Οι “πιστοί” στρατιώτες

By
Updated: May 1, 2016

Πρόσφατα είδαμε τους πιο πολυταξιδεμένους παίκτες του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Σήμερα, θα ασχοληθούμε με τους “ρομαντικούς” που δεν πρόδωσαν ποτέ τα χρώματα του συλλόγου στον οποίο ανδρώθηκαν, παραμένοντας πιστοί στρατιώτες διατεθειμένοι να γράψουν ιστορία και να συνδέσουν για πάντα το όνομα τους με την ομάδα της καρδιάς τους.

Έχουμε και λέμε:

 

10. Τζον Τέρι

Ο αρχηγός της Τσέλσι ανήκει στο ρόστερ της πρώτης ομάδας από το 1998, ενώ έχει πραγματοποιήσει και ένα σύντομο “αγροτικό” με τη φανέλα της Νότινχαμ Φόρεστ σε ηλικία είκοσι ετών.

Κατά τη διάρκεια της μέχρι τώρα θητείας του στους “μπλε” πρόλαβε να ζήσει την αγωνιστική τους άνθιση και τη μετάλλαξη τους από μικρομεσαία ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ σε μια εκ των κορυφαίων δυνάμεων του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Θα έλεγε κάποιος οτι αν υπάρχει ένας άνθρωπος που συνδέει το παρόν της Τσέλσι με το παρελθόν της αυτός δεν είναι άλλος από τον ίδιο.

Κατά τη διάρκεια των 18 χρόνων που βρίσκεται στο “Στάνφορντ Μπριτζ” μετράει τέσσερα πρωταθλήματα, πέντε κύπελλα, τρια Λιγκ Καπ, ένα Τσάμπιονς Λιγκ, ένα Γιουρόπα Λιγκ και σχεδόν 700 εμφανίσεις με τη μπλε φανέλα.

 

9. Ντανιέλε Ντε Ρόσι

Γεννημένος στη Ρώμη και μέλος των μικρών ομάδων της Ρόμα από εφηβική ηλικία, ο Ντανιέλε Ντε Ρόσι έχει συνδέσει για τα καλά το όνομα του με τους “τζαλορόσι”. Αν και ξεκίνησε την καριέρα του σαν επιθετικός, στην πορεία εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο μαχητικούς χαφ του Ιταλικού ποδοσφαίρου και κέρδισε το σεβασμό και την εκτίμηση των φιλάθλων της ομάδας του.

Το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα τον Οκτώβριο του 2001 ήταν η αρχή μιας καριέρας γεμάτης χαρές και λύπες, αποκορύφωμα της οποίας ήταν η κατάκτηση του Μουντιάλ του 2006 με την εθνική ομάδα της Ιταλίας. Σε συλλογικό επίπεδο η παρουσία του στο “Ολύμπικο” δεν έχει συνοδευτεί από αντίστοιχες επιτυχίες -καθώς στα 15 χρόνια που βρίσκεται εκεί έχει πανηγυρίσει μόλις δυο Κύπελλα- όμως στα 33 του χρόνια, ο δυναμικός μέσος μπορεί ακόμα να ελπίζει στην κατάκτηση ενός πρωταθλήματος πριν “κρεμάσει” τα παπούτσια του.

 

8. Φίλιπ Λαμ

Τον γνωρίσαμε στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας με τη φανέλα τόσο της Μπάγερν όσο και της Στουτγκάρδης, στην οποία αγωνίστηκε για δυο σεζόν με τη μορφή δανεισμού. Τα χρόνια πέρασαν, ο ίδιος ωρίμασε ποδοσφαιρικά (τόσο πολύ, ώστε έκανε τον Πεπ Γκουαρντιόλα να τον χαρακτηρίσει “ποδοσφαιρική ιδιοφυία”) και σήμερα αποτελεί ένα ζωντανό θρύλο της ομάδας του Μονάχου.

Είτε σαν ακραίος μπακ (στη δεξιά αλλά και στην αριστερή πλευρά) είτε σαν αμυντικός χαφ, ο Λαμ υπήρξε ανέκαθεν πρόθυμος στρατιώτης διατεθειμένος να δώσει τον καλύτερο του εαυτό για την ομάδα. Μαχητικός αλλά και δουλευταράς, θα έλεγε κανείς οτι αξίζει πέρα για πέρα τους είκοσι τίτλους που έχει κερδίσει με τη Βαυαρική ομάδα, καθώς και μια θέση στην καρδιά των οπαδών της.

 

7. Αντρές Ινιέστα

Έκανε τα πρώτα του βήματα στην ακαδημία της Αλμπαθέτε, όμως, γρήγορα εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της Μπαρτσελόνα. Στη συνέχεια μεταπήδησε στη Μπαρτσελόνα Β και εκεί εξασφάλισε μια θέση στο όνειρο, παίρνοντας προαγωγή για την πρώτη ομάδα. Βασικό και αναντικατάστατο στέλεχος της ομάδας που έχει κερδίσει τέσσερα Τσάμπιονς Λιγκ την τελευταία δεκαετία, ο Ινιέστα είναι αυτό που λέμε “αντι-σταρ”, όμως αυτό δε μειώνει ούτε στο ελάχιστο την απαράμιλλη ποδοσφαιρική του ποιότητα.

Στα 32 του μοιάζει να έχει ακόμα μερικά χρόνια πολύ καλού ποδοσφαιρου να προσφέρει και απ’ οτι φαίνεται, θα τα “ξοδέψει” κι αυτά στη Βαρκελώνη όπως και τα προηγούμενα είκοσι.

 

6. Τζέιμι Κάραχερ

Ίσως ακούγεται παράξενο, όμως, μετά την αποχώρηση του Στίβεν Τζέραρντ για το Λος Άντζελες και τους Γκάλαξι, ο πιο πιστός παίκτης της Λίβερπουλ στη σύγχρονη ιστορία της δεν είναι ο πρώην αρχηγός της, αλλά ο Τζέιμι Κάραχερ.

Αν και μικρός υπήρξε φίλαθλος της Έβερτον, ο Κάραχερ ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά στο “Άνφιλντ” όπου και αγωνίστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της 17ετούς καριέρας του. Σ’ αυτό το διάστημα φόρεσε τη φανέλα των “κόκκινων” περισσότερες από 700 φορές, κερδίζοντας μεταξύ άλλων δυο κύπελλα Αγγλίας, τρια Λιγκ Καπ, ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και ένα Τσάμπιονς Λιγκ.




 

5. Κάρλες Πουγιόλ

Αυθεντικό προϊόν των τμημάτων υποδομής της Μπαρτσελόνα, ο Πουγιόλ αγωνίστηκε σε όλες τις μικρές ομάδες του Καταλανικού συλλόγου πριν γίνει επαγγελματίας και συνδέσει το όνομα του για πάντα με την ιστορία των “μπλαουγκράνα”. Κορυφαίος αμυντικός αλλά και αρχηγός με τα όλα του, υπήρξε ηγετική μορφή στην αμυντική γραμμή μιας ομάδας που φημιζόταν για την επιθετική της φιλοσοφία, πράγμα που λέει πολλά τόσο για το ταλέντο, όσο και για το χαρακτήρα του.

Ζω το όνειρο μου, να παίξω στη Μπαρτσελόνα, και θέλω να κλείσω την καριέρα μου εδώ”, είπε κάποτε, και αυτό ακριβώς έκανε. Μέχρι την απόσυρση του, το 2014, υπήρξε μέλος της πρώτης ομάδας για 15 χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων πανηγύρισε δεκάδες τίτλους, ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζουν έξι πρωταθλήματα Ισπανίας και τρια Τσάμπιονς Λιγκ. Φυσικά, το βιογραφικό του περιλαμβάνει ακόμη δεκάδες προσωπικές διακρίσεις, καθώς μιλάμε για έναν εκ των κορυφαίων αμυντικών της γενιάς του.

 

4. Φράνκο Μπαρέζι

Πρόκειται για τον ποδοσφαιριστή που ανακυρήχθηκε κορυφαίος παίκτης της Μίλαν για τον 20ο αιώνα. Και να σκεφτεί κανείς οτι κατέληξε στους “ροσονέρι” όταν απορρίφθηκε από την Ίντερ, στην οποία αγωνιζόταν ο αδερφός του, Τζουζέπε. Τελικά, έμαθε τα μυστικά της μπάλας στο “Μιλανέλο” για να εξελιχθεί στη συνέχεια σε παίκτη-έμβλημα του συλλόγου.

Ο Μπαρέζι πραγματοποίησε σχεδόν 750 συμμετοχές με τη φανέλα της Μίλαν, διετέλεσε αρχηγός και κέρδισε δεκάδες τίτλους μεταξύ των οποίων, τρια Κύπελλα Πρωταθλητριών και έξι πρωταθλήματα Ιταλίας. Η καριέρα του έκλεισε το 1997 σε ηλικία 37 ετών, μετά από 20 χρόνια παρουσίας στην πρώτη ομάδα.

 

3. Φραντσέσκο Τότι

Εντάχθηκε στην ακαδημία της Ρόμα το 1989. Σήμερα, 27 χρόνια αργότερα, κοντεύει 40 ετών και μετράει σχεδόν 800 αγώνες και περισσότερα από 300 γκολ με τη φανέλα των “τζαλορόσι”. Αν ήθελε θα μπορούσε να είχε φύγει. Όχι μια αλλά πολλές φορές. Για την ακρίβεια, θα μπορούσε να έχει αγωνιστεί σε οποιαδήποτε ομάδα ήθελε. Όμως, προτίμησε να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στη Ρόμα.

Έχοντας πανηγυρίσει μόλις ένα πρωτάθλημα και δυο κύπελλα Ιταλίας με την ομάδα της καρδιάς του, η αλήθεια είναι οτι δεν έχει κερδίσει όσους τίτλους αξίζει το ταλέντο του. Ωστόσο, αυτό δε μπορεί να μειώσει το μεγαλείο του “καπιτάνο”, ούτε την αγάπη που τρέφουν προς το πρόσωπο του οι οπαδοί της Ρόμα. Εξάλλου, ορισμένα πράγματα δε γίνεται να μετρηθούν σε αριθμούς.

 

2. Ράιαν Γκιγκς

Το όνομα του είναι ταυτόσημο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο Ράιαν Γκιγκς αν και Ουαλός, είναι ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα που έχει βγάλει ποτέ η ακαδημία των “κόκκινων διάβολων” και αποτελεί μέρος της περίφημης “τάξης του ’92”, πάνω στην οποία στήριξε ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον τη δημιουργία της σπουδαίας Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ της δεκαετίας του ’90.

Φορώντας τη φανέλα της Γιουνάιτεντ για 24 χρόνια ο Γκιγκς παραλίγο να συμπληρώσει 1.000 συμμετοχές, αριθμός που προκαλεί δέος. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε τι κέρδισε σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, η απάντηση είναι η εξής: 13 πρωταθλήματα Αγγλίας, 2 Τσάμπιονς Λιγκ, 4 Κύπελλα, 3 Λιγκ Καπ, ένα διηπειρωτικό κύπελλο, ένα παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων και μερικές ντουζίνες μικρότερων τίτλων και προσωπικών διακρίσεων. Δεν τα λες και λίγα…

 

1. Πάολο Μαλντίνι

Με πατέρα τον αείμνηστο Τσέζαρε, ο οποίος είχε ήδη συνδέσει το όνομα “Μαλντίνι” με εκείνο της Μίλαν, ο Πάολο βρέθηκε από νωρίς στην ακαδημία του συλλόγου. Μετά από 7 χρόνια πήρε προαγωγή για την πρώτη ομάδα το 1985, σε ηλικία 17 ετών. Από τότε και για τα επόμενα 24 χρόνια τίμησε με το παραπάνω τα χρώματα της Μίλαν, της οποίας διετέλεσε και αρχηγός.

Χάρη στα σπάνια προσόντα και στην εξαιρετική φυσική του κατάσταση, ο Πάολο Μαλντίνι κατάφερε να αγωνιστεί στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία, γεγονός που τον βοήθησε να ξεπεράσει τις 900 συμμετοχές και να κερδίσει δεκάδες τίτλους. Για να καταλάβει κανείς πόσο μεγαλειώδης ήταν η παρουσία του στους “ροσονέρι” αρκεί να αναλογιστεί οτι, επί των ημερών του η Μίλαν κατέκτησε πέντε φορές το Τσάμπιονς Λιγκ (οι δυο πρώτες έλαβαν χώρα όταν ακόμα η διοργάνωση λεγόταν “Κύπελλο Πρωταθλητριών”), ενώ είχε άλλες τρεις συμμετοχές στον τελικό.

Από ‘κει και πέρα, τα επτά πρωταθλήματα Ιταλίας, το ένα κύπελλο, τα δυο διηπειρωτικά, τα πέντε Σούπερ Καπ Ευρώπης και το ένα παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων που επίσης κοσμούν το παλμαρέ του αποτελούν… αμελητέα νούμερα.

 

Δείτε ακόμη:

Οι γυρολόγοι των γηπέδων

Οι κορυφαίες ελεύθερες μεταγραφές




5 Comments

  1. Μιλτος

    May 11, 2016 at 10:36 pm

    Λιστα χωρις Javier Zanetti δε γινεται!!!!

    • admin

      May 13, 2016 at 7:53 am

      Φίλε Μίλτο, σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο σου. Δε χωράει αμφιβολία οτι πρόκειται για σημαία της Ίντερ, όμως, δε μπορούσα να τον συμπεριλάβωω σ’ αυτή τη λίστα, καθώς, αφορά ποδοσφαιριστές που φόρεσαν μια φανέλα μόνο στην καριέρα τους! Ο Ζανέτι είχε αγωνιστεί για τρια χρόνια στην Αργεντινή πριν πάρει μεταγραφή στην Ιταλία, οπότε, όσο κι αν συμφωνώ μαζί σου, δε γινόταν να τον βάλω σ’ αυτό το Top 10!

  2. iDominikos

    May 16, 2016 at 11:42 am

    Μπουφόν; Δεν έχει Μπουφόν;

    • admin

      May 17, 2016 at 7:02 am

      Φίλε μου ο λόγος που δεν μπαίνει ο Μπουφόν στη λίστα είναι οτι δεν έπαιξε μόνο στη Γιουβέντους κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Σαφώς και είναι κορυφαία σημαία στην ιστορία της Γιούβε, φυσικά και θα μείνει στην ιστορία σαν ένας από τους κορυφαίους τερματοφύλακες ολόκληρης της Ευρώπης, όμως, το συγκεκριμένο κείμενο αφορά παίκτες που δεν άλλαξαν ποτέ ομάδα, οπότε, δε γίνεται να συμπεριληφθεί ο Μπουφόν, ο οποίος έπαιξε για 6 χρόνια στην Πάρμα.

  3. Giannis

    May 20, 2016 at 2:17 pm

    δεν εβαλες κανεναν της Ιντερ Bergomi, Facchetti, Mazzola! και ξεχασες και τον Scholes!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *