Το “δέκατο” της “Βασίλισσας”

By
Updated: December 9, 2017

12 χρόνια, 12 προπονητές που κάθισαν στον πάγκο του “Σαντιάγκο Μπερναμπέου” και μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που ξοδέυτηκαν χωρίς αντίκρισμα. Τόσα μεσολάβησαν από τη βραδιά στη Γλασκώβη τον Μάιο του 2002 απέναντι στη Μπάγερ Λεβερκούζεν, όταν η Ρεάλ κατέκτησε το 9ο Τσάμπιονς Λιγκ της ιστορίας της, μέχρι τις 24 Μαίου του 2014 όταν και της δόθηκε η ευκαιρία να αγωνιστεί ξανά στον τελικό της διοργάνωσης.




Δώδεκα χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων οι άνθρωποι του συλλόγου ονειρεύονταν την κατάκτηση του περίφημου “δέκατου” Ευρωπαϊκού τίτλου, επίτευγμα που την εποχή των “γκαλάκτικος” κανείς δε φανταζόταν οτι θα αργούσε τόσο. Τελικά χρειάστηκε να περάσουν έντεκα αποτυχημένες απόπειρες, έξι εκ των οποίων σταμάτησαν μόλις στη φάση των “16” της διοργάνωσης, για να βρεθεί ξανά η “Βασίλισσα” 90 λεπτά μακριά από το τρόπαιο (Βασικά δε βρέθηκε 90 λεπτά μακριά από το τρόπαιο γιατί ο τελικός κρίθηκε στην παράταση, απλώς, ήθελα να αποφύγω το spolier. ΟΚ, φαίνεται οτι δεν το απέφυγα τελικά).

Έντεκα απόπειρες κάθε μια από τις οποίες πείσμωνε όλο και περισσότερο τη διοίκηση της ομάδας, μετατρέποντας τον στόχο για το “δέκατο” σε εμμονή. Πλέον στο χορτάρι του “Ντα Λουζ” της Λισαβόνας οι παίκτες του Κάρλο Αντσελότι είχαν επιτέλους την ευκαιρία να γράψουν ιστορία σε έναν τελικό που ήταν ούτως ή άλλως διαφορετικός από κάθε άλλον, καθώς επρόκειτο για τον πρώτο όπου οι δυο φιναλίστ προέρχονταν από την ίδια πόλη.

Αντίπαλος η ομάδα-έκπληξη της χρονιάς στην Ισπανία, Ατλέτικο Μαδρίτης, που δεν είχε κερδίσει απλώς τον σεβασμό των φιλάθλων εντός και εκτός συνόρων εκείνη τη σεζόν, αλλά λίγες μόλις ημέρες πριν τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ είχε καταφέρει να γίνει η πρώτη ομάδα μετά από δέκα χρόνια που έσπασε το δίπολο Μπαρτσελόνα-Ρεάλ κατακτώντας τον τίτλο στη Λα Λίγκα (μετά από τη Βαλένθια το 2004).

Απέναντι στο άψογα δουλεμένο σύνολο του Ντιέγκο Σιμεόνε που ήξερε πολύ καλά να αμύνεται σαν να μην υπάρχει αύριο αλλά και να χτυπάει στις αδυναμίες του αντιπάλου το έργο των “Μερένχες” κάθε άλλο παρά εύκολο αναμενόταν.




Η Ρεάλ μπήκε καλύτερα στο παιχνίδι δημιουργώντας τις πρώτες ευκαιρίες, εκμεταλλευόμενη και το γεγονός οτι η αντίπαλος της έχασε με τραυματισμό τον Ντιέγκο κόστα στο πρώτο 10λεπτο με αποτέλεσμα να αλλάξει τα αγωνιστικά της πλάνα. Παρόλα αυτά η Ατλέτικο ήταν εκείνη που άνοιξε το σκορ στο 36ο λεπτό με τον Γοδίν μετά από αδυναμία της άμυνας των “Μερένχες” να διώξει τη μπάλα σε εκτέλεση κόρνερ.

Το γκολ αυτό άλλαξε την εικόνα του τελικού δίνοντας το ψυχολογικό πλεονέκτημα στους “Ροχιμπλάνκος” οι οποίοι έκτοτε ισορρόπησαν το παιχνίδι. Για αρκετή ώρα οι δυο φιναλίστ δημιουργούσαν φάσεις εκατέρωθεν, χωρίς ωστόσο να τις μετατρέπουν σε γκολ.

Με την κλεψύδρα να αδειάζει για τη “Βασίλισσα” οι παίκτες του Αντσελότι έκαναν στα τελευταία λεπτά μια ύστατη προσπάθεια για να μείνουν ζωντανοί στο κυνήγι του τίτλου. Οι ευκαιρίες διαδέχονταν η μια την άλλη με την Ατλέτικο να αμύνεται με νύχια και με δόντια υπερασπιζόμενη το πολύτιμο γκολ του Γοδίν, που κάθε λεπτό που περνούσε έμοιαζε όλο και περισσότερο να είναι εκείνο που θα έκρινε την αναμέτρηση.

Και εκεί που, με την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των παικτών της Ρεάλ και με το ρολόι να δείχνει το 3ο λεπτό των καθυστερήσεων, όλα έδειχναν να έχουν τελειώσει μια στιγμή ήταν αρκετή για να αλλάξει άρδην τα δεδομένα του τελικού και τον τρόπο με τον οποίο γράφτηκε η ιστορία. Μετά από εκτέλεση κόρνερ του Μόντριτς ο Σέρχιο Ράμος πήδηξε ψηλότερα απ’ όλους και με μια άπιαστη κεφαλιά έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα του Κουρτουά δίνοντας το φιλί της ζωής στη “Βασίλισσα”.




Την ύστατη στιγμή η Ρεάλ είχε βρει τον τρόπο να αντιδράσει και το παιχνίδι θα πήγαινε στην παράταση, όπου το θρίλερ θα συνεχιζόταν με ακόμα μεγαλύτερη αγωνία. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε όσοι το παρακολουθούσαμε. Γιατί, όπως φάνηκε λίγα λεπτά αργότερα, ο τελικός είχε κριθεί με το που σκόραρε ο Ράμος.

Οι “Ροχιμπλάνκος”, λες και η ισοφάριση τους έκοψε τα πόδια εξαφανίζοντας τα συνήθως ατελείωτα ψυχικά τους αποθέματα, δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν το γεγονός οτι από εκεί που κρατούσαν το τρόπαιο στα χέρια τους έπρεπε να αρχίσουν ξανά από το μηδέν, με αποτέλεσμα να γνωρίσουν μια απρόσμενα βαριά ήττα στο έξτρα ημίωρο.

Τα τέρματα των Μπέιλ, Μαρσέλο και Κριστιάνο έδωσαν μια θριαμβευτική νίκη στη Ρεάλ, αν και ο πραγματικός ήρωας της βραδιάς ήταν ο Σέρχιο Ράμος που την κράτησε ζωντανή τη στιγμή που λίγοι περίμεναν οτι είχε ακόμα σφιγμό.

Ήρωας ήταν και ο Κάρλο Αντσελότι, ο άνθρωπος που διαδέχτηκε τον Ζοζέ Μουρίνιο το περασμένο καλοκαίρι και κατάφερε να οδηγήσει τους “Μερένχες” εκεί που ονειρεύονταν τα 12 προηγούμενα χρόνια. Η “Βασίλισσα” φορούσε επιτέλους το πολυπόθητο 10ο στέμμα.

Σε μια εποχή που η αιώνια αντίπαλος Μπαρτσελόνα κέρδιζε όλο και περισσότερους φιλάθλους παγκοσμίως και η οποία θα μπορούσε να κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως η πιο λαμπρή της ιστορίας της, η Ρεάλ είχε βρει τον τρόπο να βάλει φρένο στην απόλυτη κυριαρχία των “Μπλαουγκράνα” πετυχαίνοντας ένα πρωτοφανές επίτευγμα. Ο στόχος είχε επιτευχθεί. Το “δέκατο” θα κοσμούσε επιτέλους την τροπαιοθήκη της πιο επιτυχημένης ομάδας στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *