Το κόλπο “Γκρόσο”

By
Updated: December 11, 2017

Για τους Γερμανούς η κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006 ήταν επιτακτική ανάγκη, όχι μόνο επειδή είχαν περάσει 16 χρόνια από την τελευταία φορά που είχαν κερδίσει τον παγκόσμιο τίτλο, αλλά κυρίως επειδή έπαιζαν μπροστά στο κοινό τους.




Για τους Ιταλούς από την άλλη η ανάγκη για μια επιτυχία της εθνικής ομάδας ήταν ακόμα μεγαλύτερη, αφενός για να ξεχάσουν το σκάνδαλο “Καλτσιόπολις” που πρωταγωνιστούσε εκείνο το καλοκαίρι στην ποδοσφαιρική επικαιρότητα και αφετέρου για να βάλουν τέλος στη “στείρα” περίοδο 24 ετών χωρίς κανέναν τίτλο.

Ωστόσο, ο ημιτελικός που διεξήχθη στο Ντόρτμουν στις 4 Ιουλίου του 2006 θα έδινε μόνο στη μια από τις δυο ομάδες εισιτήριο για τον μεγάλο τελικό. Και όπως θα μαθαίναμε περίπου 120 αγωνιστικά λεπτά μετά τη σέντρα, θα επρόκειτο για μια από τις πιο συναρπαστικές αναμετρήσεις στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Για μια μάχη ανάμεσα σε δυο κορυφαίες ομάδες γεμάτη αγωνία και συγκινήσεις, η οποία θα κρινόταν στις λεπτομέρειες χάρη σε έναν πρωταγωνιστή που κάθε άλλο παρά αναμενόμενος ήταν. Τον Φάμπιο Γκρόσο.

Ένα ψιλόλιγνο αγόρι από τη Ρώμη που εμφανισιακά δε θύμιζε σε τίποτα αριστερό μπακ, καθώς, αν δεν τον είχες παρακολουθήσει σε κάποιο παιχνίδι της Serie A, με ύψος 1.90 (6.3 feet) και λεπτά, μακριά πόδια δε σε έπειθε οτι μπορεί να παίξει με επιτυχία στο άκρο της άμυνας.

Κι όμως, ο 29χρονος -τότε- αμυντικός της Παλέρμο θα κατάφερνε στο σημαντικότερο παιχνίδι της καριέρας του (μέχρι το επόμενο) αυτό που δε μπόρεσαν να πετύχουν ο Πίρλο, ο Τότι, ο Ντελ Πιέρο, ο Τόνι, ο Μπουφόν, ο Καναβάρο και οι υπόλοιποι εξαιρετικοί ποδοσφαιριστές εκείνης της σπουδαίας εθνικής Ιταλίας.




Η αναμέτρηση ήταν αντάξια των ονομάτων των δυο ομάδων με καλό ρυθμό και αρκετές αξιόλογες φάσεις μπροστά στις δυο εστίες, χωρίς ωστόσο κάποια απ’ αυτές να μετουσιωθεί σε γκολ. Κάπως έτσι ο ημιτελικός οδηγήθηκε στην παράταση όπου από τη μια τα δυο δοκάρια των Ιταλών και από την άλλη οι δυο μεγάλες χαμένες ευκαιρίες του Ποντόλσκι κράτησαν το 0-0. Με τα λεπτά να κυλούν και το γκολ να μην έρχεται όλα έδειχναν οτι ο νικητής θα κρινόταν στη διαδικασία των πέναλτι. Ωστόσο, τα δεδομένα θα άλλαζαν στο 119ο λεπτό.

Μετά από ξαφνικό μακρινό σουτ του Πίρλο και απόκρουση του Λέμαν οι Ιταλοί κερδίζουν κόρνερ το οποίο εκτελεί ο Ντελ Πιέρο. Η μπάλα μετά από την απομάκρυνση της Γερμανικής άμυνας καταλήγει στον Πίρλο στο ύψος της περιοχής, ο οποίος τραβάει πάνω του όσους αντιπάλους κινούνταν εκεί τριγύρω και την κατάλληλη στιγμή πασάρει στον Γκρόσο που βρίσκεται σε διαγώνια θέση μέσα στη μεγάλη περιοχή.

Εκείνη τη στιγμή ο Ιταλός αμυντικός λειτουργεί σαν επιθετικός παγκόσμιας κλάσης και με ένα διαγώνιο σουτ πάνω στην κίνηση στέλνει τη μπάλα στην απέναντι γωνία του Λέμαν αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια αντίδρασης στον Γερμανό τερματοφύλακα. Το 0-1 είναι γεγονός.

Οι στιγμές που εκτιλύχθηκαν δευτερόλεπτα αργότερα είναι επικές: Ο Γκρόσο σε έξαλλη κατάσταση τρέχει χωρίς να γνωρίζει προς τα που πανηγυρίζοντας με τρόπο που θύμιζε εκείνον του Ταρντέλι στον τελικό του 1982, ολόκληρη η Ιταλική ομάδα τον καταδιώκει για να τον αγκαλιάσει και οι “τιφόζι” στις κερκίδες παραληρούν ανάμεσα σε χιλιάδες σοκαρισμένους Γερμανούς που δεν πίστευαν αυτό που είχε συμβεί.

Με μόλις ένα λεπτό να απομένει ήταν σαφές οτι αυτό το γκολ ισοδυναμούσε με πρόκριση για τους Ιταλούς. Μια πρόκριση που απέκτησε ακόμα πιο πανηγυρικό τόνο όταν ο Ντελ Πιέρο, δευτερόλεπτα αργότερα, έγραψε το 0-2 με ένα εξαιρετικό γκολ. Ο Γκρόσο ήταν ο απρόσμενος ήρωας που οδηγούσε τους Ιταλούς στον τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου για πρώτη φορά μετά το 1994.

Και αυτή ήταν μόνο η αρχή. Πέντε μέρες αργότερα, στον τελικό απέναντι στη Γαλλία, θα είχε και πάλι ρόλο πρωταγωνιστή εκτελώντας εύστοχα το πέμπτο και τελευταίο πέναλτι που έκρινε το παιχνίδι. Ο υψηλόσωμος αμυντικός είχε βάλει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του στον τέταρτο παγκόσμιο τίτλο της “Σκουάντρα Ατζούρα” αναγκάζοντας όλους εμάς να τον μνημονεύουμε σε κάθε συζήτηση που αναφέρεται στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γερμανίας. Τι κι αν το όνομα του δε συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία 11αδα της διοργάνωσης, ή έστω στην 23αδα. Εκείνος έχει κάθε δικαίωμα να λέει οτι αυτό ήταν το δικό του Μουντιάλ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *