86. Το δοκάρι που εμπόδισε την απονομή δικαιοσύνης

By
Updated: October 3, 2016

Ο τελικός του Μουντιάλ του 1978 πέρασε στην ιστορία για το one-man show του σπουδαίου Μάριο Κέμπες, ο οποίος, πετυχαίνοντας δυο γκολ χάρισε τη νίκη στην Αργεντινή και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του τουρνουά.

Ωστόσο, τα πράγματα θα μπορούσαν να κυλήσουν εντελώς διαφορετικά, αν η Θεά Τύχη δεν γύριζε την πλάτη στους Ολλανδούς στο 90ο λεπτό του αγώνα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή:




Ο τελικός που έλαβε χώρα στο “Μονουμεντάλ” του Μπουένος Άιρες έφερε αντιμέτωπες δυο μεγάλες ομάδες, οι οποίες αναζητούσαν απεγνωσμένα το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας τους.

Από τη μια, η κορυφαία εθνική Ολλανδίας όλων των εποχών. Οι “οράνιε” χάρη στο ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο και στο αστείρευτο ταλέντο τους κατάφεραν να φτάσουν στον τελικό για δεύτερη συνεχόμενη φορά, παρά το γεγονός οτι σ’ εκείνο το Μουντιάλ δεν είχαν στη σύνθεση τους τον Γιόχαν Κρόιφ.

Τέσσερα χρόνια νωρίτερα η Δυτική Γερμανία δεν τους είχε επιτρέψει να στεφθούν πρωταθλητές κόσμου μέσα στο σπίτι της, όμως, αυτή τη φορά έμοιαζαν αποφασισμένοι να τα καταφέρουν, παρά το ότι επρόκειτο να παίξουν άλλον έναν τελικό εκτός έδρας.

 

Από την άλλη, η διοργανώτρια Αργεντινή χρειαζόταν τη νίκη όχι μόνο για να πανηγυρίσει την κατάκτηση του τροπαίου μπροστά στο κοινό της, αλλά και για να βάλει τέλος στους ψιθύρους που ακούστηκαν μετά τη νίκη-πρόκριση επί του Περού, λίγες μέρες πριν.

Εκείνα τα χρόνια, μετά την πρώτη φάση του Μουντιάλ δεν υπήρχαν νοκ-άουτ γύροι, αλλά μια δεύτερη φάση ομίλων από την οποία προέκυπταν οι δυο φιναλίστ του τελικού. Στην τελευταία αγωνιστική εκείνης της Β’ φάσης λοιπόν, η Αργεντινή αντιμετώπιζε το Περού γνωρίζοντας οτι χρειαζόταν νίκη με τέσσερα γκολ για να προκριθεί στον τελικό αντί της Βραζιλίας, η οποία είχε ήδη ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις της λίγη ώρα νωρίτερα.

Τελικά, σ’ ένα παιχνίδι που έμελλε να προκαλέσει τεράστια ερωτηματικά και μπόλικη συζήτηση, η ομάδα του Σέζαρ Λουίς Μενότι συνέτριψε το Περού με 6-0 και πήρε την πρόκριση ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων στη Βραζιλία.

 

Το 6-0 επί του Περού προκάλεσε αρκετή καχυποψία.

Μάλιστα, όπως μάθαμε χρόνια αργότερα από τον άλλοτε γερουσιαστή του Περού, Τζενάρο Λεντέσμα, το δικτατορικό καθεστώς της χώρας του δέχτηκε να “δώσει” το παιχνίδι στη “μπιανκοσελέστε” ζητώντας σαν αντάλλαγμα από τον τότε δικτάτορα της Αργεντινής, Χόρχε Βιδέλα, να συλλάβει και να φυλακίσει 13 αντικαθεστωτικούς Περουβιανούς πολιτικούς που είχαν καταφύγει στη χώρα του.

Όπως ήταν φυσιολογικό, ο τελικός διεξήχθη μέσα σε κλίμα έντονης καχυποψίας, γεγονός που εξηγεί την ακόλουθη δήλωση του Ολλανδού αμυντικού, Ρουντ Κρολ, μετά το τέλος του παιχνιδιού: “Φυσικά, αισθανθήκαμε οτι ο διαιτητής δεν ήταν με το μέρος μας, αυτό είναι σίγουρο”.




Στο αγωνιστικό κομμάτι, οι Αργεντίνοι με γκολ του Κέμπες στο 38ο λεπτό έκαναν το 1-0, σκορ που κράτησαν μέχρι το 82′, όταν ο Νανίνγκα έδωσε παλμό στην Ολλανδία φέρνοντας το παιχνίδι στα ίσια. Και πάνω που όλα έδειχναν οτι τίποτα δε μπορούσε να αποτρέψει την παράταση, οι φιλοξενούμενοι επιχείρησαν να κλέψουν τη νίκη στην εκπνοή του 90λεπτου.

Στο πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων ο Κρολ εκτέλεσε ένα φάουλ λίγο πίσω από τη μεσαία γραμμή γεμίζοντας προς την αντίπαλη περιοχή. Εκεί, η ολιγωρία της αργεντίνικης άμυνας έδωσε την ευκαιρία στον Ρομπ Ρέζενμπρικ να γράψει ιστορία.

Ο σπουδαίος εξτρέμ της Άντερλεχτ, πρώτος σκόρερ της Ολλανδίας στη διοργάνωση με πέντε γκολ, πρόλαβε την έξοδο του Φιγιόλ και με προβολή έστειλε τη μπάλα προς την ανυπεράσπιστη εστία. Εκείνη τη στιγμή, παρά το οτι αυτό που πήγαινε να συμβεί ήταν μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία των τελικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου, όλα έμοιαζαν να κυλούν εντελώς φυσιολογικά.

 

Η μπάλα θα κατέληγε στα δίχτυα, ο Ρέζενμπρικ θα έφτανε τα 6 γκολ και θα επιβραβευόταν για τις εξαιρετικές εμφανίσεις του παίρνοντας το βραβείο του πρώτου σκόρερ, η Ολλανδία θα κέρδιζε το Μουντιάλ που δικαιούτο βάσει της παρουσίας της όχι μόνο σ’ εκείνη τη διοργάνωση αλλά και στην προηγούμενη, ενώ η Αργεντινή θα τιμωρείτο για το ύποπτο παιχνίδι με το Περού με μια οδυνηρή ήττα.

Θα έλεγε κανείς οτι επρόκειτο για την απόλυτη απονομή δικαιοσύνης, μόνο που τελικά, η τύχη γύρισε την πλάτη στους Ολλανδούς, όπως ακριβώς είχε κάνει τέσσερα χρόνια νωρίτερα, στον τελικό του Μονάχου.

Η πορεία της μπάλας προς τα δίχτυα του Φιγιόλ σταμάτησε στο δεξί κάθετο δοκάρι, δίνοντας στην πανικόβλητη αργεντίνικη άμυνα τη δυνατότητα να απομακρύνει τον κίνδυνο και να γλιτώσει τους χιλιάδες φιλάθλους των γηπεδούχων από το ομαδικό έμφραγμα.

 

Ο Κέμπες έχει μόλις κάνει το 2-1 στην εκπνοή του πρώτου μέρους της παράτασης.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο στα χέρια του Ντανιέλ Πασαρέλα.

Έτσι το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση, όπου οι γηπεδούχοι τιμώρησαν τη χαμένη ευκαιρία των Ολλανδών. Το δεύτερο προσωπικό γκολ του Μάριο Κέμπες 15 λεπτά μετά την έναρξη του έξτρα ημιώρου έδωσε ξανά προβάδισμα στη “μπιανκοσελέστε”, η οποία εξασφάλισε το τρόπαιο κάνοντας το 3-1 με τον Μπερτόνι στο 115′.

Με αυτόν τον συναρπαστικό τρόπο η Αργεντινή στέφθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια για πρώτη φορά και παράλληλα έγινε η τρίτη διοργανώτρια ομάδα στα τελευταία τέσσερα Μουντιάλ που κατακτά τον τίτλο.

 

Όσο για την Ολλανδία του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου, ο τελικός του Μπουένος Άιρες έμελλε να είναι ο τελευταίος για εκείνη τη σπουδαία ομάδα. Έκτοτε, οι “οράνιε” έκαναν 32 χρόνια να φτάσουν ξανά σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου, ενώ ακόμα και σήμερα αγνοούν τη χαρά της κατάκτησης του τροπαίου.

Φυσικά, τα πράγματα θα είχαν εξελιχθεί εντελώς διαφορετικά αν εκείνο το σουτ του Ρέζενμπρικ δεν είχε καταλήξει στο δοκάρι αλλά στα δίχτυα. Όμως, όπως είναι γνωστό, η ιστορία δε γράφεται με τα “αν”…

 

Δείτε επίσης:

Η ήττα που σόκαρε την Αργεντινή

Το χατ-τρικ του Τζεφ Χαρστ

 




Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *