Στις γιορτές καλείς κόσμο…

By
Updated: April 28, 2016

Προσωπικά, δεν ενδιαφέρομαι για το ποιά ομάδα θα κερδίσει το Κύπελλο Ελλάδας. Δε μου καίγεται καρφί για το αν ο Ολυμπιακός θα κάνει το νταμπλ, ή αν η ΑΕΚ θα επιστρέψει στους τίτλους. Δε με απασχολεί ποιός διαιτητής θα σφυρίξει τον τελικό, αν θα είναι Έλληνας ή ξένος, ούτε αν το όνομα του θα προκύψει μέσω κλήρωσης ή ορισμού.

Για ‘μένα το ποδόσφαιρο είναι η υπέρτατη μορφή ψυχαγωγίας, τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να ξοδέψω το λιγοστό ελεύθερο χρόνο μου και δεν αναγνωρίζω σε κανέναν το δικαίωμα να καταστρέφει αυτό που αγαπάω, είτε πρόκειται για τον οποιοδήποτε κάφρο που πηγαίνει στο γήπεδο για να σπάσει, είτε για τον εκάστοτε υφυπουργό αθλητισμού που διαχειρίζεται τις καταστάσεις με ψηφοθηρικό τρόπο.

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο αδυνατώ να αποδεxτώ την απόφαση του Σταύρου Κοντονή να διεξαχθεί ο τελικός Κυπέλλου κεκλεισμένων των θυρών, λες και είναι τιμωρημένοι οι δυο φιναλίστ, οι οπαδοί τους αλλά και όλοι εμείς που θέλαμε απλά να παρακολουθήσουμε ένα όμορφο ντέρμπι με γεμάτες κερκίδες και ποδοσφαιρική ατμόσφαιρα.

 

Η λανθασμένη προσέγγιση

Το να αδειάσεις εντελώς τις κερκίδες για να μείνουν έξω οι λιγοστοί ταραξίες είναι σαν να πηγαίνεις στον οδοντίατρο με ένα χαλασμένο δόντι και να σου τα βγάζει όλα.

Δε λέω, αντιλαμβάνομαι και επικροτώ τη διάθεση του υφυπουργού να απομακρύνει τους κάφρους από τα γήπεδα, όμως, το να τα κρατήσει άδεια δεν είναι ο μοναδικός τρόπος για να τα καταφέρει. Στο κάτω-κάτω ο σκοπός δεν είναι να διεξάγονται παιχνίδια μεταξύ συγγενών και φίλων, αλλά να μείνουν μακριά από το ποδόσφαιρο οι ανεγκέφαλοι που το καταστρέφουν ώστε να επιστρέψουν στην κερκίδα οι πραγματικοί φίλαθλοι.

Διαφορετικά, αν είναι να υποχρεώσουμε τις ομάδες να αγωνίζονται χωρίς θεατές και τους όποιους αγνούς φιλάθλους τους έχουν απομείνει να παρακολουθούν τα παιχνίδια τους από την τηλεόραση, δεν το κλείνουμε το μαγαζί να τελειώνει το θέμα;

 

Στις γιορτές καλείς κόσμο

Αν ζούσαμε σε κάποια άλλη χώρα, η μοναδική συζήτηση που θα κάναμε λίγες μέρες πριν τη διεξαγωγή του τελικού Κυπέλλου θα αφορούσαν το αγωνιστικό κομμάτι και τίποτε άλλο. Όμως, στη χώρα όπου διεξάγονται ποδοσφαιρικά παιχνίδια με φιλάθλους μόνο της μιας ομάδας στις κερκίδες και ούτε αυτό είναι αρκετό για να εγγυηθεί την ομαλή ολοκλήρωση τους τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Για τα δεδομένα της Ελληνικής ποδοσφαιρικής πραγματικότητας, το να μπουκάρουν οι οπαδοί μέσα στον αγωνιστικό χώρο κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού είναι φυσιολογικό. Το να ανταλλάσουν οι διοικήσεις των ΠΑΕ προκλητικές ανακοινώσεις δυναμιτίζοντας το κλίμα είναι συνηθισμένο. Και φυσικά, το να βρίσκεται ολόκληρη η διοργάνωση του Κυπέλλου στον αέρα μόλις δυο εβδομάδες πριν την προγραμματισμένη ημερομηνία διεξαγωγής του τελικού είναι μάλλον άλλη μια παγκόσμια πρωτοτυπία για την οποία μπορούμε να είμαστε εθνικά υπερήφανοι.




 

Μ’ αυτά και μ’ αυτά βέβαια, όταν πλέον αποφασίστηκε η διεξαγωγή του τελικού με παιδιά στις κερκίδες αντί οργανωμένων οπαδών ήταν πλέον αργά για να μοιραστούν προσκλήσεις στα σχολεία, λόγω των διακοπών του Πάσχα. Όμως, αλήθεια τώρα, είναι αυτός λόγος για να πραγματοποιηθεί ο τελικός σε ένα ψυχρό, άδειο στάδιο;

Υποτίθεται οτι ο τελικός Κυπέλλου είναι γιορτή, και στις γιορτές καλείς κόσμο, εκτός αν τη βρίσκεις να γιορτάζεις μόνος σου. Κατά την ταπεινή μου άποψη λοιπόν, αν υπήρχε ειλικρινής πρόθεση να διατηρηθεί αναλλοίωτος ο εορταστικός χαρακτήρας του συγκεκριμένου παιχνιδιού θα είχαν βρεθεί τρόποι να γεμίσει το γήπεδο φιλάθλους όλων των ηλικιών.

Στην τελική, ας μεταφερόταν τρεις-τέσσερις μέρες αργότερα ώστε να άνοιγαν τα σχολεία, να μοιράζονταν προσκλήσεις στους μαθητές και στους γονείς τους και να έκαναν τα πιτσιρίκια πανηγύρι στις κερκίδες του γηπέδου. Θα πείραζε κανέναν; Δηλαδή, κατά τα άλλα το ποδόσφαιρο μας λειτουργεί με ακρίβεια Ελβετικού ρολογιού και θα ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα αν μεταθέταμε την ημερομηνία του τελικού λίγες μέρες αργότερα;

Δεν είναι οτι τα δικά μας παιδιά δεν αξίζουν να ζήσουν τέτοιες στιγμές. Μάλλον εμείς δεν αξίζουμε να βλέπουμε τέτοιες εικόνες στα Ελληνικά γήπεδα.

Ας μοιράζονταν προσκλήσεις οπουδήποτε έκρινε η πολιτεία οτι θα έπιαναν τόπο: Σε άπορες οικογένειες, σε ακαδημίες ποδοσφαιρικών ομάδων, σε φροντιστήρια κλπ. Παντού μπορεί να βρει κανείς πιτσιρικάδες που ψοφάνε να πάνε γήπεδο για να δουν ένα τέτοιο παιχνίδι, ανεξάρτητα από το αν υποστηρίζει τον Ολυμπιακό, την ΑΕΚ ή οποιαδήποτε άλλη ομάδα.

Πόσοι από ΄μας έχουν παρακολουθήσει από κοντά έναν τελικό Κυπέλλου; Η πλειοψηφια πιθανότατα δεν είχε την ευκαιρία. Για ένα παιδί αυτή θα ήταν μια εμπειρία ζωής. Και για όλους εμάς που πρόκειται να παρακολουθήσουμε το παιχνίδι από την τηλεόραση θα ήταν προτιμότερο να δούμε χαρούμενα παιδικά πρόσωπα στις κερκίδες, παρά άδεια καθίσματα.

Αλλά δυστυχώς, όπως γίνεται συνήθως στη χώρα μας έτσι και στην προκειμένη περίπτωση, επιλέχθηκε η ευκολότερη λύση αντί της καλύτερης.

Ας καθίσουμε τώρα στους καναπέδες μας να “απολαύσουμε” ένα ντέρμπι χωρίς κόσμο, μαι απονομή χωρίς χειροκρότημα και μια γιορτή χωρίς καλεσμένους. Τέτοιοι που είμαστε, μάλλον αυτό μας αξίζει.

Δείτε επίσης:

Οι καλύτερες ελεύθερες μεταγραφές

Οι πιστοί “στρατιώτες”




Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *