Τι μας έμαθαν τα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ

By
Updated: April 15, 2016

Εν αναμονή της ημιτελικής φάσης του Τσαμπιονς Λιγκ σκέφτηκα οτι είναι μια καλή ευκαιρία να κάνουμε μια ανακεφαλαίωση των όσων μας δίδαξαν τα παιχνίδια που παρακολουθήσαμε στα προημιτελικά. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

 

1. Οι Γερμανοί δε μπορούν να μαρκάρουν

Το 2-0 επί της Ρεάλ στον πρώτο αγώνα είναι ίσως η μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία της Βόλφσμπουργκ. Αν όμως μια τόσο καθαρή νίκη δε σου αρκεί για να πάρεις την πρόκριση, τότε μάλλον δεν είσαι ικανός να κάνεις την υπέρβαση.

Δεν προσπαθώ να μειώσω την εξαιρετική παρουσία των “λύκων” στη διοργάνωση, προς Θεού. Απλώς επισημαίνω την αδυναμία τους να θυσιάσουν την αγωνιστική τους φιλοσοφία στο βωμό της σκοπιμότητας, πράγμα που ισχύει για την πλειοψηφία των Γερμανικών ομάδων. Φυσικά, οποιαδήποτε ομάδα θα μπορούσε να ηττηθεί με τρια γκολ σε εκτός έδρας παιχνίδι απέναντι στη “Βασίλισσα”.

Όμως, όταν στο 17′ έχεις ήδη χάσει αυτό που μπήκες στο γήπεδο για να υπερασπιστείς και μάλιστα χωρίς να δεχτείς κάποια ασφυκτική πίεση, τότε μάλλον δεν έχεις καμία τύχη.

Ο επαναληπτικός του “Σαντιάγκο Μπερναμπέου” επιβεβαίωσε αυτό που πολλοί προέβλεπαν τις προηγούμενες μέρες. Δηλαδή, οτι η Βόλφσμπουργκ θα ήταν αδύνατον να μη δεχτεί τουλάχιστον ένα-δυο γκολ, οπότε, ελλείψει καλής αμυντικής λειτουργίας θα χρειαζόταν να σκοράρει για να προκριθεί. Αυτό δε συνέβη, και κάπως έτσι ολοκληρώθηκε η παρουσία της στο φετινό Τσάμπιονς Λιγκ.

 

2. Η Μπαρτσελόνα κάνει “κοιλιά”

Το να περάσει μια ομάδα περίοδο ντεφορμαρίσματος είναι συνηθισμένο -για να μην πω αναπόφευκτο-, ειδικά όταν μιλάμε για ομάδες καταδικασμένες να πρωταγωνιστούν σε όλες τις διοργανώσεις στις οποίες συμμετέχουν.

Αυτό δεν είναι ανησυχητικό αρκεί, αφενός να βρίσκουν τον τρόπο να κερδίζουν τα παιχνίδια που πρέπει ώστε να παραμείνουν μέσα στους στόχους τους και αφετέρου αυτό το ντεφορμάρισμα να έχει περάσει όταν η σεζόν μπει στην τελική ευθεία.

Κάπου εκεί “την πάτησε” η Μπαρτσελόνα. Στα μέσα Μαρτίου η ομάδα του Λουίς Ενρίκε κρατούσε το πρωτάθλημα στα χέρια της, είχε ήδη πάρει το εισιτήριο για τον τελικό του Κυπέλλου και έδειχνε έτοιμη να κυνηγήσει το πέμπτο Τσάμπιονς Λιγκ της ιστορίας της. Ένα μήνα μετά, όχι απλώς έχει μείνει έξω από τη συνέχεια της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης αλλά κινδυνεύει να χάσει και τον τίτλο στην Ισπανία, ο οποίος μέχρι πρότινος έμοιαζε σίγουρος.

Είναι προφανές οτι οι “καταλανοί” κάνουν κοιλιά και αυτό συμβαίνει τη χειρότερη δυνατή περίοδο, δηλαδή τώρα που οι περισσότερες ομάδες -βάσει σχεδιασμού, όχι τυχαία- βρίσκονται σε φουλ φόρμα. Μάλιστα, δεδομένου του οτι δεν είναι συνηθισμένοι να περνούν αγωνιστικές κρίσεις τα τελευταία χρόνια, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε πως θα διαχειριστούν την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει.




 

3. Η Ατλέτικο είναι πραγματική οικογένεια

Παρακολουθούσα τον Ντιέγκο Σιμεόνε στη ρεβάνς με τη Μπαρτσελόνα να παρακινεί τους οπαδούς στο “Βιθέντε Καλντερόν” να φωνάξουν για την ομάδα τους (όπως κάνει πάντα στα μεγάλα παιχνίδια) και σκέφτηκα, “αυτό δε μπορεί να το κάνει ο καθένας, ούτε μπορεί να συμβεί σε όλα τα γήπεδα του κόσμου”. Στη συνέχεια, είδα τους παίκτες της Ατλέτικο να τραγουδούν μαζί με τους φιλάθλους στο τέλος του ματς και συνειδητοποίησα οτι αυτή η ομάδα είναι αυτό που λέμε “οικογένεια”.

Εντάξει, μπορεί να έχουμε δει κι άλλες φορές παρόμοιες εικόνες, όμως στην περίπτωση των “ροχιμπλάνκος” έχω την εντύπωση οτι μιλάμε για κάτι ξεχωριστό. Η Ατλέτικο δεν είναι η μοναδική ομάδα στην Ευρώπη που στηρίζεται στο πάθος και στην ομαδική δουλειά για να κερδίσει. Και φυσικά, ο “Τσόλο” δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος προπονητής που έχει αναπτύξει δεσμούς με τους φιλάθλους της ομάδας στην οποία εργάζεται.

Όμως, είναι ο μοναδικός προπονητής που έχει καταφέρει να μετατρέψει την κερκίδα σε πραγματικό δωδέκατο παίκτη, όχι ζητώντας την υποστήριξη της, αλλά απαιτώντας από εκείνη να κερδίσει το ματς. Είναι ο μοναδικός που ζει το παιχνίδι από τον πάγκο σαν να είναι ο φανατικότερος οπαδός της ομάδας του. Είναι ο δημιουργός μια ομάδας στην οποία το πάθος ξεχειλίζει όχι επειδή το ζητάει εκείνος, αλλά γιατί ένα ποδοσφαιρικό ματς είναι πόλεμος, και στον πόλεμο ή κερδίζουν όλοι μαζί ή πεθαίνουν όλοι μαζί.

Εξάλλου, τα βασικά στοιχεία του παιχνιδιού του όταν ήταν ακόμα ποδοσφαιριστής ήταν το πάθος, η ενέργεια και η μαχητικότητα. Πως θα μπορούσε η ομάδα που ο ίδιος “έχτισε” να στερείται αυτά τα χαρακτηριστικά;

 

4. Τα διαιτητικά λάθη συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες

Μια αυστηρή (εως άδικη) αποβολή του Τόρες στο πρώτο παιχνίδι, ένα πέναλτι σε χέρι του Γκάμπι που δεν δόθηκε, στο δεύτερο. “Πάτσι”, θα έλεγε κάποιος. Εντάξει, δεν είναι ακριβώς έτσι, αλλά για να είμαι ειλικρινής, έχω αποδεχτεί οτι το διαιτητικό λάθος είναι μέρος του παιχνιδιού και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.

Για να το θέσω διαφορετικά, εκείνο που μετράει για ‘μένα είναι να αισθάνομαι οτι ο διαιτητής έκανε λάθος και η οποιαδήποτε απόφαση του δεν εμπεριείχε δόλο. Επειδή λοιπόν ζούμε σε μια χώρα όπου το ποδόσφαιρο και η λαμογιά τείνουν να γίνουν συνώνυμες έννοιες, έχω αποφασίσει προ πολλού να αντιμετωπίζω καλοπροαίτετα τους διαιτητές στα παιχνίδια του Τσάμπιονς Λιγκ καθώς και των ξένων πρωταθλημάτων και να μην ασχολούμαι με τις αποφάσεις τους.

Διαφορετικά θα πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε για παράγκες στην Ουέφα, την Πρέμιερ Λιγκ, τη Λα Λίγκα, το Μουντιάλ κλπ, με αποτέλεσμα να σιχαθούμε εντελώς το υπέροχο άθλημα που αγαπάμε.

 

Δείτε επίσης:

Το μέλλον του Μοράτα και η άκομψη στάση της “Βασίλισσας”

Έχει ο Μουρίνιο αυτο που ψάχνει η Γιουνάιτεντ;




Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *