Το μέλλον του Μοράτα και η άκομψη στάση της “Βασίλισσας”

By
Updated: April 7, 2016

Διάβασα σήμερα οτι σύμφωνα με την Ισπανική Αs, η Ρεάλ Μαδρίτης σκέφτεται να κάνει χρήση της ειδικής ρήτρας που έβαλε όταν πούλησε τον Αλβάρο Μοράτα στη Γιουβέντους πριν ενάμιση χρόνο, σύμφωνα με την οποία, η “Βασίλισσα” έχει δικαίωμα να πάρει πίσω τον πρώην παίκτη της έναντι ενός ποσού που κυμαίνεται μεταξύ 20 και 30 εκατομμυρίων ευρώ (το ακριβές νούμερο εξαρτάται από το συνολικό αριθμό των εμφανίσεων που θα κάνει Ιταλός τη φετινή σεζόν και σύμφωνα με το ρεπορτάζ μοιάζει να “κλειδώνει” κοντά στα 30 εκατομμύρια).

Στιγμιαία αισθάνθηκα μια απέραντη ικανοποίηση γι’ αυτό το παιδί που, αφού πέρασε απ’ όλες τις μικρότερες ομάδες της Ρεάλ Μαδρίτης και έκανε το όνειρο του πραγματικότητα φορώντας τη φανέλα της πρώτης ομάδας, δεν κατάφερε να καθιερωθεί με αποτέλεσμα να αποχωρήσει από το Σαντιάγκο Μπερναμπέου.

Πρόκειται για έναν παίκτη του οποίου την εξέλιξη παρακολουθώ με ενδιαφέρον καθώς μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής και ανέκαθεν πίστευα οτι άξιζε μερικές παραπάνω ευκαιρίες την εποχή που αγωνιζόταν στους “μερένχες”.

 

Μετάνιωσαν που τον πούλησαν”, σκέφτηκα αρχικά, μόνο που, σύντομα κατάλαβα οτι τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Ισπανικής εφημερίδας, οι άνθρωποι της “Βασίλισσας” γνωρίζοντας το ενδιαφέρον του Αρσέν Βενγκέρ -και όχι μόνο- για τον πρώην παίκτη της ομάδας τους και βλέποντας την αξία του στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο να ανεβαίνουν σταθερά, συνειδητοποίησαν οτι ίσως μπορούν ναπετύχουν ένα deal που θα τους αποφέρει μερικά εκατομμύρια ευρώ.

Πιο συγκεκριμένα, φήμες θέλουν τους διοικούντες τη Ρεάλ να υπολογίζουν οτι μπορούν να πουλήσουν τον ταλαντούχο επιθετικό έναντι περίπου 50 εκατομμυρίων ευρώ, πράγμα που σημαίνει οτι ακόμα κι αν το ποσό που θα χρειαστεί να δώσουν στη “μεγάλη κυρία” για να τον πάρουν πίσω είναι 30 εκατομμύρια, θα έχουν ένα σεβαστό κέρδος της τάξεως των 20 εκατομμυρίων.

Έξυπνο; “Μα, φυσικά”, θα πει κάποιος και προσωπικά δε θα διαφωνήσω μαζί του, μόνο που, το φτωχό μου μυαλό δε μου επιτρέπει να κατανοήσω μια άλλη παράμετρο της όλης ιστορίας:

Εκεί στο Μπερναμπέου όπου η σπατάλη αστρονομικών ποσών για την απόκτηση αστέρων αποτελεί ευαγγέλιο θα τους “χαλούσε” τόσο πολύ να εντάξουν στο δυναμικό της ομάδας τους έναν συνεχώς εξελισσόμενο νεαρό ποδοσφαιριστή που προέρχεται από τα σπλάχνα του συλλόγου;




Δε λέω οτι ο Μοράτα είναι το κομμάτι που λείπει από το φετινό παζλ της Ρεάλ, προς Θεού. Έχει αρκετά ψωμιά να φάει ακόμα πριν γίνει παίκτης επιπέδου Μπενζεμά, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Όμως αν μη τι άλλο, αξίζει -κατά τη γνώμη μου πάντα- περισσότερο σεβασμό. Αξίζει ίσως διαφορετική αντιμετώπιση από το -θεμιτό ομολογουμένως, αλλά και άκομψο ταυτόχρονα- να χρησιμοποιηθεί απλώς σαν “εμπόρευμα”.

 

Γιατί; Μα, γιατί δεν είναι ένας ακόμα πιτσιρικάς που αρχικά ξεπήδησε από τις ακαδημίες ενός μεγάλου συλλόγου αλλά στη συνέχεια είδε τη φανέλα να του “πέφτει βαριά”. Δεν είναι ένας ακόμα ταλαντούχος νεαρός που είχε την τύχη να περάσει από όλες τις ομάδες της εθνικής Ισπανίας και να φτάσει μέχρι τους άνδρες στα 22 του χρόνια.

Είναι ένας συνεχώς εξελισσόμενος ποδοσφαιριστής που έχει κερδίσει με το σπαθί του σημαντικό ρόλο στο παιχνίδι της Γιουβέντους. Είναι ο παίκτης εκείνος που πρόσφατα “μοίρασε σακούλες” στη μισή άμυνα της Μπάγερν, στον επαναληπτικό αγώνα της φάσης των “16” του Τσάμπιονς Λιγκ.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, είναι εκείνος που “σκότωσε” τη Ρεάλ στα ημιτελικά της ίδιας διοργάνωσης τη σεζόν 2014-15, όταν σκόραρε και στα δυο παιχνίδια απέναντι στην παλιά του ομάδα -και μάλιστα χωρίς να πανηγυρίσει- στέλνοντας τη “μεγάλη κυρία” στον τελικό.

 

Να το θέσω διαφορετικά; Θεωρώ οτι, αν τις συγκεκριμένες εμφανίσεις δεν τις είχε κάνει ένας 23χρονος Μαδριλένος προερχόμενος από τα τμήματα υποδομής των “μερένχες”, αλλά οποιοσδήποτε άλλος νεαρός ποδοσφαιριστής τον οποίο η “Γιούβε” είχε αποκτήσει από κάποια Λατινοαμερικάνικη ομάδα, οι άνθρωποι της “Βασίλισσας” θα τον έβλεπαν με άλλο μάτι.

Προς Θεού -το έγραψα και προηγουμένως-, δε λέω οτι ο Μοράτα είναι καλύτερος από τον Μπενζεμά. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι οτι στο βωμό των “γκαλακτικος” και της μεταγραφικής πολιτικής που αποσκοπεί στο κυνήγι των εντυπώσεων, ίσως η Ρεάλ να θυσιάζει έναν ακόμα ταλαντούχο ποδοσφαιριστή που αν μη τι άλλο, πονάει τη φανέλα της περισσότερο από τον κάθε Κολομβιανό, Ουαλό ή Γάλλο σούπερσταρ.

 

Θα μου πείτε, “γιατί να εμπιστευτεί έναν εξελίξιμο νεαρό όταν μπορεί να αγοράσει έναν φτασμένο παικταρα;”, και ίσως να μην έχετε άδικο. Ωστόσο, είμαι της άποψης οτι ένας τέτοιος σύλλογος έχει ανάγκη όχι μόνο τους σούπερσταρ αλλά και τους ρολίστες, όπως επίσης και τους ταλαντούχους νεαρούς που θα “ματώσουν” τη φανέλα.

Στο κάτω-κάτω, αν 22 χρόνια πριν η πολιτική της “Βασίλισσας” ήταν ίδια με τη σημερινή, ο κόσμος δε θα είχε γνωρίσει ποτέ το μεγάλο Ραούλ. Προφανώς δε συγκρίνω τον κορυφαίο επιθετικό στην ιστορία της Ρεάλ με τον Μοράτα, όμως κακά τα ψέματα, αν η τότε διοίκηση του συλλόγου είχε τα ίδια μυαλά με τη σημερινή θα είχε αγοράσει πιθανότατα τον Κλάιφερντ, τον Ρομάριο ή κάποιον άλλο σταρ της εποχής και θα είχε αφήσει τον 17χρονο πιτσιρικά να αναζητήσει αλλού την τύχη του…

 

Δείτε ακόμη:

Το στοίχημα του Γκουαρντιόλα

Τα χειρότερα ντεμπούτα της ιστορίας




Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *