Οι “χρυσές αλλαγές”

By
Updated: July 29, 2016

Ο όρος “χρυσή αλλαγή” είναι κοινότοπος και χιλιοειπωμένος σε βαθμό γραφικότητας, ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις είναι ο μοναδικός που μπορεί να χαρακτηρίσει τον παίκτη που έρχεται από τον πάγκο και οδηγεί την ομάδα του στον “παράδεισο”.

Σήμερα θα δούμε ποιές είναι οι.. πιο “χρυσές αλλαγές” της σύγχρονης ποδοσφαιρικής ιστορίας, ή αλλιώς, τους δέκα παίκτες που πραγματοποίησαν τις πιο εντυπωσιακές εμφανίσεις προερχόμενοι από τον πάγκο, είτε προσφέροντας στους θεατές επικά one-man shows που μνημονεύονται ακόμη και σήμερα, είτε καθαρίζοντας με την παρουσία τους παιχνίδια που έκριναν τίτλους.




11. Τιερί Ανρί, 2012

Χριστούγεννα 2011 και ο Αρσέν Βενγκέρ ψάχνει απεγνωσμένα να βρει τον επιθετικό που θα καλύψει το κενό των Σαμάκ και Ζερβίνιο, οι οποίοι πρόκειται να αγωνιστούν στο Κόπα Άφρικα τον Ιανουάριο. Και τον βρίσκει στο όνομα του Τιερί Ανρί.

Η Άρσεναλ έρχεται σε συμφωνία με τη Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς και αποκτά τον Γάλλο διεθνή με τη μορφή ολιγόμηνου δανεισμού, είδηση που ενθουσιάζει τους φιλάθλους της. Στις 9 Ιανουαρίου οι “κανονιέρηδες” υποδέχονται τη Λιντς στα πλαίσια του τρίτου γύρου του Κυπέλλου Αγγλίας και ο Ανρί βρίσκεται για πρώτη φορά στην αποστολή.

Στο 68ο λεπτό και με το παιχνίδι να είναι ισόπαλο χωρίς τέρματα, έρχεται η ώρα για το αγαπημένο παιδί της εξέδρας να πραγματοποιήσει το δεύτερο του ντεμπούτο με τη φανέλα της ομάδας που λάτρεψε. Ο Ανρί περνάει στο γήπεδο σαν αλλαγή και γνωρίζει την αποθέωση από το κοινό του “Εμιρέιτς”. Δέκα λεπτά αργότερα ανταποδίδει τη θερμή υποδοχή ανοίγοντας το σκορ και δίνοντας την πρόκριση στην Άρσεναλ.

 

10. Χαβιέ Ερνάντεζ, 2012

Το Νοέμβριο του 2012 η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πραγματοποιεί μια απαίσια εμφάνιση στο “Βίλα Παρκ”, με αποτέλεσμα, στο ημίχρονο να χάνει με 2-0 από την Άστον Βίλα. Ο Άλεξ Φέργκιουσον αντιλαμβάνεται οτι κάτι πρέπει να αλλάξει αν θέλει να αποφύγει την ήττα και γνωρίζει ακριβώς τι είναι αυτό.

Με το ξεκίνημα του δεύτερου μέρους αντικαθιστά τον Άσλεϊ Γιανγκ με τον Χαβιέ Ερνάντεζ, ελπίζοντας ο Μεξικανός να δώσει στην επίθεση της ομάδας του την ενέργεια που έλλειψε στο πρώτο 45λεπτο. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει. Ο “Τσιτσαρίτο” σκοράρει τρεις φορές μέχρι το τέλος του παιχνιδιού και δίνει τη νίκη στους “κόκκινους διάβολους” με 2–3.

 

9. Νουάνκο Κανού, 1999

Το Λονδρέζικο ντέρμπι ανάμεσα στην Τσέλσι και την Άρσεναλ στις 23 Οκτωβρίου 1999 μπαίνει στο τελευταίο τέταρτο με τους “μπλε” να προηγούνται με 2-0. Σ’ εκείνο το σημείο ο Αρσέν Βενγκέρ περνάει στο παιχνίδι τον Νουάνκο Κανού ελπίζοντας να δώσει παλμό στην ομάδα του, κι ο Νιγηριανός τον αποζημιώνει με το παραπάνω.

Κάνοντας επίδειξη της αδιαμφισβήτητης κλάσης του ο Κανού σκοράρει τρεις φορές μέχρι το 90ο λεπτό και παγώνει το “Στάμφορντ Μπριτζ”, αφήνοντας την άμυνα της Τσέλσι να αναρωτιέται τι ακριβώς συνέβη.

 

8. Tιμ Κρουλ, 2014

Η Ολλανδία αντιμετωπίζει την Κόστα Ρίκα στα προημιτελικά του Μουντιάλ του 2014 και με τη “λευκή” ισοπαλία να μοιάζει αδύνατο να αποφευχθεί, όλα δείχνουν οτι η πρόκριση θα κριθεί στα πέναλτι.

Στο τελευταίο λεπτό της παράτασης λοιπόν, ο Λούις Φαν Χάαλ επιχειρεί κάτι που δε συνηθίζεται, πραγματοποιώντας αλλαγή τερματοφύλακα. Ο Κρουλ παίρνει τη θέση του Σίλενσεν εν όψει της διαδικασίας των πέναλτι, και όπως φάνηκε μετά από λίγα λεπτά, ο Ολλανδός τεχνικός ήξερε πολύ καλά τι έκανε.

Ο 26χρονος -τότε- γκολκίπερ αποκρούει δυο εκτελέσεις, οδηγεί τους “οράνιε” στους “4” και γίνεται ήρωας. Η τραγική ειρωνία; Ο ημιτελικός απέναντι στην Αργεντινή κρίνεται επίσης στα πέναλτι, όμως αυτή τη φορά ο Φαν Χάαλ έχει ξοδέψει τις τρεις αλλαγές του πριν το φινάλε της παράτασης. Οι Αργεντίνοι δεν αστοχούν ούτε μια φορά και αφήνουν την Ολλανδία εκτός τελικού.

 

7. Χένρικ Λάρσον, 2006

Ήταν Μάϊος του 2006 και η προσπάθεια της Μπαρτσελόνα στον τελικό του Παρισιού να κατακτήσει το Τσάμπιονς Λιγκ για πρώτη φορά μετά το 1992 δεν πήγαινε καλά. Οι Καταλανοί μπορεί να έπαιζαν με παίκτη παραπάνω από το πρώτο ημίχρονο απέναντι στην Άρσεναλ, όμως, δεν είχαν βρει τρόπο να απαντήσουν στο γκολ του Σολ Κάμπελ.

Στο 61ο λεπτό ο Χένρικ Λάρσον μπαίνει στο παιχνίδι στη θέση του Φαν Μπόμελ, σε μια προσπάθεια του Φρανκ Ράικαρντ να τονώσει την επιθετική γραμμή της ομάδας του. Είκοσι λεπτά αργότερα οι “μπλαουγκράνα” είχαν ανατρέψει το σκορ και κρατούσαν τον τίτλο στα χέρια τους. Τι μεσολάβησε;

Δυο ασίστ του Σουηδού για τους Ετό και Μπελέτι, οι οποίες γύρισαν το ματς και ανάγκασαν τον Τιερί Ανρί να πλέξει το εγκώμιο του αντιπάλου του: “Όλοι μιλούν για τον Ροναλντίνιο, τον Ετό και τον Ζουλί, όμως, εκείνοι δεν φάνηκαν απόψε. Εκείνος που έκρινε το παιχνίδι ήταν ο Λάρσον. Πάντα συζητάμε για τα μεγαλύτερα ονόματα, όμως, θα πρέπει να στεκόμαστε σ’ αυτούς που κάνουν πραγματικά τη διαφορά”.




6. Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι, 2015

Ήταν Σεπτέμβριος του 2015 και η Μπάγερν υποδεχόταν τη Βόλφσμπουργκ για την 6η αγωνιστική της Μπουντεσλίγκα. Το 0-1 του πρώτου ημιχρόνου ανάγκασε τον Πεπ Γκουαρντιόλα να αναθεωρήσει τα πλάνα του σχετικά με τη μη χρησιμοποίηση του κορυφαίου του σκόρερ, τον οποίο είχε κρατήσει στον πάγκο.

Ο Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι πάτησε στο χορτάρι της “Άλιανζ Αρίνα” για τη σέντρα του δεύτερου μέρους και χρειάστηκε μόλις 6 λεπτά για να “ζεσταθεί”. Ο Πολωνός επιθετικός ισοφάρισε το σκορ στο 51′, ενώ, ένα λεπτό αργότερα έβαλε τη Μπάγερν μπροστά στο σκορ γκρεμίζοντας ο,τι είχε χτίσει η Βόλφσμπουργκ στο πρώτο 45λεπτο.

Και πάνω που οι φίλοι της Βαυαρικής ομάδας νόμιζαν οτι η αποστολή του είχε ολοκληρωθεί, ο σπουδαίος “Λέβα” βάλθηκε να τους τρελάνει. Αφού σκόραρε ξανά στο 55′ ολοκληρώνοντας το πιο γρήγορο χατ-τρικ στην ιστορία της Μπουντεσλίγκα, στη συνέχεια πέτυχε άλλα δυο τέρματα στο επόμενο 5λεπτο για να γράψει ιστορία με πέντε γκολ συνολικά μέσα σε μόλις εννέα λεπτά (51′-60′).

 

5. Πάτρικ Κλάιφερτ, 1995

Άγιαξ και Μίλαν βρίσκονται στο 0-0 στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ του 1995 και ο Λούις Φαν Χάαλ σηκώνει από τον πάγκο τον 18χρονο Πάτρικ Κλάιφερτ για να περάσει στη θέση του Γιάρι Λιτμάνεν.

Η δυσπιστία όσον αφορά το αν μπορεί ο νεαρός επιθετικός να “γεμίσει τα παπούτσια” του Φινλανδού σουπερστάρ του “Αίαντα” ήταν απολύτως φυσιολογική, ωστόσο, δεν κράτησε για πολύ.

Δεκαπέντε λεπτά αργότερα, ο Κλάιφερτ υποδέχεται την κάθετη πάσα του Φρανκ Ράικαρντ, μπαίνει στην περιοχή των Ιταλών και πλασάρει έυστοχα πέφτοντας τον Σεμπαστιάνο Ρόσι, κάνοντας ολόκληρη την ποδοσφαιρική Ευρώπη να υποκλιθεί στο ταλέντο του.

 

4. Έντερ, 2016

Ο τελικός του Euro της Γαλλίας δε θα μπορούσε να ξεκινήσει χειρότερα για τους Πορτογάλους, οι οποίοι, βλέπουν τον Κριστιάνο Ρονάλντο να αποχωρεί τραυματίας από το γήπεδο πριν τη συμπλήρωση 25 λεπτών παιχνιδιού. Ο Φερνάντο Σάντος γνωρίζει οτι οι ελπίδες για νίκη απέναντι στους διοργανωτές μειώνονται δραματικά, όμως, όσο η ομάδα του κρατάει το μηδέν στην άμυνα έχει κάθε δικαίωμα να ελπίζει στο όνειρο.

Κι επειδή καμιά φορά τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα, η Πορτογαλία, που με δυσκολία άντεξε την πίεση των “τρικολόρ” στο 90λεπτο, βρίσκει τον τρόπο να τρελάνει τους πάντες στην παράταση.

Ο Έντερ, που είχε περάσει στο ματς 11 λεπτά πριν το φινάλε της κανονικής διάρκειας, με μια παλικαρίσια ατομική προσπάθεια ανοίγει το σκορ 11 λεπτά πριν τη λήξη του έξτρα ημιώρου και δίνει την κούπα στην ομάδα του.

 

3. Μάριο Γκέτσε, 2014

Ο τελικός του Μουντιάλ του 2014 έχει κολλήσει στο μηδέν, καθώς, Γερμανία και Αργεντινή έχουν αλληλοεξουδετερωθεί. Δυο λεπτά πριν το φινάλε του 90λεπτου ο Γιόακιμ Λεβ αποφασίζει να φρεσκάρει την επιθετική γραμμή της ομάδας του ρίχνοντας στη μάχη τον Γκέτσε στη θέση του κουρασμένου Κλόζε.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Στο 23ο λεπτό της παράτασης ο Γκέτσε υποδέχεται με το στήθος τη μπάλα από τη σέντρα του Σίρλε (ο οποίος επίσης είχε περάσει σαν αλλαγή στη θέση του τραυματία Κράμερ στο πρώτο ημίχρονο), εκτελεί πάνω στην κίνηση τον Ρομέρο και δίνει το Μουντιάλ στη “νασιοναλμανσαφτ”.

 

2. Όλιβερ Μπίρχοφ, 1996

Και πάλι Γερμανός. Και πάλι σε τελικό. Ο Όλιβερ Μπίρχοφ μπήκε στη θέση του Μεχμέτ Σολ στο 69ο λεπτό του τελικού του Euro ’96, όταν η Τσεχία προηγείτο της Γερμανίας με 1-0.

Τέσσερα λεπτά αργότερα ισοφάρισε με κεφαλιά μετά από φάουλ του Κρίστιαν Τζίγκε, στέλνοντας το παιχνίδι στην παράταση. Δε σταμάτησε όμως εκεί. Μόλις πέντε λεπτά μετά την έναρξη του έξτρα ημιώρου κατέβασε τη μπάλα μέσα στη μεγάλη περιοχή των Τσέχων και αφού την προστάτεψε με το σώμα γύρισε και σούταρε με το αριστερό, παραβιάζοντας για δεύτερη φορά την εστία του Πετρ Κούμπα.

Το παιχνίδι έληξε αμέσως και η Γερμανία στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης, καθώς, αυτός ήταν ο μοναδικός τελικός της ιστορίας που κρίθηκε με “χρυσό γκολ”. Πιο… “χρυσή αλλαγή” δε γίνεται.

 

1. Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ και Τέντι Σέριγχαμ, 1999

Ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ του 1999 δεν κυλούσε καλά για τον Άλεξ Φέργκιουσον. Ο τεχνικός της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έβλεπε την ομάδα του ανήμπορη να απαντήσει στο γκολ του Μάριο Μπάσλερ από το 6ο λεπτό και τη Μπάγερν να βρίσκεται αγκαλιά με το τρόπαιο.

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ανατρέψει την κατάσταση ο Σκωτσέζος έριξε στο παιχνίδι τους δυο μοναδικούς επιθετικογενείς παίκτες που είχε στον πάγκο του. Αρχικά τον Τέντι Σέριγχαμ στο 67′, και στη συνέχεια τον Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ, εννέα λεπτά πριν το τέλος.

Ωστόσο, σε αντίθεση με ο,τι είχε συμβεί αρκετές φορές κατά τη διάρκεια εκείνης της σεζόν, αυτή τη φορά το “κόλπο” έμοιαζε να μη λειτουργεί. Η Γιουνάιτεντ πίεζε τους Βαυαρούς, όμως αδυνατούσε να δημιουργήσει ευκαιρίες. Με τον τελικό να μπαίνει στις καθυστερήσεις, ο Φέργκιουσον ήξερε οτι μόνο ένα θαύμα μπορεί να γλιτώσει την ομάδα του από την ήττα.

Κι όμως, αυτό ακριβώς συνέβη. Σ’ ένα επικό φινάλε που όμοιο του δεν έχουμε ξαναδεί σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ, οι “κόκκινοι διάβολοι” έκλεψαν το τρόπαιο πετυχαίνοντας δυο γκολ μέσα σε ενάμισι λεπτό. Σκόρερ; Οι δυο “χρυσές” αλλαγές του Σερ Άλεξ. Είναι μετά να μην πιστεύεις στα θαύματα;

 

Δείτε ακόμη:

Μεγάλες ομάδες χωρίς Τσάμπιονς Λιγκ

Ποδοσφαιριστές που μισήθηκαν όσο λίγοι

 




Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *