Ο αιματοβαμμένος τελικός

By
Updated: November 20, 2017

Εκ πρώτης όψεως, το παιχνίδι της 29ης Μαΐου του 1985 στο “Χέιζελ” δεν προϊδέαζε κανέναν οτι επρόκειτο να περάσει στην ιστορία σαν ένας τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών διαφορετικός από κάθε άλλον. Τα ονόματα των δυο φιναλίστ δεν ήταν ασυνήθιστα, καθώς, η μεν Λίβερπουλ έδινε το παρών για πέμπτη φορά τα τελευταία 8 χρόνια, η δε Γιουβέντους βρισκόταν στον τελικό για δεύτερη φορά την τελευταία τριετία.




Θεωρητικά οι “κόκκινοι” είχαν ένα μικρό προβάδισμα καθώς, μετρώντας μόνο νίκες στις προηγούμενες τέσσερις συμμετοχές τους, έμοιαζαν να γνωρίζουν τι χρειάζεται για να κερδίσει κανείς έναν τελικό, σε αντίθεση με τη “Γιούβε” που δεν είχε πανηγυρίσει τη νίκη στις δυο προηγούμενες απόπειρες της.

Επιπλέον, δεδομένου του οτι οι έξι από τους επτά προηγούμενους τελικούς της διοργάνωσης είχαν λήξει με 1-0, ήταν αντιληπτό οτι οι εποχές των υψηλών σκορ ανήκαν στο παρελθόν και εκείνη η αναμέτρηση θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια από τα ίδια.

Και εν τέλει ήταν, δυστυχώς όμως, το μέτριο θέαμα και οι λιγοστές ευκαιρίες για γκολ θα αποτελούσαν το μικρότερο από τα κακά που συνέβησαν στο στάδιο των Βρυξελλών εκείνο το βράδυ. Γιατί τα χειρότερα έλαβαν χώρα πριν την έναρξη του 90λεπτου και έμελλε να σημαδέψουν για πάντα εκείνη τη νύχτα βάφοντας τη με το αίμα των φιλάθλων που έχασαν τη ζωή τους στις κερκίδες του σταδίου “Χέιζελ”.

Οι οπαδοί της Λίβερπουλ δεν είχαν ξεχάσει τα επεισόδια της Ρώμης ένα χρόνο νωρίτερα, όταν είχαν πέσει θύματα βίαιης επίθεσης από εκείνους της Ρόμα, όμως, κανείς δε μπορούσε να προβλέψει την τραγωδία που θα λάμβανε χώρα στο επόμενο “ραντεβού” τους με Ιταλούς φιλάθλους.




Περίπου μια ώρα πριν τη σέντρα οι κερκίδες ήταν ήδη γεμάτες, με περισσότερους από 20 χιλιάδες φιλάθλους από την κάθε πλευρά και περίπου 10 χιλιάδες θεατές στην “ουδέτερη” ζώνη της εξέδρας. Κάπου εκεί μια μερίδα οπαδών της Αγγλικής ομάδας παραβίασε ένα κιγκλίδωμα που τους χώριζε από τους φίλους της Γιουβέντους, οι οποίοι με τη σειρά τους οπισθοχώρισαν προς έναν τοίχο στην “ουδέτερη” ζώνη της εξέδρας.

Αυτή η μαζική κίνηση εκατοντάδων ανθρώπων προς την κατεύθυνση του τοίχου είχε σαν αποτέλεσμα όσοι βρίσκονταν ήδη σ’ εκείνο το σημείο να δεχτούν αφόρητη πίεση, αναζητώντας απεγνωσμένα διέξοδο προκειμένου να σώσουν τη ζωή τους και να μη συνθλιβούν.

Η ένταση μπορεί να κόπασε μετά από μερικά λεπτά -χωρίς να σβήσει εντελώς, αφού οι αψιμαχίες συνεχίστηκαν-, ωστόσο, ο απολογισμός ήταν φρικιαστικός. Συνολικά 39 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και δεκάδες τραυματίστηκαν σε μια πρωτοφανή τραγωδία που αποτελεί ακόμα και σήμερα την πιο “μαύρη” στιγμή στην ιστορία της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, η οποία, όμως, δεν εμπόδισε τη διεξαγωγή του τελικού.

Σε μια απόφαση που συζητήθηκε αρκετά το παιχνίδι ξεκίνησε κανονικά, με τη Γιουβέντους να επικρατεί χάρη στην εύστοχη εκτέλεση πέναλτι του Μισέλ Πλατινί στο 58ο λεπτό. Μάλιστα, η εικόνα του Γάλλου σταρ να πανηγυρίζει το γκολ έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα πλάνα της τηλεόρασης που, λίγη ώρα νωρίτερα, είχαν δείξει τον σωρό των πτωμάτων στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου.




Φυσικά, εκείνη τη στιγμή οι ποδοσφαιριστές των δυο ομάδων, αν και γνώριζαν για τα επεισόδια που είχαν συμβεί λίγο νωρίτερα, δεν είχαν ιδέα για την τραγωδία που είχε προκληθεί, πράγμα που εξηγεί τα χαμόγελα των ποδοσφαιριστών της Ιταλικής ομάδας μετά την επίτευξη του μοναδικού γκολ του αγώνα.

Η λήξη της αναμέτρησης βρήκε τη “μεγάλη κυρία” να στέφεται πρωταθλήτρια Ευρώπης για πρώτη φορά στην ιστορία της και, ταυτόχρονα, να γίνεται ο πρώτος σύλλογος που κατακτά και τις τρεις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Δυστυχώς, αυτή η σπουδαία βραδιά για τους “μπιανκονέρι” έμελλε να μείνει στην ιστορία σαν βραδιά πένθους και μνήμης των φιλάθλων που χάθηκαν άδικα επειδή βρέθηκαν στο γήπεδο για να παρακολουθήσουν από κοντά ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι.

Από την άλλη πλευρά, για τη Λίβερπουλ και το Αγγλικό ποδόσφαιρο γενικότερα, ο τελικός του “Χέιζελ” θα άφηνε επίσης θλιβερές αναμνήσεις, όμως παράλληλα, θα αποτελούσε αφορμή για τη λήψη δραστικών μέτρων με σκοπό την καταπολέμιση του χουλιγκανισμού.

Η ΟΥΕΦΑ τιμώρησε τους Αγγλικούς συλλόγους με αποκλεισμό από τις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις για “αδιευκρίνιστο χρονικό διάστημα”, ποινή που βρήκε απολύτως σύμφωνη την πρωθυπουργό της Αγγλίας, Μάργκαρετ Θάτσερ. Τελικά, οι Αγγλικές ομάδες επέστρεψαν στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα πέντε χρόνια αργότερα, με τη Λίβερπουλ να εκτίει ποινή μιας επιπλέον χρονιάς.

Ωστόσο, στο μεσοδιάστημα ο σύλλογος του Μερσεϊσάιντ θα πρωταγωνιστούσε σε άλλο ένα “ματωμένο” ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Τέσσερα χρόνια μετά το “Χέιζελ” θα ερχόταν η σειρά των “κόκκινων” να θρηνήσουν νεκρούς, σε μια τραγωδία ακόμα μεγαλύτερη: Εκείνη του “Χίλσμπορο”.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *