Ο μύθος της Ρεάλ: Οι κορυφαίες στιγμές

By
Updated: March 9, 2016

Όταν μιλάμε για ομάδες-θρύλους είναι αδύνατον να μη συμπεριλάβουμε στη συζήτηση το κλαμπ που έρχεται πρώτο στη λίστα των συλλόγων με τις περισσότερες κατακτήσεις Κυπέλλων Πρωταθλητριών/Τσάμπιονς Λιγκ.

Με μια τροπαιοθήκη που δεν τη χωράει ο ανθρώπινος νους και με όνομα βαρύ σαν ιστορία, η Ρεάλ είναι ένα σύμβολο για την πόλη της Μαδρίτης, ένας θεσμός για το Ισπανικό ποδόσφαιρο καθώς και η αιώνια αντίπαλος της Μπαρτσελόνα, σε μια κόντρα που κρατάει σχεδόν από τότε που πρωτοπαίχτηκε ποδόσφαιρο στην Ιβηρική χερσόνησο.

Κυρίες και κύριοι, παρακάτω θα δείτε τις στιγμές που άλλαξαν την ιστορία της Ρεάλ Μαδρίτης, δημιουργώντας το μύθο της “Βασίλισσας”:

 

1. Η “γέννηση”

 

Στις 6 Μαρτίου του 1902 στη Μαδρίτη, μια ομάδα αποφοίτων Αγγλικών πανεπιστημίων ίδρυσε μια ποδοσφαιρική ομάδα ονόματι “Madrid”. Μάλιστα, σε ένα παράξενο παιχνίδι της μοίρας, ο πρώτος άνθρωπος που διετέλεσε πρόεδρος της ομάδας, ο Χουάν Παδρός Ρούμπιο, είχε Καταλανική καταγωγή.

Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, ο Βασιλιάς απένειμε στην ομάδα τον τίτλο της “Βασίλισσας”, τον οποίο διατηρεί ακόμα και σήμερα.

 

2. Η Ρεάλ “έχασε” το στέμμα της:

Το έμβλημα της Ρεάλ στο πέρασμα των χρόνων.

Με την ανατροπή του Βασιλιά και την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1931, η Ισπανική κυβέρνηση απαγόρευσε οποιαδήποτε αναφορά στα χρόνια της μοναρχίας. Κάπως έτσι, ο σύλλογος της Μαδρίτης αναγκάστηκε να αφαιρέσει τόσο τη λέξη “Ρεάλ” από την επίσημη ονομασία του (μετονομάστηκε σε “Madrid F.C.”), όσο και το στέμμα από το έμβλημα του.

Αυτό κράτησε για περίπου 10 χρόνια, καθώς, στις αρχές της δεκαετίας του ’40 και αφού ο Φράνκο είχε κερδίσει πλέον τον Ισπανικό εμφύλιο που είχε ξεσπάσει το 1936, η Ρεάλ απέκτησε ξανά το “βασιλικό” της χαρακτήρα.

 

3. Η προεδρία του Σαντιάγκο Μπερναμπέου:

Σαντιάγκο Μπερναμπέου, ένας άνθρωπος που υπήρξε φίλαθλος, ποδοσφαιριστής, προπονητής και πρόεδρος της Ρεάλ.

Η λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η επανέναρξη της ποδοσφαιρικής δραστηριότητας στην Ισπανία βρήκε τη Ρεάλ σε κατάσταση αποσύνθεσης. Τα περισσότερα μέλη της προηγούμενης διοίκησης είχαν εξαφανιστεί κατά τη διάρκεια του πολέμου, ενώ αρκετά από τα κύπελλα που υπήρχαν στην τροπαιοθήκη της ομάδας είχαν κλαπεί.

Κάτω από πραγματικά δυσμενείς συνθήκες (με κυριολεκτικά ανύπαρκτο ρόστερ και χωρίς καμία πρόθεση από την πλευρά της πολιτείας να βοηθήσει με οποιονδήποτε τρόπο) η Ρεάλ αναζητούσε τον ήρωα που θα απέτρεπε τον αφανισμό της. Και τον βρήκε, στο πρόσωπο του μέχρι πρότινος προπονητή της, ενός ανθρώπου που προερχόταν από τα σπλάχνα της και έμελλε να συνδέσει για πάντα το όνομα του μαζί της.

Ο Σαντιάγκο Μπερναμπέου είχε υπάρξει φίλαθλος, ποδοσφαιριστής και τεχνικός της ομάδας στο παρελθόν και ήταν εκείνος που οργάνωσε και έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιο ανοικοδόμησης της, αλλάζοντας τη ροή της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ιστορίας. Από το 1943 μέχρι το θάνατο του το 1978 ο Μπερναμπέου διετέλεσε πρόεδρος, οδηγώντας τη “Βασίλισσα” στην κατάκτηση 6 κυπέλλων πρωταθλητριών και 16 πρωταθλημάτων Ισπανίας σε 35 χρόνια.

 

4. Η μεταγραφή του Ντι Στέφανο

Το καλοκαίρι του 1953, μετά από ένα μεταγραφικό θρίλερ άνευ προηγουμένου με μπόλικο παρασκήνιο, η διοίκηση της Μπαρτσελόνα ισχυριζόμενη οτι υπήρξε ανάμειξη του καθεστώτος του Φράνκο ώστε να εμποδίσει τη μετακίνηση του Ντι Στέφανο στη Βαρκελώνη, παραιτήθηκε από τη διεκδίκηση του Αργεντίνου ποδοσφαιριστή αρνούμενη να τον μοιραστεί με τη Ρεάλ, όπως προέβλεπε η “Σολομώντεια” λύση που είχε προταθεί.

Η κίνηση αυτή ουσιαστικά έστειλε τον ταλαντούχο ποδοσφαιριστή στη “Βασίλισσα”, όπου και μεγαλούργησε τα επόμενα χρόνια. Από την πρώτη του κιόλας σεζόν στη Μαδρίτη, το “ξανθό βέλος” οδήγησε τη νέα του ομάδα στο πρώτο της πρωτάθλημα μετά από 21 χρόνια.

Η συνέχεια ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακή, καθώς, στα 11 χρόνια που φόρεσε τη φανέλα της Ρεάλ ο Ντι Στέφανο κατέκτησε 8 φορές το πρωτάθλημα και 5 φορές το Κύπελλο Πρωταθλητριών.

 

5. Το πρώτο Ευρωπαϊκό Κύπελλο

Τον Ιούνιο του 1956 η Ρεάλ έγινε η πρώτη ομάδα που στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης, κερδίζοντας τη Γαλλική Ρεμς με 4-3 σ’ έναν συναρπαστικό τελικό που έλαβε χώρα στο Παρκ ντε Πρενς, στο Παρίσι.

Εκείνος ο τίτλος αποτέλεσε την απαρχή της κυριαρχίας της, καθώς η ομάδα του Ντι Στέφανο και του Χέντο έμελλε να κατακτήσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών 5 συνεχόμενες φορές από το ’56 ως το ’60, επίδοση που δεν έχει καταρριφθεί από καμία ομάδα μέχρι σήμερα.




 

6. Η στροφή στην Ισπανική αγορά

Μιγκέλ Μουνιόθ, ο άνθρωπος που έκανε τη Ρεάλ να “μιλήσει” Ισπανικά.

Η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Μιγκέλ Μουνιόθ το 1959 ήταν μια κίνηση που επρόκειτο να αλλάξει ριζικά την ταυτότητα της Ρεάλ. Ο μέχρι πρότινος αρχηγός της “Βασίλισσας”, αν και είχε υπάρξει μέλος της γεμάτης αστέρια ομάδας των ’50s, προτίμησε να απαρνηθεί τον χαρακτήρα των “γκαλάκτικος” που είχε εκείνη την εποχή η Μαδριλένικη ομάδα και να δημιουργήσει ένα σύνολο βασισμένο εξ’ ολοκλήρου σε Ισπανούς ποδοσφαιριστές.

Αυτή η ριψοκίνδυνη προσέγγιση δικαιώθηκε πλήρως, καθώς στη 15ετία που κάθισε στον πάγκο των “μερένχες” ο Μουνιόθ τους οδήγησε στην κατάκτηση 9 πρωταθλημάτων (μεταξύ των οποίων 5 στη σειρά) και δυο Κυπέλλων Πρωταθλητριών (το τελευταίο της χρυσής 5ετίας 1956-’60 και άλλο ένα το 1966).

 

7. Επιστροφή στο θρόνο

 

Χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός για να επιστρέψει η “Βασίλισσα” στο θρόνο της μετά τον νικηφόρο τελικό του 1966 απέναντι στην Παρτιζάν. Το Μάιο του 1998 στο Άμστερνταμ Αρίνα, το γκολ του Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς στο δεύτερο ημίχρονο του τελικού έδωσε στη Ρεάλ τον 7ο Ευρωπαϊκό τίτλο της και έβαλε τέλος σε 32 χρόνια “φαγούρας”. Αντίπαλος η Γιουβέντους του Ζινεντίν Ζιντάν, που έμελλε να συνδέσει το όνομα του με την ομάδα της Μαδρίτης λίγα χρόνια αργότερα.

Εκείνος ο τίτλος ήταν ο πρώτος από τους τρεις που κατέκτησαν οι “μερένχες ” μεταξύ 1998 και 2002, διάστημα στο οποίο κέρδιζαν το Champions League κάθε δεύτερη σεζόν (1998, 2000, 2002).

 

8. Η δημιουργία των “Γκαλάκτικος”

 

Η εκλογή του Φλορεντίνο Πέρεθ στην προεδρία του συλλόγου το 2000 σήμανε μια νέα εποχή για το Ισπανικό ποδόσφαιρο. Η Ρεάλ Μαδρίτης μπορεί να είχε στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης λίγο καιρό πριν για 8η φορά στην ιστορία της, όμως οι υποσχέσεις του Πέρεθ για εξυγίανση στα οικονομικά του συλλόγου και για τη δημιουργία μιας “Dream Team” που θα αποκτά κάθε καλοκαίρι έναν σούπερσταρ παγκόσμιας κλάσης του χάρισαν τη νίκη ενάντια στον προκάτοχο του, Λορέντσο Σανθ.

Ο Μαδριλένος παράγοντας το ‘πε και το ‘κανε, αγοράζοντας σε διαδοχικές σεζόν τους Φίγκο, Ρονάλντο, Μπέκαμ, Όουεν και Ρομπίνιο, πριν αποχωρήσει ολοκληρώνοντας την πρώτη του θητεία σαν πρόεδρος της ομάδας.

 

9. Ο Κριστιάνο

Ήταν Ιούνιος του 2009 όταν η Ρεάλ ανακοίνωσε την απόκτηση του Κριστιάνο Ρονάλντο από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έναντι ενός ποσού-μαμούθ που πλησίασε τα 100 εκατομμύρια ευρώ. Ο Πορτογάλος κατάφερε σε ελάχιστο χρόνο να σπάσει όλα τα ρεκόρ σκοραρίσματος στην ιστορία της “Βασίλισσας”, πράγμα που τον καθιστά τον κορυφαίο σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου.

Επιπλέον, η άτυπη κόντρα του με τον Λιονέλ Μέσι προσδίδει ακόμα περισσότερη λάμψη στην αιώνια μάχη ανάμεσα στη Ρεάλ και τη Μπαρτσελόνα.

 

10. La Decima- Το “δέκατο”

Είναι γνωστό οτι τρώγοντας ανοίγει η όρεξη, κι έτσι δεν προκαλεί εντύπωση το γεγονός οτι μετά την κατάκτηση του 9ου Ευρωπαϊκού τίτλου το 2002, η προοπτική του “δέκατου” έγινε σιγά-σιγά εμμονή για τους “μερένχες”.

Τελικά, το όνειρο έγινε πραγματικότητα το Μάιο του 2014, όταν στο στάδιο Ντα Λουζ μετά από έναν συναρπαστικό τελικό (τον πρώτο στον οποίο συμμετείχαν δυο ομάδες από την ίδια πόλη) η Ρεάλ -αφού ισοφάρισε στις καθυστερήσεις με τον Σέρχιο Ράμος- κέρδισε την Ατλέτικο Μαδρίτης στην παράταση με 4-1, πετυχαίνοντας μια επίδοση που θα χρειαστεί πολλά χρόνια για να ξεπεραστεί.

 

Δείτε επίσης:

Οι 10 στιγμές που “έχτισαν” το μύθο της Μπαρτσελόνα

 




Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *