

 

1. Τζανλουίτζι Μπουφόν

Ο τελικός του 2017 απέναντι στη Ρεάλ δεν ήταν ο πρώτος του (έχει άλλες δυο συμμετοχές σε τελικό, το 2003 με αντίπαλο τη Μίλαν και το 2015 κόντρα στη Μπαρτσελόνα) αλλά ίσως να ήταν ο τελευταίος του. Ο Μπουφόν έχει κερδίσει σχεδόν τα πάντα στην καριέρα του, όμως κινδυνεύει να γίνει ο μοναδικός από τους μεγάλους τερματοφύλακες της τελευταίας 20ετίας που δε θα καταφέρει να κερδίσει το Τσάμπιονς Λιγκ (Όλιβερ Καν, Ίκερ Κασίγιας, Έντβιν Βαν Ντερ Σαρ, Ντίντα και Πετρ Τζεχ το “σήκωσαν” τουλάχιστον μια φορά).

 

2. Λιλιάν Τουράμ

Μέλος της μεγάλης Πάρμα του Αλμπέρτο Μαλεζάνι που κατέκτησε το κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1999 και η οποία μοιάζει να καταδίκασε τους κορυφαίους παίκτες της να μην ξανασηκώσουν Ευρωπαϊκή κούπα για το υπόλοιπο της καριέρας τους (Κρέσπο, Βερόν, Μπουφόν, Φάμπιο Καναβάρο, Ντίνο Μπάτζιο, Κιέζα).

Ο Γάλλος αμυντικός πήρε μεταγραφή στη Γιουβέντους μαζί με το Μπουφόν το 2001 και αγωνίστηκε στον χαμένο τελικό του Ολντ Τράφορντ απέναντι στη Μίλαν. Ωστόσο, η ατυχία του δε σταματάει εκεί.

Σ’ ένα παράξενο παιχνίδι της μοίρας ο Τουράμ υπέγραψε στη Μπαρτσελόνα το καλοκαίρι του 2006, μόλις η Καταλανική ομάδα είχε στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης για δεύτερη φορά στην ιστορία της στον τελικό με την Άρσεναλ στο Παρίσι. Η επόμενη κατάκτηση του τροπαίου για τους “μπλαουγκράνα” ήρθε το 2009, δηλαδή την πρώτη σεζόν μετά την αποχώρηση του από τη Βαρκελώνη.

 

3. Λόταν Ματέους

Μεγάλη καριέρα με τη φανέλα της Ίντερ, της εθνικής Γερμανίας, αλλά κυρίως της Μπάγερν. Σπουδαίες στιγμές, μεγάλες νίκες, τίτλοι και διακρίσεις, ωστόσο, την κορυφή της Ευρώπης δεν κατάφερε να την πατήσει (σε συλλογικό επίπεδο τουλάχιστον, καθώς με τη “νασιοναλμανσαφτ” κέρδισε όχι μόνο Euro αλλά και Μουντιάλ).

Ήταν εκεί όταν στον τελικό της Βιέννης το Μάη του ’87 οι “Βαυαροί” έπεσαν θύμα της Πόρτο που τρέλανε την Ευρώπη. Ήταν και πάλι εκεί το ’99 στο Καμπ Νου όταν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σκόραρε δύο φορές στις καθυστερήσεις κλέβοντας τον τίτλο μέσα από τα χέρια τους.

Δεν ήταν εκεί όταν λίγους μήνες αφότου κρέμασε τα παπούτσια του η Μπάγερν κέρδισε τη Βαλένθια στα πέναλτι στον τελικό του Σαν Σίρο και στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης για πρώτη φορά μετά από 25 χρόνια

 

4. Φάμπιο Καναβάρο

Όπως κάθε μεγάλος παίκτης που πέρασε από τη Γιουβέντους μετά το 2000, έτσι και ο Καναβάρο δεν πανηγύρισε ποτέ την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ.

Για την ακρίβεια, παρά το γεγονός οτι διεκδίκησε το τρόπαιο όχι μόνο με τη φανέλα της “μεγάλης κυρίας” αλλά και με εκείνες των Ίντερ και Ρεάλ Μαδρίτης, ο σπουδαίος Ιταλός αμυντικός δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει στον τελικό. Μάλιστα, η θητεία του στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου συνέπεσε με την περίοδο των απανωτών αποκλεισμών της “Βασίλισσας” στη φάση των 16, οπότε, ούτε καν πλησίασε στο όνειρο.

Ουσιαστικά, ο ημιτελικός ανάμεσα στην Ίντερ και τη Μίλαν το 2003 ήταν η μεγαλύτερη του ευκαιρία, ενώ μετράει και δυο χαμένους προημιτελικούς με τη φανέλα της Γιουβέντους.

 

5. Πάβελ Νέντβεντ

Το 2003 ήταν η χρονιά του. Κατέκτησε το δεύτερο του πρωτάθλημα με τη φανέλα της Γιουβέντους (το τρίτο της καριέρας του, καθώς είχε κερδίσει και ένα με τη Λάτσιο νωρίτερα), κέρδισε τη Χρυσή μπάλα και οδήγησε τους “μπιανκονέρι” στο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ.

Ας περάσουμε τώρα στα δυσάρεστα: Στον επαναληπτικό ημιτελικό με τη Ρεάλ και ενώ η πρόκριση έχει σχεδόν κριθεί, δέχεται κίτρινη κάρτα λίγα λεπτά πριν το τέλος και γονατίζει στο χορτάρι καθώς συνειδητοποιεί οτι θα χάσει τον τελικό. Στο Ολντ Τράφορντ η “μεγάλη κυρία” γνωρίζει την ήττα στα πέναλτι από τη Μίλαν και ο Τσέχος μέσος χάνει τη μεγαλύτερη ευκαιρία της καριέρας του να σηκώσει το Τσάμπιονς Λιγκ.

 

6. Πατρίκ Βιεϊρά

Χωρίς αμφιβολία ένας από τους κορυφαίους μέσους της δεκαετίας του ’90 και των πρώτων χρόνων της χιλιετίας που διανύουμε, καθώς και μια ηγετική φυσιογνωμία της σπουδαίας Άρσεναλ του Αρσέν Βενγκέρ.

Ο Βιεϊρά αποτελεί κλασική περίπτωση παίκτη που κατέκτησε σχεδόν τα πάντα εκτός από το Τσάμπιονς Λιγκ: Παγκόσμιο κύπελλο και Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα με την εθνική Γαλλίας, τρια πρωταθλήματα Αγγλίας και άλλα τόσα Ιταλίας, κύπελλα, σούπερ καπ και πολλοί άλλοι τίτλοι κοσμούν τη συλλογή του, όμως η κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση δεν τον πήγαινε και τόσο πολύ.

Οι μεγαλύτερες πορείες της Άρσεναλ επί των ημερών του τερματίστηκαν στα προημιτελικά (δύο φορές), ενώ την πρώτη κιόλας χρονιά μετά την αποχώρηση του για τη Γιουβέντους ηττήθηκε από την πρώην ομάδα του στους “8” της διοργάνωσης. Ήταν η σεζόν 2005-06 όπου οι “κανονιέρηδες” έφτασαν μέχρι τον τελικό και ηττήθηκαν από τη Μπαρτσελόνα.

Η ατυχία του έγινε ακόμα μεγαλύτερη κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Ίντερ, όταν στα μέσα της τέταρτης σεζόν του με τη φανέλα των “νερατζούρι” δώθηκε δανεικός στη Μάντσεστερ Σίτι (2010). Λίγους μήνες αργότερα είδε τους πρώην συμπαίκτες του από την τηλεόραση να κερδίζουν το Τσάμπιονς Λιγκ στον τελικό με τη Μπάγερν.

 

7. Μίκαελ Μπάλακ

Για έναν ποδοσφαιριστή είναι πραγματικά δύσκολο να βρει κάτι που να πονάει περισσότερο από έναν χαμένο τελικό. Εκτός βέβαια, αν ο συγκεκριμένος παίκτης μετράει περισσότερους από έναν.

Ο Μίκαελ Μπάλακ το γνωρίζει καλά αυτό το συναίσθημα και μάλιστα είχε την…τύχη να ηττηθεί κάτω από εντελώς διαφορετικές συνθήκες κάθε φορά: Την πρώτη (2002) η παρουσία της Μπάγερ Λεβερκούζεν στον τελικό αποτελούσε έκπληξη, οπότε η ήττα από τους “γκαλάκτικος” της Ρεάλ ήρθε μάλλον φυσιολογικά.

Λίγα χρόνια αργότερα όμως (2008), ο Γερμανός είχε μάλλον πιστέψει οτι ήταν η σειρά του. Ο τελικός της Μόσχας απέναντι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πήγε στα πέναλτι και ο ίδιος έκανε το χρέος του ευστοχώντας στο πρώτο. Ωστόσο, το γλίστρημα του Τζον Τέρι και η άστοχη εκτέλεση του Νικολά Ανελκά στη συνέχεια τον καταδίκασαν να μη σηκώσει ποτέ την κούπα.

 

8. Ρομπέρτο Μπάτζιο

Από το 1985 μέχρι το 1990 αγωνίστηκε στη Φιορεντίνα, χρονικό διάστημα στο οποίο η Μίλαν κέρδισε δυο κύπελλα πρωταθλητριών (’89,’90). Από το 1990 εως το 1995 φόρεσε τη φανέλα της Γιουβέντους και είδε τη Μίλαν να σηκώνει άλλη μια φορά την κούπα (’94).

Το καλοκαίρι του 1995 λοιπόν το σκέφτηκε καλά και αποφάσισε να πάρει μεταγραφή στη Μίλαν μπας αλλάξει η τύχη του. Τότε κατάλαβε οτι κάποιος του κάνει πλάκα. Ο “κοτσιδάκιας” έμεινε δυο χρόνια στους “ροσονέρι” και είδε τη Γιούβε από την τηλεόραση να αγωνίζεται ισάριθμες φορές στον τελικό και να κερδίζει τη μια.

 

9. Ερνάν Κρέσπο

Χαμένος ημιτελικός με την Ίντερ το 2003 και με την Τσέλσι το 2004. Το 2005 έμοιαζε να έχει έρθει η μεγάλη στιγμή. Στον τελικό της Κωνσταντινούπολης ο αργεντίνος σκόραρε δυο φορές και η Μίλαν (στην οποία αγωνιζόταν σαν δανεικός) προηγείτο της Λίβερπουλ με 3-0 στο ημίχρονο. Η συνέχεια είναι γνωστή. Οι “κόκκινοι” ισοφάρισαν μέσα σε έξι λεπτά, το παιχνίδι πήγε στα πέναλτι και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Έκτοτε δεν ξαναβρέθηκε ποτέ τόσο κοντά στην κατάκτηση του τίτλου. Επέστρεψε στην Ίντερ όπου αγωνίστηκε μέχρι το 2009 και όπως ακριβώς συνέβη στην περίπτωση του Βιεϊρά, μόλις έφυγε είδε τους “νερατζούρι” να το “σηκώνουν” στο Μπερναμπέου απέναντι στη Μπάγερν.

 

10. Ρονάλντο

Για δώδεκα χρόνια αγωνιζόταν στο κορυφαίο επίπεδο με τις φανέλες της Μπαρτσελόνα, της Ίντερ, της Ρεάλ και της Μίλαν. Κι όμως, όχι μόνο δεν κέρδισε ποτέ το Τσάμπιονς Λιγκ αλλά δεν έφτασε ούτε στον τελικό. Ο ημιτελικός του 2003 με τη ”Βασίλισσα” είναι ο,τι πιο κοντινό σε τελικό έχει να επιδείξει στην καριέρα του, όμως το χειρότερο δεν είναι αυτό.

Το στοιχείο που κάνει την ιστορία του πιο τραγική από εκείνες των υπόλοιπων παικτών που βρίσκονται σε αυτή τη λίστα είναι το εξής: Το 2007 η Μίλαν πήρε το τρόπαιο στον τελικό της Αθήνας, όμως ο Ρονάλντο ο οποίος είχε μεταγραφεί στην Ιταλική ομάδα τον Ιανουάριο δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής καθώς είχε αγωνιστεί στην πρώτη φάση της διοργάνωσης με τη φανέλα της Ρεάλ.

 

11. Ζλάταν Ιμπραΐμοτιτς

Μπορεί να υπερηφανεύεται οτι έχει στεφθεί πρωταθλητής με έξι διαφορετικούς συλλόγους σε τέσσερις χώρες, όμως νομίζω οτι θα αντάλλαζε μερικά από τα δώδεκα συνολικά πρωταθλήματα που έχει κατακτήσει με ένα Τσάμπιονς Λιγκ.

Με τη Γιουβέντους έφτασε δυο φορές στους “8”, με την Ίντερ αποκλείστηκε τρεις συνεχόμενες φορές στους “16”, ενώ όταν πήρε μεταγραφή στη Μπαρτσελόνα ηττήθηκε από την πρώην ομάδα του στα ημιτελικά, στην πορεία των “νερατζούρι” για την κατάκτηση του τροπαίου (2010).

Κάπως έτσι κατέληξαν και οι επόμενες απόπειρες του Ζλάταν να κερδίσει το πολυπόθητο τρόπαιο, καθώς τα δυο χρόνια που αγωνίστηκε στη Μίλαν δεν έφτασε ποτέ πιο μακριά από τα προημιτελικά, ενώ κάτι αντίστοιχο συνέβη και την περίοδο που φόρεσε τη φανέλα της Παρί Σεν Ζερμέν.




 

Δείτε επίσης:

Εκείνοι που άξιζαν κάτι παραπάνω

Οι ομάδες που τρέλαναν τον κόσμο

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *