Οι μακροβιότεροι προπονητές

By
Updated: December 26, 2016

Στη σημερινή εποχή που ο πάγκος μιας ποδοσφαιρικής ομάδας μοιάζει περισσότερο με ηλεκτρική καρέκλα παρά με θέση εργασίας, είναι αρκετά δύσκολο να βρει κανείς περιπτώσεις προπονητών που έχουν μακροημερεύσει στο τιμόνι ενός συλλόγου.

Ωστόσο, αν κοιτάξει κανείς προς τα πίσω, θα διαπιστώσει οτι υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις τεχνικών που “ρίζωσαν” στον πάγκο τους, συνδέοντας το όνομα τους με μια και μόνο ομάδα.

Ας θυμηθούμε, λοιπόν, μερικούς απ’ αυτούς:

 




Βαλερί Λομπανόφσκι (Διναμό Κιέβου, 1974–1982, 1984–1990, 1997–2002)

Η καριέρα του Λομπανόφσκι δεν περιορίστηκε στην παρουσία του στη Διναμό Κιέβου, όμως, εκείνη ήταν η ομάδα με την οποία συνέδεσε το όνομα του. Εξάλλου, δεν υπηρέτησε τον σύλλογο μόνο ως προπονητής (για 19 χρόνια συνολικά), αλλά και σαν παίκτης για μια 7ετία.

Επί των ημερών του, η Διναμό πανηγύρισε τους μοναδικούς Ευρωπαϊκούς τίτλους της ιστορίας της (δυο Κύπελλα Κυπελλούχων και ένα Σούπερ Καπ Ευρώπης), καθώς και 12 πρωταθλήματα (Σοβιετικής Ένωσης και Ουκρανίας, αργότερα) και 9 κύπελλα.

 

Βιτόριο Πότσο (εθνική Ιταλίας, 1929-1948)

Η 19ετής θητεία του στον πάγκο της εθνικής Ιταλίας τον καθιστά τον μακροβιότερο ομοσπονδιακό προπονητή στην Ευρώπη, σε επίπεδο ανδρών. Ο Πότσο ήταν ο άνθρωπος που οδήγησε τη “σκουάντρα ατζούρα” στην κατάκτηση δυο Παγκοσμίων Κυπέλλων (1934, 1938), καθώς και στο χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1936.

Στην εποχή του έγινε αρκετά διάσημος για τις πρωτοποριακές μεθόδους που ακολουθούσε, αφού τότε, δεν ήταν συνηθισμένο να προπονούνται οι Ιταλοί διεθνείς σε προπονητικό κέντρο πριν από τους αγώνες της εθνικής τους ομάδας.

 

Χουάν Σαντιστεμπάν (εθνική νέων Ισπανίας, 1988-2008)

Μέλος της θρυλικής Ρεάλ Μαδρίτης των δεκαετιών του ’50 και ’60, ο Σαντιστεμπάν διετέλεσε προπονητής νέων της “Βασίλισσας” πριν αναλάβει τα ηνία της εθνικής νέων της Ισπανίας.

Η δουλειά του δεν άργησε να αποδώσει καρπούς, καθώς, σύντομα ήρθαν αρκετές επιτυχίες για τους “Φούριας Ρόχας” κάτω των 16, οι οποίοι, κατέκτησαν το Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα το 1991, το 1997, το 1999 και το 2001.

Αργότερα, όταν η διοργάνωση μετεξελίχθηκε σε επίπεδο κάτω των 17, η Ισπανία πήρε δυο διαδοχικούς τίτλους, το 2007 και το 2008. Αξίζει να αναφερθεί οτι, οι παίκτες με τους οποίους κατέκτησε εκείνους τους δυο τελευταίους τίτλους, δεν είχαν καν γεννηθεί όταν ο Σαντιστεμπάν ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ομάδας, 20 χρόνια πριν.

 

Αρσέν Βενγκέρ (Άρσεναλ, 1996-σήμερα)

Όταν ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Άρσεναλ, τον Οκτώβριο του 1996, ο αρχηγός της ομάδας, Τόνι Άνταμς, σκέφτηκε “τι ξέρει αυτός ο Γάλλος από ποδόσφαιρο; Φοράει γυαλιά και μοιάζει περισσότερο με δάσκαλο, παρά με προπονητή”.

Μια 20ετία αργότερα, το όνομα του Βενγκέρ αποτελεί συνώνυμο των “κανονιέρηδων”, οι οποίοι, επί των ημερών του παρουσίασαν τις καλύτερες ομάδες της ιστορίας τους, συνδυάζοντας τίτλους και θέαμα, με κορυφαία όλων, τους “αήττητους” της σεζόν 2003-04.

Μέχρι σήμερα μετράει τρια πρωταθλήματα, έξι Κύπελλα και μια συμμετοχή σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ, αποτελεί μέλος του αγγλικού ποδοσφαιρικού Hall of Fame. Και συνεχίζει…

 

Άλεξ Φέργκιουσον (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, 1986-2013)

Δύσκολα θα βρεθεί προπονητής στο μέλλον που να συνδέσει το όνομα του με έναν σύλλογο τόσο άρρηκτα, όσο συνέδεσε ο Άλεξ Φέργκιουσον το δικό του με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Ο Σκωτσέζος ανέλαβε τους “κόκκινους διαβόλους” σε μια εποχή που είχαν ξεχάσει πως είναι να κερδίζεις και τους μετέτρεψε στην πιο επιτυχημένη αγγλική ομάδα της τελευταίας 25ετίας.

Είναι χαρακτηριστικό οτι τα 13 από τα 20 πρωταθλήματα και τα 2 από τα 3 Τσάμπιονς Λιγκ που κοσμούν την τροπαιοθήκη του συλλόγου, ήρθαν επί των ημερών του.

 




Ιγνάσιο Κερέδα (εθνική Ισπανίας γυναικών, 1988-2015)

Πρώην παίκτης της ομάδας νέων της Ρεάλ Μαδρίτης, ο Κερέδα ανέλαβε την εθνική γυναικών της Ισπανίας στις 1 Σεπτεμβρίου 1988 και παρέμεινε στη θέση έως τον Ιούλιο του 2015.

Κατά τη διάρκεια της 27ετούς παρουσίας του στον πάγκο της ομάδας πανηγύρισε αρκετές σημαντικές επιτυχίες, μεταξύ των οποίων, η πρώτη της συμμετοχή στο Παγκόσμιο Κύπελλο γυναικών, καθώς και η πρόκριση στα ημιτελικα του Πανευρωπαϊκού Κυπέλλου το 1997.

Επιπλέον, υπήρξε προπονητής της γυναικείας ομάδας νέων, κερδίζοντας το Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα στην κατηγορία κάτω των 19.

 

Ρόνι ΜακΦαλ (Πορταντάουν, 1986-2016)

O Ρόνι ΜακΦαλ ανέλαβε προπονητής της βορειοϊλανδικής Πορταντάουν τον Δεκέμβριο του 1986, δηλαδή, ένα μήνα μετά την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ από τον Άλεξ Φέργκιουσον.

Μάλιστα, είχε υπάρξει ποδοσφαιριστής της ομάδας στο παρελθόν, αρκετά πριν αναλάβει το τιμόνι της για να την οδηγήσει στην κατάκτηση 4 πρωταθλημάτων, τριών κυπέλλων και δυο Λιγκ Καπ.

Τελικά, αποχώρησε τον Μάρτιο του 2016 μετά από 30 χρόνια συνεχούς παρουσίας στον πάγκο της, μετρώντας περισσότερους από χίλιους αγώνες.

 

Μπιλ Στρουθ (Ρέιντζερς, 1920-1954)

Πολύ ιδιαίτερη περίπτωση, καθώς, δεν υπήρξε ποτέ ποδοσφαιριστής, αλλά αθλητής στίβου. Αυτό βέβαια, δεν τον εμπόδισε να καθίσει στον πάγκο των Ρέιντζερς για 34 χρόνια και να στεφθεί πρωταθλητής Σκωτίας 18 φορές.

Διετέλεσε προπονητής για πρώτη φορά στα 45 του (προηγουμένως ήταν βοηθός), ήταν υπέρμαχος της αυστηρής πειθαρχίας και της σκληρής δουλειάς και οδήγησε την ομάδα του στο πρώτο τρεμπλ που σημειώθηκε ποτέ στη Σκωτία (πρωτάθλημα, κύπελλο και Λιγκ Καπ), το 1949.

Αξίζει να σημειωθεί οτι μετά την απόσυρσή του από την προπονητική, συνέχισε να προσφέρει στον σύλλογο από τη θέση του αντιπροέδρου, μέχρι το τέλος της ζωής του, το 1956.

 

Γκι Ρου (Οσέρ, 1961-2005)

Ο Γκι Ρου διετέλεσε προπονητής της Οσέρ για 44 χρόνια, άσχετα αν η θητεία του είχε μερικές σύντομες διακοπές (1962, 2000 και 2001).

Μάλιστα, αν αναλογιστεί κανείς οτι πριν αναλάβει την τεχνική ηγεσία της ομάδας είχε προσφέρει τις υπηρεσίες του για εννέα χρόνια σαν ποδοσφαιριστής (1952-1961), αντιλαμβάνεται οτι η παρουσία του στο σύλλογο διήρκησε πάνω από μισό αιώνα.

Φυσικά, εκείνα τα χρόνια, η Οσέρ δεν ήταν τίποτε παραπάνω από μια ομάδα της τρίτης κατηγορίας, χωρίς την παραμικρή επιτυχία στο ιστορικό της. Υπό την καθοδήγηση του Γκι Ρου, όμως, η γαλλική ομάδα κέρδισε τον σεβασμό των ποδοσφαιρόφιλων εντός και εκτός συνόρων, καθώς, όχι μόνο ανέβηκε στην πρώτη κατηγορία, αλλά κατέκτησε ένα πρωτάθλημα (1996) και τέσσερα κύπελλα, ενώ, αγωνίστηκε και στα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, τη σεζόν 1992-93.

 

Γουίλι Μάλεϊ (Σέλτικ, 1897-1940)

Ο Μάλεϊ ήταν ο άνθρωπος που εδραίωσε τη Σέλτικ στην κορυφή του Σκωτσέζικου ποδοσφαίρου, οδηγώντας την στην κατάκτηση 16 πρωταθλημάτων και 14 κυπέλλων Σκωτίας, στα 43 χρόνια που κάθισε στο τιμόνι της.

Μάλιστα, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του συλλόγου σε ηλικία μόλις 29 ετών, ενώ, οι νίκες που πανηγύρισε στον πάγκο των “Κελτών” ξεπερνούν τις χίλιες.

Άξιο αναφοράς είναι και το αήττητο σερί 62 αγώνων που “έτρεξε” η ομάδα του από τον Νοέμβριο του 1915 εως τον Απρίλιο του 1917, επίδοση που αποτελεί ρεκόρ στα χρονικά του Βρετανικού ποδοσφαίρου.

 

Δείτε επίσης:

Τα κορυφαία ντέρμπι του πλανήτη

Το πρώτο παιχνίδι-σταθμός στην ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ

 




Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *