Το στοίχημα του Πεπ

By
Updated: March 28, 2016

Η εποχή “Πεπ Γκουαρντιόλα” μπορεί να μην έχει αρχίσει ακόμα στη Μάντσεστερ Σίτι, όμως ήδη οργιάζουν οι φήμες σχετικά με τις μεταγραφές που φέρεται να έχει ζητήσει ο Καταλανός τεχνικός από τη διοίκηση της νέας του ομάδας.

Φυσικά, η “λευκή επιταγή” που του έχει δοθεί σε συνδυασμό με τη δεδομένη πρόθεση του να αγοράσει υψηλής ποιότητας ποδοσφαιριστές αρκούν για να προϊδεάσουν τους φίλους της Σίτι για την “καυτή” καλοκαιρινή σεζόν που έρχεται. Πογκμπά, Γκουντογκάν και Ίσκο είναι μόνο μερικά από τα ονόματα που έχουν ακουστεί μέχρι στιγμής, ενώ δεν υπάρχει καμία αμφιβολία οτι ο μεγάλος πόθος του Γκουαρντιόλα είναι ο Λιονέλ Μέσι -χωρίς ωστόσο αυτό το ενδεχόμενο να φαντάζει ιδιαίτερα πιθανό για την ώρα.

Σε κάθε περίπτωση, το σίγουρο είναι οτι οι “πολίτες” θα ξεκινήσουν την επόμενη αγωνιστική σεζόν με πολύ ισχυρό ρόστερ αλλά και με έναν προπονητή που τους δίνει κάθε λόγο να κάνουν όνειρα τίτλου όχι μόνο στην Πρέμιερσιπ αλλά και στο Τσάμπιονς Λιγκ.

 

Το ερώτημα είναι, που τοποθετείται ο πήχης που πρέπει να υπερβεί ο νέος τεχνικός της ομάδας για να θεωρηθεί επιτυχημένη η παρουσία του στο “Έτιχαντ”; ‘Η για να το θέσω πιο ξεκάθαρα, θα είναι αρκετή η κατάκτηση του πρωταθλήματος για να δικαιολογήσει το μυθικό συμβόλαιο του; Η αίσθηση μου είναι πως όχι.

Η Μάντσεστερ Σίτι είναι ένας σύλλογος με πάμπλουτο ιδιοκτήτη που θέλει επιτυχίες εδώ και τώρα. Για το Σεΐχη Μανσούρ η ενασχόληση με τη Σίτι είναι ένα παιχνίδι που απολαμβάνει και θέλει να κερδίζει ανεξαρτήτως κόστους, πράγμα που εξηγεί τα υπέρογκα ποσά που σπαταλάει για τη μεταγραφική ενίσχυση της ομάδας του.

Θα έλεγε κανείς οτι πρόκειται για έναν άλλο Ρομάν Αμπράμοβιτς, με τη διαφορά οτι ο ιδιοκτήτης της Τσέλσι είδε τη δική του ομάδα να γιγαντώνεται πιο γρήγορα, πράγμα που του γλίτωσε χρήμα και χρόνο.

 

Ο Ρώσος μεγιστάνας όχι μόνο έβαλε άμεσα την Τσέλσι στην ελίτ του Αγγλικού ποδοσφαίρου κερδίζοντας δυο πρωταθλήματα σε τρια χρόνια, αλλά της έδωσε και Ευρωπαϊκό προφίλ καθώς οι “μπλε” έφτασαν μέσα σε μια πενταετία δυο φορές στα ημιτελικά και μια στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ.

Από την άλλη πλευρά ο Σεϊχης Μανσούρ χρειάστηκε λίγο περισσότερο χρόνο για να κάνει την ομάδα του πρωταθλήτρια (τέσσερα χρόνια έναντι δυο του Αμπράμοβιτς), όμως μετά από τον τίτλο του 2012 το απωθημένο του είναι η Ευρωπαϊκή διάκριση.

Ο Ρομπέρτο Μαντσίνι μπορεί να βοήθησε τη Σίτι να “μπει στο χάρτη” κερδίζοντας το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από 44 χρόνια, αλλά δεν έφερε Ευρωπαϊκές επιτυχίες. Ο Μανουέλ Πελεγκρίνι επίσης την οδήγησε στην κορυφή της Πρέμιερσιπ, όμως οι διοίκηση της Σίτι αποφάσισε να μην περιμένει να δει τη φετινή πορεία της ομάδας πριν αποφασίσει για το μέλλον του.

 

Ίσως οι δυο απανωτοί αποκλεισμοί από τη Μπαρτσελόνα στους “16” της διοργάνωσης τις δυο προηγούμενες σεζόν να έκαναν τους ανθρώπους της Σίτι να καταλάβουν οτι αν θέλουν να ανέβουν στην κορυφή της Ευρώπης θα πρέπει να κερδίσουν τους Καταλανούς. Και φυσικά, αν θέλεις να φτιάξεις μια ομάδα ισάξια της Μπαρτσελόνα ο καλύτερος τρόπος είναι να προσλάβεις τον άνθρωπο που “έχτισε” την ίδια τη Μπαρτσελόνα, έτσι δεν είναι;




Υποθέτω οτι κάπως έτσι προέκυψε η περίπτωση “Γκουαρντιόλα” στη Μάντσεστερ Σίτι, με τις πρώτες φήμες που έκαναν λόγο για συμφωνία των δυο πλευρών να ακούγονται το περασμένο καλοκαίρι, όταν ο Καταλανός τεχνικός είχε ακόμα ένα χρόνο συμβόλαιο με τη Μπάγερν.

Προσωπικά δεν έχω καμία αμφιβολία όσον αφορά τις ικανότητες του Γκουαρντιόλα, ίσα-ίσα που θαυμάζω τη δουλεια του. Θεωρώ δεδομένο το οτι θα δημιουργήσει στο “Έτιχαντ” μια ομάδα που θα παίζει όμορφο ποδόσφαιρο με έμφαση στην κατοχή και τη συνεχή κυκλοφορία της μπάλας, πράγμα που είναι ωραίο στο μάτι για όλους εμάς που αρεσκόμαστε να βλέπουμε επιθετικό ποδόσφαιρο.

 

Εκείνο για το οποίο διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις είναι το κατά πόσο θα μπορέσει να διαχειριστεί την πίεση που μοιραία θα του ασκηθεί λόγω των υψηλών προσδοκιών που γεννάει το τεράστιο μπάτζετ που έχει στα χέρια του. Υποθέτω οτι η κατάκτηση ενός πρωταθλήματος δε θα θεωρηθεί από μόνη της σπουδαία επιτυχία αν αναλογιστεί κανείς οτι πρόκειται για ένα επίτευγμα που κατάφεραν και οι προκάτοχοι του.

Αν θέλει να θεωρηθεί επιτυχημένος θα πρέπει να κάνει την πολυπόθητη για τη Σίτι Ευρωπαϊκή υπέρβαση και παράλληλα να προσαρμοστεί στις συνθήκες της Πρέμιερσιπ, η οποία διαφέρει από τα πρωταθλήματα στα οποία έχει δουλέψει μέχρι σήμερα.

Δε λέω οτι δε μπορεί να το κάνει, απλώς είμαι περίεργος να δω με ποιό τρόπο θα διαχειριστεί όλα αυτά τα καινούρια για τον ίδιο δεδομένα: Την Αγγλική κουλτούρα, τον ανταγωνισμό που είναι εντονότερος από εκείνον της Μπουντεσλίγκα, την προσαρμογή της αγωνιστικής του φιλοσοφίας στο Αγγλικό στυλ παιχνιδιού ή ακόμα και την αντιπαλότητα με τη Γιουνάιτεντ (ειδικά αν η τελευταία έχει στον πάγκο της το Μουρίνιο).

 

Και φυσικά, μέσα σ’ όλα αυτά θα πρέπει να βρει τρόπο να οδηγήσει τους “πολίτες” στην κορυφή της Ευρώπης, πράγμα για το οποίο θα χρειαστεί να προσπεράσει τα εξής εμπόδια: Δυο από τους καλύτερα δομημένους συλλόγους του πλανήτη οι οποίοι τυγχάνει να βρίσκονται (κατά τη γνώμη μου πάντα) αμφότεροι στην καλύτερη περίοδο της ιστορίας τους (Μπαρτσελόνα και Μπάγερν), μια ομάδα που είναι καταδικασμένη να διεκδικεί την κορυφή (Ρεάλ Μαδρίτης), την επίσης “νεόπλουτη” και εξαιρετικά φιλόδοξη Παρί καθώς και μερικές παραδοσιακές δυνάμεις που είναι πάντα επικίνδυνες.

Αν θα τα καταφέρει; Θα το δείξει ο χρόνος. Το σίγουρο είναι οτι αυτό το κεφάλαιο της καριέρας του Γκουαρντιόλα αναμένεται δυσκολότερο από το προηγούμενο, ριψοκίνδυνο για τον ίδιο αλλά συναρπαστικό για όλους εμάς που σκοπεύουμε να το παρακολουθήσουμε.

 

Διαβάστε ακόμη:

Το μέλλον του Μοράτα και η άκομψη στάση της “Βασίλισσας”

Τα χειρότερα ντεμπούτα της ιστορίας

 




Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *