Οι μεγαλύτερες εκπλήξεις της ιστορίας

By
Updated: March 31, 2016

Η ποδοσφαιρική ιστορία είναι γεμάτη από υπέροχα παραμύθια ομάδων που ξεκίνησαν από το πουθενά και κατέκτησαν κορυφές κόντρα σε κάθε λογική.

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το σχετικά πρόσφατο θαύμα της Λέστερ που στέφθηκε βασίλισσα σ’ ένα πρωτάθλημα, όπου το να διαθέτει ένας σύλλογος αμέτρητα εκατομμύρια για ξόδεμα ή βαριά φανέλα (ή και τα δυο, αν είναι δυνατόν) θεωρούνται προαπαιτούμενα για να διακριθεί.




Σήμερα θα κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν αναζητώντας τις ομάδες εκείνες που τρέλαναν την παγκόσμια ποδοσφαιρική κοινότητα, κατακτώντας τίτλους που ούτε οι ίδιες περίμεναν. Και φυσικά, από μια τέτοια λίστα δεν θα μπορούσε να λείπει η εθνική Ελλάδος του 2004. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά:

 

11. Μπλάκμπερν, 1994-95

Ένας πλούσιος ιδιοκτήτης, μια εμβληματική φυσιογνωμία στον πάγκο και ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία του πρωταθλήματος. Αυτά είναι πιθανότατα τα τρια στοιχεία που χρειάζεται μια ομάδα για να κερδίσει τον τίτλο στην Πρέμιερ Λιγκ. Τουλάχιστον σ’ αυτά βασίστηκε η ξέφρενη πορεία της Μπλακμπερν Ρόβερς την περίοδο 1994-95, όταν πραγματοποίησε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του Αγγλικού ποδοσφαίρου κερδίζοντας το πρωτάθλημα στην Αγγλία.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ο Τζακ Γουόκερ δε δίστασε να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για να αγοράσει τους Άλαν Σίρερ και Κρις Σάτον, σπάζοντας δυο φορές το ρεκόρ μεταγραφής Άγγλου παίκτη εκείνης της εποχής. Οι δυο τους συνέθεσαν ένα επιθετικό δίδυμο-φωτιά που εκείνη τη σεζόν πέτυχε συνολικά 49 γκολ (34 ο πρώτος και 15 ο δεύτερος) από τα 80 της Μπλάκμπερν στην πορεία της προς τον τίτλο.

Υπό την καθοδήγηση του σπουδαίου Κένι Νταλγκλίς ο οποίος ήξερε καλά πως να διαχειριστεί την πίεση του πρωταθλητισμού τα “ρόδα” άντεξαν την πίεση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε μια μάχη που κράτησε κομμένη την ανάσα των απανταχού ποδοσφαιρόφιλων μέχρι το τελευταίο λεπτό.

Είναι χαρακτηριστικό οτι η ομάδα του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον είχε την ευκαιρία να “κλέψει” τον τίτλο την τελευταία αγωνιστική, όμως παρά την ήττα της Μπλάκμπερν στο “Άνφιλντ” από τη Λίβερπουλ οι “κόκκινοι διάβολοι” έμειναν στο 1-1 εκτός έδρας με τη Γουέστ Χαμ, επιτρέποντας στην ομάδα του Άλαν Σίρερ να παραμείνει στην κορυφή.

 

10. Βόλφσμπουργκ, 2008-09

Μετά από δυο συνεχόμενες σεζόν όπου τερμάτησε ακριβώς πάνω από το ζώνη του υποβιβασμού, η Βόλφσμπουρκ κατάφερε να πάρει το εισιτήριο για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ της σεζόν 2007-08. Βέβαια, εκείνη η επιτυχία δε μπορούσε να προϊδεάσει κανέναν γι’ αυτό που θα συνέβαινε ένα χρόνο αργότερα.

Με τους Έντιν Τζέκο και Γκραφίτε να πετυχαίνουν συνολικά 54 γκολ (26 και 28 αντίστοιχα) οι “λύκοι” κατέκτησαν το πρώτο πρωτάθλημα της ιστορίας τους τερματίζοντας δυο βαθμούς πάνω από τη Μπάγερν. Η ομάδα του Φέλιξ Μάγκατ είχε την καλύτερη επιθετική επίδοση της κατηγορίας με 80 γκολ, σε μια ονειρεμένη σεζόν η οποία την έβαλε για τα καλά στο γκρουπ των κορυφαίων ομάδων του Γερμανικού πρωταθλήματος.

 

9. Βερόνα, 1984-85

Οι “τζιαλομπλού” κερδισαν την άνοδο στη μεγάλη κατηγορία το 1982 και στις δυο πρώτες σεζόν τους στα “σαλόνια” τερμάτησαν στην 4η και την 6η θέση. Ωστόσο, ακόμα κι έτσι τίποτα δε μπορούσε να προδικάσει την έκπληξη που ερχόταν. Πρόκειται για την πρώτη σεζόν όπου απαγορεύτηκε ο ορισμός διαιτητών πριν από τα παιχνίδια του Ιταλικού πρωταθλήματος και εφαρμόστηκε η κλήρωση, λόγω ενός σκανδάλου που είχε πλήξει τη γειτονική χώρα λίγα χρόνια πριν.

Με ηγέτες τους Μπρίγκελ Έλκιερ και Γκαλντερίσι, η ομάδα του Οσβάλντο Μπανιόλι ολοκλήρωσε τη σεζόν με μόλις δυο ήττες τερματίζοντας πάνω από τη Γιουβέντους του Πλατινί, τη Νάπολι του Μαραντόνα και τη Ρόμα του Φαλκάο. Έκτοτε δεν ξανακέρδισε τον τίτλο, όμως αυτό μάλλον ενισχύει παρά μειώνει την επιτυχία εκείνης της σπουδαίας ομάδας της Βερόνα.

 

8. Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, 1999-2000

Όπως είναι γνωστό, σπάνια βρίσκονται ομάδες ικανές να σπάσουν το δίπολο Ρεάλ-Μπαρτσελόνα και να κερδίσουν το Ισπανικό πρωτάθλημα. Στις μέρες μας το κατάφερε δυο φορές η Βαλένθια στις αρχές τις προηγούμενης δεκαετίας, ενώ πιο πρόσφατα ήταν η Ατλέτικο Μαδρίτης που έκανε την έκπληξη το 2014. Αμφότερες ήταν μεγάλες επιτυχίες, όμως, τόσο η Βαλένθια όσο και η Ατλέτικο είναι ομάδες που συγκαταλέγονται στην ελίτ του Ισπανικού ποδοσφαίρου.

Αντιθέτως, εκείνο που κατάφερε η Ντεπορτίβο Λα Κορούνια το 2000 ήταν ένας άθλος που δύσκολα θα επαναληφθεί τα επόμενα χρόνια. Εξάλλου, πόσο εύκολα μπορεί μια ομάδα χωρίς κανένα τίτλο στην τροπαιοθήκη της προερχόμενη από μια πόλη μόλις 250 χιλιάδων κατοίκων να τρελάνει την Ευρώπη κατακτώντας την κορυφή της Λα Λίγκα;

Η “σούπερ Ντέπορ” του Χαβιέ Ιρουρέτα με μπόλικο ενθουσιασμό, αρκετή ποιότητα και με μια έδρα-φρούριο, αφού τερμάτησε στην 6 θέση της σεζόν 98-99, στρογγυλοκάθισε στην κορυφή της βαθμολογίας την επόμενη χρονιά αφήνοντας 5 βαθμούς πίσω της τη Μπαρτσελόνα.

Μακάι, Τζαλμίνια, Βίκτορ, Φραν, Παουλέτα και Μάουρο Σίλβα ήταν μόνο μερικοί από τους πρωταγωνιστές της πρωταθλήτριας του 2000, η οποία συνέχισε να κρατάει ψηλά τη σημαία της Γαλικίας για μια πενταετία ακόμα πριν τα οικονομικά προβλήματα αλλάξουν τα δεδομένα και την οδηγήσουν ακόμα και στον υποβιβασμό το 2011.

 

7. Στεάουα Βουκουρεστίου, 1986

Η πρωταθλήτρια Ρουμανίας ταξίδεψε στη Σεβίλη με το ρόλο του απόλυτου αουτσάιντερ του τελικού του Κυπέλου Πρωταθλητριών. Αντίπαλος της η Μπαρτσελόνα του Τέρι Βέναμπλς που ήταν έτοιμος να γίνει ο προπονητής που θα οδηγούσε τους Καταλανούς για πρώτη φορά στην κορυφή της Ευρώπης.

Έχοντας αποκλείσει νωρίτερα στη διοργάνωση τις Πόρτο, Γιουβέντους και Γκέτεμποργκ, η “Μπάρτσα” απείχε ένα βήμα από την κατάκτηση του τίτλου και το μόνο εμπόδιο ανάμεσα σ’ εκείνη και τη κύπελλο ήταν μια εντεκάδα Ρουμάνοι που παρατάχθηκαν στο χορτάρι του “Σάντσεθ Πιθχουάν” με σκοπό να μη δεχτούν γκολ.

Και τα κατάφεραν… Η Στεάουα οδήγησε το παιχνίδι στα πέναλτι όπου ο Ντουκαντάμ πραγματοποιώντας ένα σπάνιο one-man show είπε “όχι” και στις τέσσερις εκτελέσεις των παικτών της Ισπανικής ομάδας. Κάπως έτσι η Στεάουα Βουκουρεστίου έκανε την ποδοσφαιρική Ευρώπη να παραμιλάει.




 

6. Δανία, Euro ’92

Η μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία του Πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος μέχρι…την επόμενη. Οι Δανοί βρήκαν θέση στο Euro ’92 λόγω του Γιουγκοσλαβικού εμφυλίου ο οποίος άφησε τη γειτονική μας χώρα εκτός διοργάνωσης.

Η Σκανδιναβική ομάδα η οποία είχε τερματίσει δεύτερη πίσω από τους Γιουγκοσλάβους στον προκριματικό όμιλο κλήθηκε να τους αντικαταστήσει και το έπραξε με απόλυτη επιτυχία. Μάλιστα, η απουσία του μεγάλου αστέρα της ομάδας, Μίκαελ Λάουντρουπ, δεν άφηνε πολλά περιθώρια για όνειρα, ωστόσο, τρώγοντας άνοιξε η όρεξη των Δανών.

Η “λευκή ισοπαλία” της πρεμιέρας απέναντι στους ‘Αγγλους απέδειξε οτι ο Πίτερ Σμάιχελ και η παρέα του δεν είχαν πάει για τουρισμό στα γήπεδα της Σουηδίας. Η ήττα της δεύτερης αγωνιστικής απέναντι στους διοργανωτές μπορεί να τους έφερε με την πλάτη στον τοίχο, όμως, κάπου εκεί άρχισαν να τρελαίνουν κόσμο.

Η νίκη-πρόκριση στην τελευταία αγωνιστική με αντίπαλο τη Γαλλία τους έστειλε στα ημιτελικά, όπου τους περίμενε η νικήτρια της προηγούμενης διοργάνωσης, Ολλανδία. Οι Δανοί πήραν μια αλησμόνητη πρόκριση στα πέναλτι (κανονική διάρκεια 2-2) η οποία τους έδωσε την ευκαιρία να διεκδικήσουν το τρόπαιο για πρώτη φορά στην ιστορία τους.

Ο τελικός απέναντι στους πρωταθλητές κόσμου Γερμανούς, αποτελεί ένα σπάνιο ποδοσφαιρικό θαύμα. Τα γκολ των Γένσεν και Βίλφορτ ανέβασαν τη Δανία στην κορυφή της Ευρώπης και ολοκλήρωσαν μια έκπληξη που όμοια της δε θα ξαναβλέπαμε μέχρι το 2004.

 

5. Μονπελιέ, 2011-12

Με την Παρί Σεν Ζερμέν να ξοδεύει εκατομμύρια στο μεταγραφικό παζάρι και την πρωταθλήτρια Λιλ αποφασισμένη να υπερασπιστεί τον τίτλο της, το ξεκίνημα της σεζόν 2011-12 δε μαρτυρούσε οτι επρόκειτο να παρακολουθήσουμε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του Γαλλικού πρωταθλήματος.

Έχοντας τερματίσει μόλις 14η την προηγούμενη σεζόν, η Μονπελιέ δεν έμοιαζε με πρωταγωνίστρια και ελάχιστοι ήταν εκείνοι που θα μπορούσαν να πιστέψουν οτι η ομάδα του Ρενέ Ζιράρ θα κατακτούσε τον τίτλο. Κι όμως συνέβη.

Τα 21 γκολ του Ολιβιέ Ζιρού, καθώς και η σημαντική συνεισφορά των Μπεντζαμίν Σταμπουλί και Γιανγκά-Εμπιβά οδήγησαν τη Μονπελιέ στο πρώτο πρωτάθλημα της ιστορίας της και ανάγκασαν τον ιδιοκτήτη, Λουί Νικολί, να κουρέψει το μαλλί του σε στυλ μοϊκάνα και να το βάψει στα χρώματα της ομάδας (μπλε και πορτοκαλί) όπως είχε υποσχεθεί.

 

4. Νότιγχαμ Φόρεστ, 1977-78

Η μεγάλη Νότιγχαμ του επίσης μεγάλου Μπράιαν Κλαφ. Το καλοκαίρι του 1977 βέβαια δεν ήταν και τόσο μεγάλη, καθώς είχε μόλις προβιβαστεί στην κορυφαία κατηγορία του Αγγλικού πρωταθλήματος. Ένα χρόνο αργότερα όμως, η παρέα των Πίτερ Σίλτον, Μάρτιν Ο’ Νιλ και Πίτερ Γουίθ είχε γίνει μια από τις λίγες ομάδες στην ιστορία του ποδοσφαίρου που είχε καταφέρει να κερδίσει το πρωτάθλημα σαν νεοφώτιστη στην πρώτη κατηγορία.

Μάλιστα, λες και αυτό δεν ήταν αρκετό, η ομάδα του Κλαφ κέρδισε και το Λιγκ Καπ εκείνης της σεζόν. Όχι κι άσχημα για μια ομάδα που μέχρι πρότινος είχε να επιδείξει όλα κι όλα δυο Κύπελλα Αγγλίας.

 

3. Ίπσουιτς, 1961-62

Όταν ο Αλφ Ράμσεϊ ανέλαβε την Ίπσουιτς, το 1955, οι ”μπλε” αγωνιζόταν στην τρίτη κατηγορία της Αγγλίας και προφανώς κανείς δεν περίμενε οτι θα έφταναν μέχρι την κατάκτηση του πρωταθλήματος στο προσεχές μέλλον. Έξι χρόνια αργότερα την ανέβασε στην πρώτη κατηγορία όπου ξεκίνησε μια απρόσμενη πορεία προς τον τίτλο την πρώτη κιόλας σεζόν.

Παραδόξως, το φινάλε της περιόδου 1961-62 βρήκε την Ίπσουιτς στην κορυφή της βαθμολογίας, με τους Ρέι Κρόφορντ και Τεντ Φίλιπς να έχουν σημειώσει 33 και 28 γκολ αντίστοιχα. Για να καταλάβει κανείς πόσο απρόσμενη ήταν αυτή η επιτυχία της ομάδας του Ράμσεϊ, αρκεί να αναφέρουμε οτι την επόμενη χρονιά τερμάτισε στη 17η θέση.

 

2. Ελλάδα, Euro 2004

Όχι να περιαυτολογήσουμε, αλλά μιλάμε για τη μεγαλύτερη ποδοφαιρική έκπληξη όλων των εποχών σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Δε λέω, και οι Δανοί του 1992 ήταν αουτσάιντερ, όμως εκείνοι είχαν ήδη κερδίσει το σεβασμό της ποδοσφαιρικής κοινής γνώμης έξι χρόνια πριν, όταν στο Μουντιάλ του 1986 είχαν φτάσει μέχρι τους “16” τερματίζοντας στον όμιλο τους πάνω από τη μετέπειτα φιναλίστ Δυτική Γερμανία.

Η εθνική Ελλάδος όμως ήταν μια ομάδα που πριν το Euro της Πορτογαλίας δεν είχε κάνει ούτε μια νίκη σε τελική φάση οποιασδήποτε διοργάνωσης. Μιλάμε για το απόλυτο αουτσάιντερ που ήρθε από το πουθενά και μάγεψε τους πάντες. Για ένα ποδοσφαιρικό όνειρο που κάθε φορά ευχόμασταν να κρατήσει για ένα παιχνίδι ακόμα.

Θυμάμαι λίγη ώρα πριν τη σέντρα της πρεμιέρας απέναντι στην Πορτογαλία να λέω στους φίλους μου (με τους οποίους είχαμε στηθεί μπροστά στην τηλεόραση κάνοντας προβλέψεις): “Αν είναι να ξεφτιλιστούμε πάλι όπως στο Μουντιάλ της Αμερικής καλύτερα να είχαμε μείνει έξω στα προκριματικά”.

Μα έτσι θα γίνει”, συμφώνησε κάποιος από την παρέα, “δεν είδατε τι πάθαμε με την Ολλανδία (ήττα με 4-0 σε φιλικό προετοιμασίας ενάμιση μήνα νωρίτερα); Μια απ’ τα ίδια θα δούμε και σήμερα”. Κι όμως, δεν ήταν έτσι.

Η εθνική του Ρεχάγκελ παραδίδοντας σεμινάρια αποτελεσματικότητας και ομαδικής δουλειάς κέρδισε τους Πορτογάλους, πήρε “χρυσό” βαθμό με τους Ισπανούς και βρήκε τον τρόπο να προκριθεί παρά την ήττα από τους Ρώσους, με το γκολ του Ζήση Βρύζα. Κάπου εκεί αρχίσαμε να πιστεύουμε οτι δεν είμασταν απλά τυχεροί, αλλά και ικανοί. Με άμυνα “από μπετόν” δε δεχτήκαμε ούτε γκολ στα τρια νοκ-άουτ παιχνίδια, ενώ παράλληλα βρήκαμε σε κάθε περίπτωση αυτό το ένα που μας έδωσε ισάριθμες νίκες μέχρι και τον τελικό.

Γαλλία, Τσεχία και Πορτογαλία (για δεύτερη φορά) υποκλίθηκαν στους “έντεκα Θεούς της σύγχρονης Ελλάδας” (όπως έλεγε και το σχετικό μήνυμα που ήταν γραμμένο στο πούλμαν της εθνικής κατά τη διάρκεια του τουρνουά), και κάπως έτσι γράφτηκε το πιο τρελό ποδοσφαιρικό παραμύθι, στο οποίο ακόμα και σήμερα δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε οτι πρωταγωνιστές είμαστε εμείς. 

 

1. Λέστερ, 2015-16

Η ιστορία είναι λίγο-πολύ γνωστή και θα μείνει αξέχαστη σε όσους την παρακολούθησαν: Τη μια χρονιά γλίτωσε από θαύμα τον υποβιβασμό πραγματοποιώντας πορεία πρωταθλητισμού στις τελευταίες αγωνιστικές και την άλλη έκανε πραγματικό πρωταθλητισμό κατακτώντας το πιο απίστευτο πρωτάθλημα επί ημερών Πρέμιερ Λιγκ.

Ο Κλαούντιο Ρανιέρι (ο ίδιος προπονητής που είχε φύγει σαν αποτυχημένος από την εθνική Ελλάδος λίγους μήνες νωρίτερα) είδε μια χούφτα άσημους ποδοσφαιριστές να αγωνίζονται σαν σούπερσταρ και να οδηγούν την ομάδα του στο μεγαλύτερο θαύμα της σύγχρονης ποδοσφαιρικής ιστορίας. Έτσι, γιατί θαύματα συμβαίνουν ακόμα…

 

Δείτε ακόμη:

Ποδοσφαιριστές που έσπασαν τη ζυγαριά

Οι μεγάλοι παίκτες που δεν κέρδισαν ποτέ Τσάμπιονς Λιγκ

6 Comments

  1. κιμ

    April 6, 2016 at 12:56 pm

    που ειναι η ΑΕΛ ρε φιλε?

    • admin

      April 7, 2016 at 8:44 am

      Έχεις απόλυτο δίκιο φίλε μου, φυσικά και δεν ξέχασα τη Λάρισα. Απλά, για ευνόητους λόγους περιόρισα την έρευνα μου στα κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης. Από επαρχία κατάγομαι, δε θα γινόταν να υποτιμήσω τη μεγαλύτερη επιτυχία του επαρχιακού ποδοσφαίρου στη χώρα μας!

  2. Jim

    April 14, 2016 at 7:15 pm

    Καιζερσλαουτερν του Ότο??

    • admin

      April 15, 2016 at 1:03 pm

      Πολύ καλή παρατήρηση φίλε μου. Δεν την έβαλα επειδή μπορεί να είχε μόλις ανέβει στην πρώτη κατηγορία, αλλά δεν ήταν μικρή ομάδα, οπότε, σαν μέγεθος δεν αποτελούσε έκπληξη, καθώς, 7 χρόνια πριν είχε πάρει ξανά πρωταθλημα.

  3. lefkada1983

    May 9, 2016 at 11:39 am

    Ωραιο αρθρο αλλα κατι ξεχασες: Η Νοτιγχαμ Φορεστ κερδισε 2 φορες το Κυπελλο Πρωταθλητριων το ’79 & το ’80. Δεν ειναι αυτη η μεγαλυτερη εκπληξη ολων των εποχων????? Σιγουρα μεγαλυτερη απο την δικη μας!!!!Σκεψου οτι εχει κερδισει μονο 1 πρωταθλημα Αγγλιας, ΑΛΛΑ 2 Κυπελλα Πρωταθλητριων!!!!!

    • admin

      May 18, 2016 at 7:46 am

      Όντως πρόκειται για τεράστια έκπληξη φίλε μου. Η Νότινγχαμ βρίσκεται στο νούμερο 4 του κειμένου επειδή θεωρώ έκπληξη το οτι κατέκτησε το Αγγλικό πρωτάθλημα μόλις ανέβηκε στην πρώτη κατηγορία, ενώ, το πρωταθλητριών το κέρδισε όταν πλέον ήταν πρωταθλήτρια Αγγλίας, οπότε, είχε ήδη κάνει το πρώτο της “μπαμ”. Φυσικά, αυτές είναι απόψεις και είναι καθαρά υποκειμενικές, οπότε, δέχομαι την παρατήρηση σου, ίσως θα μπορούσε να μπει και ακόμα πιο ψηλά η ομάδα του Κλαφ!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *