Οι ποδοσφαιρικές “αυτοκρατορίες”

By
Updated: May 2, 2016

Αν έπρεπε να δώσουμε έναν ορισμό στη φράση “ποδοσφαιρική αυτοκρατορία” θα λέγαμε οτι πρόκειται για την παρατεταμένη χρονική περίοδο κυριαρχίας ενός συλλόγου, η οποία συνοδεύεται από την κατάκτηση σημαντικού αριθμού τίτλων τόσο εντός, όσο και εκτός συνόρων.

Σήμερα λοιπόν, θα θυμηθούμε τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές αυτοκρατορίες όλων των εποχών, ή για να το θέσω διαφορετικά, τις ομάδες εκείνες που στο παρελθόν μονοπώλησαν την κορυφή στο πρωτάθλημα της χώρας τους για μεγάλες χρονικές περιόδους, πρωταγωνιστώντας παράλληλα και στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

 

10. Ίντερ, 1962-1971

Η μεγάλη Ίντερ του Ελένιο Ερέρα ο οποίος, μετά από δυο σεζόν στη Μπαρτσελόνα ανέλαβε την τεχνική ηγεσία των “νερατζούρι” για να τους οδηγήσει στην κατάκτηση δυο διαδοχικών Κυπέλλων Πρωταθλητριών και δυο Διηπειρωτικών Κύπελλων.

Το “κατενάτσιο” με τα man-to-man μαρκαρίσματα και τους πέντε αμυντικούς ήταν το σήμα κατατεθέν εκείνης της ομάδας, ενώ επιθετικά, ξεχώριζε η ποιότητα των Λουίς Σουάρες και Σάντρο Ματσόλα. Σ’ αυτή την ένδοξη 9ετία η Ίντερ κέρδισε επίσης τέσσερα πρωταθλήματα, επίδοση που στην πραγματικότητα είναι πιο εντυπωσιακή απ’ οτι ακούγεται, καθώς, καμία άλλη ομάδα δεν κατάφερε σ΄εκείνο το χρονικό διάστημα να κατακτήσει πάνω από ένα πρωτάθλημα Ιταλίας.

 

9. Μπενφίκα, 1959-1977

Η Μπενφίκα ήταν η ομάδα που κυριάρχησε κατά κράτος στο Πορτογαλικό ποδόσφαιρο τις δεκαετίες του ’60 και του ’70. Με ηγέτη τον Εουσέμπιο οι “αετοί” κατέκτησαν 14 πρωταθλήματα και 5 κύπελλα σε διάστημα 18 ετών, ενώ παράλληλα αποτέλεσαν μια από τις σημαντικές δυνάμεις του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Μάλιστα, τη δεκαετία του ’60 η ομάδα της Λισαβόνας αγωνίστηκε πέντε φορές στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, κερδίζοντας τις δυο πρώτες (1961 και 1962) και χάνοντας στις τρεις που ακολούθησαν (1963, 1965 και 1968).

 

8. Γιουβέντους, 1971-1986

Πρόκειται για μια 15ετία κατά τη διάρκεια της οποίας η “μεγάλη κυρία” κατέκτησε εννέα πρωταθλήματα Ιταλίας, έναντι μόλις ενός της Μίλαν και της Ίντερ. Μπέτεγκα, Σιρέα, Αλταφίνι, Ταρντέλι και Πλατινί ήταν μόνο μερικοί από τους μεγάλους ποδοσφαιριστές της εποχής που συνέδεσαν το όνομα τους με μια από τις πιο επιτυχημένες περιόδους στην ιστορία του συλλόγου.

Καθοριστική ήταν και η παρουσία του Τζιοβάνι Τραπατόνι στην τεχνική ηγεσία της ομάδας. Ο Ιταλός προπονητής κάθισε στον πάγκο της Γιουβέντους για μια δεκαετία (1976-1986) και κατέκτησε κάθε πιθανό τίτλο. Με τον “Τραπ” στο τιμόνι τους οι “μπιανκονέρι” πανηγύρισαν τα έξι από τα εννέα πρωταθλήματα εκείνης της “χρυσής” 15ετίας, δυο Κύπελλα Ιταλίας, ένα Κύπελλο Πρωταθλητριών, ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, ένα Κύπελλο Κυπελλούχων, ένα Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ και ένα Διηπειρωτικό Κύπελλο.

 

7. Μίλαν, 1987-1999

 

Με τον Αρίγκο Σάκι και τον Φάμπιο Καπέλο να κάνουν από δυο θητείες στην τεχνική της ηγεσία, η Μίλαν του Σίλβιο Μπερλουσκόνι πήρε τα σκήπτρα από τη Γιουβέντους στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και τα κράτησε μέχρι το πέρας του προηγούμενου αιώνα. Χάρη στην ποιότητα των τριών Ολλανδών, Βαν Μπάστεν, Γκούλιτ και Ράικαρντ, αλλά και στην αδιαπέραστη αμυντική γραμμή που περιλάμβανε τους Μαλντίνι, Κοστακούρτα και Μπαρέζι, οι “ροσονέρι” μάγεψαν την Ευρώπη.

Σε δώδεκα χρόνια κατέκτησαν έξι πρωταθλήματα, αλλά κυρίως, αγωνίστηκαν πέντε φορές στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών κερδίζοντας τρεις τίτλους. Τα τρια Ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ και τα δυο Διηπειρωτικά Κύπελλα αποτελούν απλά το κερασάκι στην τούρτα εκείνης της ένδοξης περιόδου στην ιστορία του συλλόγου.

 

6. Μπάγερν Μονάχου, 1998-σήμερα

Το λέω με επιφύλαξη αλλά νομίζω οτι η καλύτερη περίοδος στην ιστορία της Μπάγερν είναι αυτή που διανύει στις μέρες μας. Φυσικά, οι “Βαυαροί” κέρδισαν τρια διαδοχικά Κύπελλα Πρωταθλητριών στα μέσα της δεκαετίας του ’70 (1974-76), αλλά εκείνα τα χρόνια μοιράζονταν τους τίτλους στη Γερμανία με τη Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ.

Αντιθέτως, τα τελευταία 18 χρόνια η ομάδα του Μονάχου είναι η απόλυτη κυρίαρχος της Μπουντεσλίγκα μετρώντας έντεκα πρωταθλήματα (χωρίς το φετινό, το οποίο απ’ οτι φαίνεται θα καταλήξει κι αυτό στην “Άλιανζ Αρίνα”) και οκτώ Κύπελλα Γερμανίας. Επιπλέον, έχει κατακτήσει δυο φορές το Τσάμπιονς Λιγκ και από μια το Σούπερ Καπ Ευρώπης, το Διηπειρωτικό Κύπελλο και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων.




 

5. Άγιαξ, 1965-1985

Εδώ δε χρειάζονται πολλές επεξηγήσεις. Μιλάμε για τον Άγιαξ του μεγάλου Γιόχαν Κρόιφ που κάθισε στην κορυφή του Ολλανδικού ποδοσφαίρου και παρέμεινε εκεί για αρκετά χρόνια μετά την αποχώρηση του κορυφαίου παίκτη που φόρεσε ποτέ τη φανέλα της ομάδας.

Ο “Αίαντας” “σήκωσε” δώδεκα πρωταθλήματα και έξι Κύπελλα Ολλανδίας σε είκοσι χρόνια, ενώ παράλληλα, κατέκτησε την Ευρώπη κερδίζοντας τρεις διαδοχικές φορές το Κύπελλο Πρωταθλητριών (1971-73) και μια φορά το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ.

Επίσης, κέρδισε και το μοναδικό Διηπειρωτικό Κύπελλο που διεκδίκησε, το 1972, καθώς, την προηγούμενη αλλά και την επόμενη χρονιά, αν και πρωταθλητής Ευρώπης δεν αγωνίστηκε στον τελικό.

 

4. Μπαρτσελόνα, 2004-σήμερα

 

Άλλη μια περίπτωση συλλόγου που δείχνει να διανύει την πιο ένδοξη περίοδο της ιστορίας του στις μέρες μας. Με τέσσερις κατακτήσεις Τσάμπιονς Λιγκ η Μπαρτσελόνα είναι μακράν η πιο επιτυχημένη ομάδα της διοργάνωσης την τελευταία δεκαετία, ενώ όλα δείχνουν οτι έχει τα φόντα να παραμείνει πρωταγωνίστρια για αρκετά χρόνια ακόμα.

Παράλληλα, οι “μπλαουγκράνα” μετρούν τα τελευταία δώδεκα χρόνια επτά πρωταθλήματα Ισπανίας (και διεκδικούν το όγδοο φέτος), τρία Κύπελλα, τρία Ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ και τρια Παγκόσμια Κύπελλα Συλλόγων.

Μπορείτε να το θεωρήσετε σύμπτωση αν θέλετε, πάντως αξίζει να αναφερθεί οτι αυτή η “χρυσή εποχή” του Καταλανικού συλλόγου ξεκίνησε την ίδια χρονιά που ο Λιονέλ Μέσι προήχθη από τη Μπαρτσελόνα Β στην πρώτη ομάδα.

 

3. Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, 1992-2013

Η πιο λαμπερή περίοδος στην ιστορία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι αναμφίβολα συνδεδεμένη με το όνομα του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον. Εντελώς συμπτωματικά η έναρξη αυτής της περιόδου συνέπεσε χρονικά με τη δημιουργία της Πρέμιερ Λιγκ, καθώς οι “κόκκινοι διάβολοι” ήταν η πρώτη ομάδα που κατέκτησε το πρωτάθλημα Αγγλίας στη νέα του μορφή, και ήταν το πρώτο τους μετά από 26 πέτρινα χρόνια.

Από τότε μέχρι την αποχώρηση του Φέργκιουσον, το 2013, μεσολάβησαν 21 χρόνια επιτυχιών για τον σύλλογο του Μάντσεστερ. Σ’ αυτό το διάστημα η Γιουνάιτεντ πανηγύρισε άλλους δώδεκα τίτλους στην Πρέμιερ Λιγκ (φτάνοντας τους είκοσι συνολικά), δυο Τσάμπιονς Λιγκ, ένα Διηπειρωτικό Κύπελλο, ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, τέσσερα Κύπελλα Αγγλίας και τρια Λιγκ Καπ.

 

2. Λίβερπουλ, 1972-1990

 

Μπιλ Σάνκλι, Μπομπ Πέισλι, Τζο Φάγκαν, Κένι Νταλγκλίς. Τέσσερις διαφορετικοί άνθρωποι που κάθισαν στον ίδιο πάγκο, γράφοντας ο καθένας τις δικές του χρυσές σελίδες στο βιβλίο της ιστορίας της Λίβερπουλ.

Η πιο επιτυχημένη περίοδος στην ιστορία των “κόκκινων” διήρκησε 18 χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων η ομάδα του Μερσεϊσάιντ κυριάρχησε πλήρως στο “νησί”, ενώ παράλληλα κέρδισε περισσότερους Ευρωπαϊκούς τίτλους από κάθε άλλη ομάδα.

Ο απολογισμός; Έντεκα πρωταθλήματα Αγγλίας, τρια Κύπελλα, τέσσερα Λιγκ Καπ, τέσσερα Κύπελλα Πρωταθλητριών, δυο Κύπελλα ΟΥΕΦΑ και ένα Σούπερ Καπ Ευρώπης.

 

1. Ρεάλ Μαδρίτης, 1953-1969

Η περίοδος αυτή ήταν η πιο επιτυχημένη σε ολόκληρη την ένδοξη ιστορία της Ρεάλ Μαδρίτης. Από το 1955 μέχρι το 1960 η “Βασίλισσα” μονοπώλησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών κατακτώντας τον τίτλο πέντε συνεχόμενες φορές, ενώ δεν άργησε να κερδίσει το κορυφαίο Ευρωπαϊκό τρόπαιο για έκτη φορά το 1966, με τη συμπλήρωση μόλις έντεκα χρόνων ιστορίας της διοργάνωσης.

Ωστόσο, οι επιτυχίες της μεγάλης ομάδας των Ντι Στέφανο, Χέντο και Πούσκας δεν τελείωσαν εκεί, καθώς, οι “μερένχες” διατήρησαν τα ηνία και εντός Ισπανίας πανηγυρίζοντας δώδεκα πρωταθλήματα και δυο Κύπελλα σε δεκαέξι χρόνια.

Επίσης, η Ρεάλ ήταν η πρώτη νικήτρια στην ιστορία του Διηπειρωτικού Κυπέλλου, θεσμός ο οποίος θεσπίστηκε το 1960, πράγμα που σημαίνει οτι τις τέσσερις πρώτες φορές που στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης δεν είχε την ευκαιρία να διεκδικήσει το τρόπαιο.

 

Δείτε επίσης:

Βασίλισσες” που ψάχνουν το στέμμα τους

Οι μεγάλοι που δεν κέρδισαν ποτέ το Τσάμπιονς Λιγκ




Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *