Οι μεγαλύτεροι τελικοί Τσάμπιονς Λιγκ

By
Updated: May 20, 2016

Μια σύντομη αναδρομή στους τελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ/Κυπέλλου Πρωταθλητριών από το 1955 μέχρι σήμερα είναι αρκετή για να διαπιστώσει κανείς οτι, τα παιχνίδια αυτά, ανέκαθεν επιφύλασσαν στους θεατές μεγάλες συγκινήσεις, αρκετή ένταση και μπόλικο δράμα.

Ακόμα και οι λιγότερο θεαματικοί τελικοί της ιστορίας δύσκολα μπορούν να χαρακτηριστούν αδιάφοροι, καθώς, το διακύβευμα ενός τέτοιου αγώνα είναι τόσο σημαντικό που αρκεί από μόνο του για να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι τα τελευταία λεπτά.

Ωστόσο, υπάρχουν κάποιοι τελικοί που δε μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι με τους υπόλοιπους, καθώς, πρόκειται για αυτό που λέμε “all time classic” παιχνίδια. Είναι εκείνοι οι τελικοί, οι οποίοι, εκτός από το υπέρμετρο πάθος, τα τάκλιν στο λαιμό και το κλάμα νικητών και χαμένων, προσέφεραν επίσης μεγάλα σκορ, ιστορικές ανατροπές και κάθε λογής μεγάλες ποδοσφαιρικές στιγμές, οι οποίες μας έκαναν να τους μνημονεύουμε πολλά χρόνια αργότερα.

Παρακάτω λοιπόν, παραθέτονται με χρονολογική σειρά οι κορυφαίοι τελικοί της ιστορίας, όπως τους επέλεξε το mpenalti. Εσείς μπορείτε να τους κατατάξετε με όποια σειρά επιθυμείτε, ή ακόμα και να προτείνετε εκείνους που θεωρείτε οτι θα έπρεπε να βρίσκονται σ’ αυτό το Top 10:

 

Ρεάλ Μαδρίτης-Ρεμς, 1956

Ο πρώτος τελικός της ιστορίας ήταν αναμφίβολα ένας από τους πλέον δραματικούς. Στο “Παρκ Ντε Πρενς” του Παρισιού η Ρεάλ βρέθηκε να χάνει από την πρωταθλήτρια Γαλλίας με 0-2 στο 10ο λεπτό. Παρά το οτι με τη συμπλήρωση του πρώτου ημιώρου η “Βασίλισσα” είχε ήδη ισοφαρίσει το σκορ, η Ρεμς κατάφερε να πάρει ξανά το προβάδισμα με 2-3, στο 62′.

Ωστόσο, αυτό δεν ήταν αρκετό για να κατακτήσει το τρόπαιο, καθώς, η ομάδα που είχε τον τελευταίο λόγο ήταν η Ρεάλ. Σκοράροντας δυο φορές μέχρι το τέλος του παιχνιδιού η παρέα του Ντι Στέφανο πήρε τη νίκη με 4-3 και κατέκτησε το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών της ιστορίας της.

 

Ρεάλ Μαδρίτης-Μίλαν, 1958

Στο “Χέιζελ” των Βρυξελλών η Ρεάλ διεκδικούσε τον τρίτο τίτλο της απέναντι στην πρωτοεμφανιζόμενη σε τελικό, Μίλαν. Στο πρώτο ημίχρονο οι δυο ομάδες δεν κατάφεραν να σκοράρουν, όμως, στην επανάληψη προσέφεραν ένα από τα καλύτερα 45λεπτα στην ιστορία των τελικών.

Οι Ιταλοί πήραν δυο φορές το προβάδισμα (59′, 77′), όμως, η “Βασίλισσα” βρήκε άμεσα απαντήσεις (74′, 79′), στέλνοντας έτσι το παιχνίδι στην παράταση. Εκεί, μίλησε η εμπειρία της ομάδας που είχε ηδη κερδίσει το τρόπαιο δυο φορές στο παρελθόν. Με γκολ του Χέντο στο 107′ η Ρεάλ διατήρησε το αήττητο σε τελικούς και κατέκτησε το τρίτο από τα πέντε συνολικά Κύπελλα Πρωταθλητριών εκείνης της “χρυσής” περιόδου.

 

Μπενφίκα-Ρεάλ Μαδρίτης, 1962

Η Μπενφίκα έχοντας σπάσει την προηγούμενη χρονιά την παντοκρατορία της Ρεάλ, αναζητούσε τον δεύτερο τίτλο της, την ίδια στιγμή που η “Βασίλισσα” ήλπιζε να επιστρέψει στο θρόνο. Ο τελικός του Άμστερνταμ άρχισε με ιδανικό τρόπο για την ομάδα της Μαδρίτης, η οποία προηγήθηκε με 0-2 μόλις στο 23ο λεπτό, με δυο γκολ του Φέρεντς Πούσκας.

Η απάντηση των Πορτογάλων ήταν άμεση, καθώς ισοφάρισαν γρήγορα σε 2-2, όμως, ο “καλπάζων ταγματάρχης” συνέχισε το προσωπικό του σόου σκοράροντας για τρίτη φορά πριν τη λήξη του ημιχρόνου για να δώσει προβάδισμα ξανά στους “μερένχες”. Ωστόσο, το δεύτερο μέρος ανήκε ολοκληρωτικά στους “αετούς”. Η ομάδα του Εουσέμπιο σκόραρε τρεις φορές στην επανάληψη και ανάγκασε τη Ρεάλ στην πρώτη της ήττα σε τελικό.

Αυτός έμελλε να είναι ο δεύτερος και τελευταίος νικηφόρος τελικός της Μπενφίκα, η οποία μετράει από τότε πέντε συνεχόμενες ήττες.




Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Μπενφίκα, 1968

Στις 29 Μαΐου του 1968, στο Γουέμπλεϊ, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κέρδισε αυτό που, κατά πολλούς, θα είχε κατακτήσει αρκετά νωρίτερα αν δεν είχε συμβεί η αεροπορική τραγωδία του Μονάχου, δέκα χρόνια πριν.

Απέναντι στην έμπειρη Μπενφίκα, η οποία μετρούσε ήδη τέσσερις τελικούς και δυο κατακτήσεις, η ομάδα του Ματ Μπάσμπι, αν και πρωτοεμφανιζόμενη σε τελικό, ήταν πιστή στο ραντεβού με την ιστορία. Το 1-1 του 90λεπτου οδήγησε το παιχνίδι στην παράταση, εκεί όμως, τα γκολ των Μπεστ, Κιντ και Τσάρλτον έγραψαν το τελικό 4-1 και ανέβασαν τη Γιουνάιτεντ στην κορυφή της Ευρώπης.

 

Μίλαν-Μπαρτσελόνα, 1994

Ο Μαρσέλ Ντεσαγί έχει μόλις γράψει το 4-0

Ο δεύτερος (από τους τρεις συνολικά) τελικούς που διεξήχθησαν στην Αθήνα είχε φαβορί τη Μπαρτσελόνα. Λίγο οι απουσίες των Φαν Μπάστεν, Κοστακούρτα, Μπαρέζι και λίγο ο χαρακτήρας της “ντριμ τιμ” που είχε αποκτήσει η ομάδα του Γιόχαν Κρόιφ, έδιναν παράσταση νίκης στους Καταλανούς, οι οποίοι, είχαν μόλις στεφθεί πρωταθλητές Ισπανίας για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά.

Στο χορτάρι του ΟΑΚΑ όμως, τα πράγματα εξελίχθησαν διαφορετικά. Με μια από τις κορυφαίες εμφανίσεις που έχουν πραγματοποιηθεί ποτέ σε τελικό, η Μίλαν συνέτριψε με 4-0 την πρωταθλήτρια Ευρώπης του 1992 και “σήκωσε” την κούπα για 5η φορά.

 

Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Μπάγερν, 1999

Ο Σόλσκιερ “υπογράφει” την απίστευτη ανατροπή της Γιουνάιτεντ.

Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έφτασε αήττητη μέχρι τον τελικό του “Καμπ Νου”, όμως, το γκολ του Μάριο Μπάσλερ στο 6′ λίγο έλλειψε να της στερήσει τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης. Οι απουσίες των Ρόι Κιν και Πολ Σκόουλς φάνηκαν να επηρεάζουν την ομάδα του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, η οποία, ήταν έξω από τα νερά της μέχρι το 90ο λεπτό της αναμέτρησης.

Κι εκεί που όλα έδειχναν οτι οι “Βαυαροί” θα κέρδιζαν το τρόπαιο για πρώτη φορά μετά το 1976, ξαφνικά, οι “κόκκινοι διάβολοι” απέκτησαν σφυγμό. Αυτό που συνέβη μεταξύ του πρώτου και του τρίτου λεπτού των καθυστερήσεων μοιάζει εξωπραγματικό, ακόμα και για εκείνη την ομάδα, η οποία, είχε πετύχει ουκ ολίγες σπουδαίες ανατροπές κατά τη διάρκεια της σεζόν.

Με τέρματα των Σέριγχαμ και Σόλσκιερ η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έφερε τα πάνω κάτω στον τελικό, τρέλανε την Ευρώπη και ανάγκασε τους Γερμανούς να ξαπλώσουν στο χορτάρι αδυνατώντας να καταλάβουν πως έχασαν το κύπελλο.

 

Λίβερπουλ-Μίλαν, 2005

Η Λίβερπουλ έχει μόλις ισοφαρίσει τη Μίλαν. Έξι λεπτά νωρίτερα έχανε με 3-0.

Αν η νίκη της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο “Καμπ Νου” αποτελεί τη σπουδαιότερη ανατροπή του 20ου αιώνα, το “θαύμα” της Κωνσταντινούπολης είναι ο,τι πιο μεταφυσικό έχουμε δει -ή πρόκειται να δούμε- στον 21ο.

Η Μίλαν ανοίγει το σκορ στο πρώτο λεπτό με τον Μαλντίνι και στη συνέχεια χτυπάει δυο φορές στην κόντρα με τέρματα του Κρέσπο. Στο ημίχρονο το σκορ είναι 3-0 για τους Ιταλούς και το “You’ll never walk alone” που δονεί το “Κεμάλ Ατατούρκ” στην ανάπαυλα μοιάζει περισσότερο με προσευχή, παρά με τραγούδι οπαδών που πιστεύουν στη νίκη της ομάδας τους.

Ωστόσο, κάποιος εκεί πάνω φαίνεται οτι άκουγε. Και ανταποκρίθηκε. Τα τρια γκολ των “κόκκινων” από το 54′ μέχρι το 60′ ήρθαν κόντρα στην κοινή λογική, επιτρέποντας στην πεθαμένη Λίβερπουλ του πρώτου μέρους να πετύχει ένα comeback που δεν είχε προηγούμενο. Όπως επίσης δεν είχε προηγούμενο η απίστευτη απόκρουση του Ντούντεκ στην προσπάθεια του Σεβτσένκο, στο 117′, φάση για την οποία χρόνια αργότερα, ο ίδιος ο Ουκρανός δήλωσε πως ακόμα δεν μπορεί να πιστέψει οτι η μπάλα δεν κατέληξε στα δίχτυα.

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Το 3-3 οδήγησε τις ομάδες στα πέναλτι, όπου, ο Πολωνός τερματοφύλακας έγινε ήρωας δίνοντας τον τίτλο στους “κόκκινους”.




Μπαρτσελόνα-Άρσεναλ, 2006

Ο Σαμουέλ Ετό έχει κάνει το 1-1 στον τελικό του Παρισιού.

Στο “Σταντ Ντε Φρανς“ του Παρισιού, η πρωτάρα Άρσεναλ αντιμετώπισε τη Μπαρτσελόνα του Φρανκ Ράικαρντ που διεκδικούσε τον δεύτερο τίτλο της ιστορίας της. Η αποβολή του Λέμαν μόλις στο 18ο λεπτό άλλαξε τις ισορροπίες στο παιχνίδι, αναγκάζοντας την ομάδα του Αρσέν Βενγκέρ όχι μόνο να συνεχίσει με δέκα παίκτες, αλλά και να εμπιστευθεί τον -όχι και τόσο σταθερό- Μανουέλ Αλμούνια κάτω από τα δοκάρια της.

Ωστόσο, οι “κανονιέρηδες” κατάφεραν να ανοίξουν το σκορ στο 37′ με γκολ του Σολ Κάμπελ, πράγμα που αναπτέρωσε το ηθικό τους και αύξησε τις ελπίδες τους. Μάλιστα, βρήκαν τρόπο να περιορίσουν σε αρκετά μεγάλο βαθμό τους Ντέκο, Ροναλντίνιο, Ετό και Ζιουλί, βάζοντας δύσκολα στους “μπλαουγκράνα”, οι οποίοι, αναζητώντας τρόπο να γυρίσουν το ματς στράφηκαν στον πάγκο τους.

Εκεί βρήκαν τον Χένρικ Λάρσον. Η είσοδος του Σουηδού στο γήπεδο άλλαξε άρδην την εικόνα του τελικού, αναστάτωσε την άμυνα της Άρσεναλ και βοήθησε τους Καταλανούς να γυρίσουν το παιχνίδι με τα τέρματα των Ετό και Μπελέτι, στο τελευταίο τέταρτο.

 

Τσέλσι-Μπάγερν, 2012

Ο Ντρογκμπά έχει νικήσει τον Νόιερ και η Τσέλσι είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Το πρώτο Τσάμπιονς Λιγκ στην ιστορία της Τσέλσι ήρθε με αγχωτικό, αλλά, παλικαρίσιο τρόπο. Σε συνθήκες που δε μπορούν να χαρακτηριστούν ιδανικές, καθώς, ο τελικός διεξαγόταν στην “Άλιανζ Αρίνα”, η τυπικά γηπεδούχος Μπάγερν βρέθηκε αγκαλιά με τον τίτλο ανοίγοντας το σκορ στο 83ο λεπτό με γκολ του Μίλερ. Ωστόσο, τέσσερα χρόνια μετά την ήττα από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στη Μόσχα, οι “μπλε” ήταν αποφασισμένοι να μην αποτύχουν ξανά.

Ο Ντιντιέ Ντρογκμπά με κεφαλιά δυο λεπτά πριν τη λήξη νίκησε τον Νόιερ και έστειλε τον τελικό στην παράταση, όπου, λίγο έλλειψε να μετατραπεί σε μοιραίο παίκτη για τους Λονδρέζους, καθώς, υπέπεσε σε πέναλτι. Ευτυχώς για τον ίδιο, αλλά και για την Τσέλσι, ο Τσεχ απέκρουσε το χτύπημα του Ρόμπεν και ο τελικός κρίθηκε στη διαδικασία των πέναλτι, όπου, ο Ιβοριανός φώναξε και πάλι “παρών”. Με το σκορ στο 3-3, ευστόχησε στο πέμπτο και τελευταίο χτύπημα της ομάδας του χαρίζοντας της τον τίτλο.

 

Ρεάλ Μαδρίτης-Ατλέτικο Μαδρίτης, 2014

Το πολυπόθητο “δέκατο” στα χέρια του Ίκερ Κασίγιας.

Ο πρώτος τελικός που έφερε αντιμέτωπες δυο ομάδες από την ίδια πόλη έμελλε να μας χαρίσει ένα συγκλονιστικό φινάλε. Η Ατλέτικο -που είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα Ισπανίας μια εβδομάδα νωρίτερα-, αν και έχασε από πολύ νωρίς τον Ντιέγκο Κόστα, προηγήθηκε στο πρώτο ημίχρονο με γκολ του Γοδίν και μέχρι τα τελευταία δευτερόλεπτα του τελικού κρατούσε στα χέρια της το τρόπαιο.

Ωστόσο, το γκολ του Σέρχιο Ράμος στο τρίτο λεπτό των καθυστερήσεων “έκοψε” τα πόδια των παικτών του Σιμεόνε, οι οποίοι, λύγισαν στην παράταση. Η “Βασίλισσα” σκόραρε τρεις φορές στο δεύτερο μέρος του έξτρα ημιώρου, κερδίζοντας με το θριαμβευτικό για την ίδια (και άδικο για τους “ροχιμπλάνκος”), 4-1.

 

Διαβάστε ακόμη:

Οι μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές “αυτοκρατορίες”

Οι μεγαλύτερες εκπλήξεις της ιστορίας




Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *