Όταν το Καμερούν τρέλανε τον κόσμο

By
Updated: November 7, 2017

Το εναρκτήριο παιχνίδι του Μουντιάλ του 1990 στο “Σαν Σίρο” είχε ξεκάθαρο φαβορί και αουτσάιντερ. Από τη μια πλευρά η κάτοχος του τροπαίου Αργεντινή που είχε στη σύνθεση της τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή του πλανήτη, Ντιέγκο Μαραντόνα. Από την άλλη το Καμερούν που μόλις στη δεύτερη συμμετοχή του στη διοργάνωση αναζητούσε την πρώτη του νίκη.




Η λογική έλεγε οτι η “μπιανκοσελέστε” εύκολα ή δύσκολα θα νικούσε το άγχος της πρεμιέρας και θα έπαιρνε τους δυο βαθμούς (καλά διαβάσατε, τόσους έπαιρνε η νίκη εκείνα τα χρόνια) ενώ τα “αδάμαστα λιοντάρια” θα ήταν ευχαριστημένα με μια αξιοπρεπή ήττα ώστε να διεκδικήσουν την πρόκριση στα επόμενα δυο παιχνίδια απέναντι σε Ρουμανία και Σοβιετική Ένωση. Ωστόσο, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ακριβώς έτσι.

Το ξεκίνημα του αγώνα βρήκε τους Καμερουνέζους να κοιτάζουν στα μάτια τα αστέρια της Αργεντινής δίνοντας μάχη για κάθε μπαλιά, λες και είχαν βαλθεί να ισοσκελίσουν με το πάθος τους την τεχνική ανωτερότητα των αντιπάλων τους, οι οποίοι δεν θύμιζαν σε τίποτα την ομάδα που είχε κατακτήσει το τρόπαιο τέσσερα χρόνια νωρίτερα.

Σε αυτό έπαιξε ρόλο και το δυνατό, έως σκληρό σε ορισμένες περιπτώσεις, παιχνίδι της Αφρικανικής ομάδας το οποίο ένιωσε για τα καλά στο πετσί του ο Κλαούντιο Κανίγια που ήταν θύμα των περισσότερων μαρκαρισμάτων. Κάπως έτσι το Καμερούν έμεινε με δέκα παίκτες στο 61ο λεπτό όταν αποβλήθηκε ο Κανά-Μπιγίκ, γεγονός που έμοιαζε να αλλάζει τη ροή της αναμέτρησης.

Παρόλα αυτά, τα “λιοντάρια” δεν πτοήθηκαν και κατάφεραν να ανοίξουν το σκορ μόλις έξι λεπτά αργότερα, όταν σε εκτέλεση φάουλ από τα αριστερά ο Ομάμ-Μπιγίκ εκμεταλεύτηκε τόσο την αδυναμία της Αργεντίνικης άμυνας να διώξει τη μπάλα σε πρώτο χρόνο όσο και την κακή αντίδραση του Πουμπίδο και με καρφωτή κεφαλιά έδωσε προβάδισμα στην ομάδα του.




Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις όλων των εποχών ήταν προ των πυλών και τίποτα δε μπορούσε πλέον να αποτρέψει το Καμερούν από το να γράψει ιστορία. Ούτε η εμπειρία των Αργεντίνων, ούτε η παρουσία του Μαραντόνα, ούτε καν η δεύτερη κίτρινη του Μπέντζαμιν Μασίνγκ στο 89′ που άφησε τους Καμερουνέζους με 9 παίκτες.

Η λήξη της αναμέτρησης βρήκε τους Καμερουνέζους να πανηγυρίζουν σαν τρελοί την πρώτη τους νίκη σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλου, την ίδια στιγμή που η Αργεντινή γινόταν η πρώτη κάτοχος του τροπαίου που ηττήθηκε στην πρεμιέρα της διοργάνωσης.

Κατά τη διάρκεια των εβδομάδων που ακολούθησαν το μεν Καμερούν θα αποδείκνυε οτι αυτή τη επιτυχία δεν ήταν τυχαία, καθώς επρόκειτο να φτάσει στα προημιτελικά της διοργάνωσης πριν ηττηθεί στην παράταση από την Αγγλία, η δε Αργεντινή θα έβρισκε τον καλό της εαυτό και θα ήταν ξανά παρούσα στον τελικό απέναντι στη Δυτική Γερμανία, όπου θα λύγιζε από το πέναλτι του Μπρέμε λίγο πριν το φινάλε.

Ωστόσο, εκείνη η νίκη του Καμερούν θα αποτελούσε την αρχή μιας νέας εποχής για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Όπως θα μαθαίναμε για τα καλά τα επόμενα χρόνια οι Αφρικανικές ομάδες είχαν έρθει για να μείνουν, η αξία των Αφρικανών ποδοσφαιριστών θα ανέβαινε κατακόρυφα και ο ποδοσφαιρικός χάρτης δεν θα ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *